Amsterdammer helpt Amsterdammer

Yvonne Aukes: ‘Ik ben als de dood voor een infectie, dat kan tot amputatie leiden’

Yvonne Aukes: ‘Het klinkt misschien dramatisch, maar het grootste deel van mijn leven heb ik mijn dromen moeten inleveren.’ Beeld Eva Plevier
Yvonne Aukes: ‘Het klinkt misschien dramatisch, maar het grootste deel van mijn leven heb ik mijn dromen moeten inleveren.’Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Yvonne Aukes vraagt 300 euro om orthopedische laarzen te kopen.

Bien Borren

“Ik vind haar een heel bijzondere vrouw,” zegt Yvonne Aukes (63) over Marilyn Monroe, die talloze kussens, schilderijen en prenten in Aukes’ huiskamer siert. “Ook Marilyn worstelde met haar lichaam. Dat vind ik moeilijk te begrijpen – dat een vrouw met zo’n prachtig lijf daar onzeker over kon zijn.”

Aukes put er troost uit, want ‘ik heb ook moeite met mijn gewicht’. “Door mijn ziekte houd ik veel vocht vast en dat kun je zien. Daar zit ik wel over in.” Vanuit dit zusterschap is Aukes gaan verzamelen. Haar collectie komt uit de kringloopwinkel waar ze wekelijks bijspringt, maar ook op rommelmarkten komt ze spullen met de actrice erop voor een prikkie tegen.

Haar jeugd in de Weteringbuurt omschrijft Aukes als gestructureerd. Haar Oost-Duitse vader was een strenge man die er strikte opvoedingspraktijken op na hield. Aukes en haar twee jongere zusjes genoten weinig vrijheden en bovendien nam Aukes veel zorgtaken op zich.

Verwaarloosde diabetes

“Mijn moeder was niet altijd in goeden doen en het zorgen voor ons viel haar zwaar. Dus deed ik dat als oudste.” Het dragen van zulke verantwoordelijkheden op jonge leeftijd was geen pretje. “Ik heb al op jonge leeftijd geleerd dat je eigen plannen niet op de eerste plaats komen. Het klinkt misschien dramatisch, maar het grootste deel van mijn leven heb ik mijn dromen moeten inleveren.”

Toen ze al op jonge leeftijd het ouderlijk huis verliet (‘Ik was net zestien, een kind nog, maar ik moest daar weg’) ging ze naar de avondschool en werkte ze daarnaast in een hotel. Ze was net achttien toen ze acuut heel ziek werd en in coma raakte. Het bleek het gevolg van ernstig verwaarloosde diabetes. “De afgelopen 47 jaar zijn zwaar geweest, vooral door mijn diabetes. Die laat zich in mijn geval lastig afstemmen en het gaat vreselijk op en neer.”

Werken ging niet meer, tot haar grote spijt. Ze was graag in de verpleging aan de slag gegaan, maar haar gezondheid liet het niet toe. “Door de jaren heen heb ik veel opgepast op de kinderen van vrienden en mijn laatste partner kon ik helpen met brieven naar instanties. Dat ik nooit echt volledig heb kunnen werken vind ik een groot gemis. Ik had graag iets bijgedragen.”

Sociale Kruidenier

Dat laatste zegt ze met enige bescheidenheid, want Aukes heeft veel vrijwilligerswerk gedaan. Ook toen ze al op jonge leeftijd moeder werd en het huwelijk met haar eerste man op de klippen liep, stond ze meerdere uren per week in een kringloopwinkel.

Haar echtgenoot sloeg haar en Aukes denkt dat de mishandelingen ertoe hebben geleid dat ze moeite heeft met het verwerken van informatie, een haperend geheugen heeft en slechthorend is. “Het herseninfarct dat ik als twintiger heb gehad, heeft wat dat betreft ook niet echt geholpen,” voegt ze laconiek toe.

Lange tijd stond Aukes mensen met niet-aangeboren hersenletsel bij (zie kader). “Heel bijzonder werk.” Inmiddels is ze actief bij de Sociale Kruidenier en bekommert ze zich via stichting De Noordas om het armoedeprobleem in haar buurt de Banne. “Ik weet hoe het is om weinig te makken te hebben. Als ervaringsdeskundige maak ik me hard voor mensen die een steuntje kunnen gebruiken.”

Door haar diabetes zijn de zenuwen in haar voeten beschadigd en dus is het belangrijk dat Aukes orthopedisch schoeisel draagt. “Ik ben als de dood voor een infectie, wat tot amputatie kan leiden. Maar ik wil ook niet dat mensen van verre kunnen zien dat ik ‘ziek’ ben.” Een bedrijf gespecialiseerd in modieuze maar verantwoorde schoenen biedt soelaas. “Ik zie er graag verzorgd uit, net als Marilyn, ondanks mijn complicaties. Maar zulke mooie laarzen kan ik me helaas niet veroorloven.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Woonlocatie Albatros

In de Vogelbuurt in Amsterdam-Noord biedt woonlocatie Albatros van Ons Tweede Thuis een plek voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel om zelfstandig wonen met begeleiding en zorg op afroep en afspraak. De woonlocatie draait in de eerste plaats om zorg en ondersteuning. Zorg wordt op maat en in samenspraak geleverd, er is een activiteitencentrum en veel contact met de buurt via het wijkontmoetingscentrum. Ervaringsdeskundigen, onder wie Yvonne Aukes, begeleiden bewoners bij projecten.

Rody Turpijn. Beeld Daphne Lucker
Rody Turpijn.Beeld Daphne Lucker

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Rudy Bunsee 450 euro voor een nieuw bed, een kledingkast en schoenen. Rody ­Turpijn en Veronne van der Meijs doneren.

Na de dood van zijn vrouw, zo’n 18 jaar geleden, dreven de stress, het verdriet en de rouw Rudy Bunsee (69) in de verdovende armen van alcohol. Hij ontwikkelde een alcoholverslaving en verloor zijn werk, zijn huis en het contact met zijn familie.

De jaren zonder vaste verblijfplaats lieten hun sporen na, maar sinds hij weer een dak boven zijn hoofd heeft, is de rust in zijn leven een beetje ­teruggekeerd. Zonder drank kan hij niet, zegt Bunsee, maar hij is vast­besloten regelmaat terug te brengen in zijn bestaan.

Het haveloze, voormalige ziekenhuisbed waar hij in slaapt is aan vervanging toe. Verder ontbreekt het hem aan een goede kledingkast, en een stevig paar schoenen is ook welkom.

‘Als je iemand kan helpen, dan help je diegene’ is het adagium van Rody Turpijn (44) en zijn vriendin Veronne van der Meijs (33). “Daarnaast greep het verhaal van Rudy mij extra aan omdat ik op jonge leeftijd mijn moeder heb verloren en van dichtbij heb meegemaakt hoe verwoestend en zwaar zo’n verlies is,” zegt Turpijn, voormalig profvoetballer en nu werkzaam bij een uitzendbureau.

“De pijn die ik in het stuk las, kwam wel binnen, ja. Dan verdien je het dat er naar je wordt omgekeken, helemaal als je na zo’n lastige periode ­besluit het anders aan te pakken. Ik gun het hem dat hij nog een paar fijne jaren tegemoet gaat.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden