PlusOuder & kind

Yra & Milou: ‘Als ik mezelf hoor praten, hoor ik soms mama’

Milou lijkt veel op haar moeder Yra. Ze zijn allebei echte buitenmensen en dol op dieren. De coronaregels van het RIVM volgen ze strikt: Yra had corona en vader Pieter zit in een risicogroep.

Milou en YraBeeld Harmen de Jong

Yra van Dijk (50)

“Milou is een buitenkind. Nog zie ik haar als baby naar de voordeur tijgeren omdat ze er zo graag uit wilde. Hoewel ik in Amsterdam ben opgegroeid, ben ik ook geen stadsmens. Als kind liet ik al briefjes achter voor mijn moeder dat ik een hondje of een pony wilde. Die kreeg ik niet.

Sinds twee jaar hebben we een hond. Milou is heel consciëntieus in het uitlaten. Laatst moest Binti om vier uur ’s nachts naar buiten, dan gaat Milou en vertelt ze aan het ontbijt hoe ze samen naar de zonsopgang hebben gekeken. Het afgelopen jaar kregen we van een ponykamp een pony te leen en ook al hoost het van de regen, Milou gaat elke dag trouw naar Moyra.

Pieter is op jonge leeftijd bestraald op zijn longen, dus hij moet geen corona krijgen. Ik kreeg het wel. In het begin heb ik me in een huisje van vrienden teruggetrokken, later ging ik in thuisisolatie. We volgen de regels van het RIVM strikt. Voor de kinderen is dat lastig, maar ze doen het trouw. Als Milou thuiskomt van stal, gaat ze meteen onder de douche en gooit ze haar kleren in de was. Als Pieter en ik ons een keer niet aan de regels houden, is ze verontwaardigd omdat wij niet consequent zijn.

Voor mijn werk hebben we, toen Milou vijf was, een jaar in Californië gewoond. Ze ging daar naar een strenge kleuterklas en pas achteraf realiseer ik me dat ze er doodongelukkig was. We gooiden haar in het diepe en deden niets. Waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat iedereen altijd zegt dat kinderen makkelijk een nieuwe taal leren en zich snel aanpassen. Ik vind het vreselijk dat ik toen zo slecht heb opgelet. Ik had haar best wat vaker thuis kunnen houden.

Milou leest gelukkig veel. Als letterkundige maak ik me zorgen over de ontlezing, niet omdat ik een geletterde cultuur beter vind dan een beeldcultuur, maar omdat zelfs een goede serie op Netflix niet echt kan wat literatuur wel doet: je uitnodigen om de gedachten van een ander te begrijpen en diens perspectief in te nemen.

Ik ben niet alleen een cultuurpessimist. Milou maakt prachtige filmpjes van haar pony, die ze monteert met mooie muziek eronder, dat is ook heel rijk.

Ze is zowel krachtig als kwetsbaar. Ze neemt haar verantwoordelijkheid, maar laat het ook zien als ze steun nodig heeft. Ik vind het bijzonder dat ze al zo jong twee zulke verschillende eigenschappen verenigt.”

Milou van den Blink (14)

“Laatst gingen mijn ouders een paar dagen weg. Mijn zus Stella en ik waren alleen thuis en dat was echt genieten. Als mijn ouders weg zijn, zijn we meer vrienden dan zussen.

Rond je veertiende kom je erachter dat je ouders niet perfect zijn, maar ook gewoon mensen. Mijn moeder is de ouder die alles plant en regelt, mijn vader is meer bezig met of het ook nog leuk is. Hij heeft net een boek over zijn leven geschreven. Ik heb het nog niet gelezen en hij denkt dat het misschien beter is dat ik het lees als ik ouder ben. Dat vind ik fijn, want als ik het lees, moet ik er ook iets over zeggen.

Mijn vader heeft kanker gehad en hij zegt dat dat iets was waar hij niets aan kon doen, maar dat hij corona wel buiten de deur kan houden. Dat wij ons streng aan de regels moeten houden, vind ik best irritant, maar ik begrijp het ook. Mijn moeder had wel corona en zij heeft zich beneden in haar werkkamer opgesloten. We zetten haar eten voor haar dichte deur en konden met papa niet aan één tafel zitten omdat we 1,5 meter afstand moesten houden. Dat voelde raar.

Als ik mezelf hoor praten, hoor ik soms mama. En als een stoplicht op groen staat, ga ik heel hard fietsen. Ik dacht dat dat gewoon was, maar Stella zegt dat alleen mama en ik dat doen. Mijn moeder en ik houden van buiten zijn, wandelen en dingen ondernemen. Stella en papa zijn meer ontspannen, houden van in de zon zitten en grapjes maken.

Ik wilde heel graag een eigen pony, maar dat mocht nooit. Toen Moyra op mijn pad kwam, wilde ik gewoon op haar rijden. Langzaamaan is ze een vriendin geworden. We vogelen samen van alles uit: ik leer haar trucjes zoals haar hoofd optillen als ik een bepaald geluidje maak, en ‘achteruit inparkeren’. Ik heb initiatief nemen, verantwoordelijkheid en geduld van haar geleerd, daar heb ik de rest van mijn leven iets aan.

Mama voelt zich schuldig over Californië waar ik in het begin met niemand kon praten en elke pauze alleen aan een tafel zat. Het was toen verschrikkelijk, maar achteraf was het ook een gaaf jaar. Ik heb er goed Engels geleerd en achter in de tuin bij ons huis kon je rupsen voeren en dan werden het vlinders.

Ik weet nog niet wat ik later wil doen, maar ik denk iets met biologie of levende dieren. Niet met mensen, ik houd niet zo van mensen.”

Ook samen in Het Parool? ouderenkind@parool.nl

Yra van Dijk (50), hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde aan de ­Universiteit Leiden
Pieter van den Blink (53), journalist en auteur
Stella van den Blink (17), 5de klas 4de Gymnasium
Milou van den Blink (14), 4de klas 4de Gymnasium

Het gezin woont in een eengezinshuis in de Houthavens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden