Plus

Worstelende Acda is machtig schouwspel

"Je hebt mensen met geld en mensen met goede bedoelingen." Het is een wijsheid van melkboer Tevye, ongekroond burgemeester van het Oekra­iense dorp Anatevka aan het begin van de twintigste eeuw.

Fiddler on the Roof Beeld ANP

De Joodse Tevye behoort, ondanks zijn status, duidelijk tot de tweede categorie. Hij heeft van God, met wie hij regelmatig een onderonsje heeft, het talent gekregen om met honger te leven. Zijn grootste wens zal wel nooit in vervulling gaan: "Als ik nou eens rijk was."

Dit lied - iets opgefrist in de vertaling van Rob de Graaf - is een van de examenstukken voor de hoofdrol­speler in Fiddler on the Roof, de musical die in 1964 op Broadway in première ging. Alles wat Anatevka, zoals we de musical hier kennen, zo geweldige maakt, zit in dat nummer: de tragiek van de sloeber, humor, en de Joodse samenleving die vasthoudt aan tradities om zich staande te houden in een vijandige wereld.

Lex Goudsmit slaagde vijftig jaar geleden met lof, en haalde er zelfs het Londense podium mee. Ook Henk Poort bleek twintig jaar geleden een uitstekende Tevye en nu staat Thomas Acda in het volle licht. Hij doet voor geen enkele Nederlandse voorganger onder.

Krantenpapier
Sterker nog, zijn cabaretachtergrond zorgt ervoor dat elke schrijnende ironische opmerking de perfecte toon krijgt. Het is pijn met een grimlach. Acda lijkt vergroeid met de man die zijn gezin langzaam uit de vingers voelt glippen, omdat drie van zijn vijf dochters minder hechten aan de Joodse tradities en de Russische overheid de Joodse gemeenschap weer eens in een hoek drijft.

Het is machtig om Acda te zien ­worstelen om uiteindelijk een beetje op te schuiven naar de nieuwe tijd. De beklemming zit ook in het strakke, grauwe decor: een groot huizenblok met muren van krantenpapier.

Fiddler on the Roof/Anatevka

Door Stage Entertainment
Gezien 5/11, DeLaMar
Te zien aldaar t/m 30/12, tournee tot eind april 2018

Op een paar minder sterke zangstemmen na - maar wat zitten er lastige, bloedmooie stukken van componist Jerry Bock bij - zijn er geen zwakke plekken in de cast te ontdekken. Doris Baaten is een uiterst grappige koppelaarster en Jacob de Groot een fijn fanatieke ­revolutionair.

Geslaagde productie
Die cast schaarde zich trouwens met een inlegvelletje in het programmaboekje achter regisseur Ruut Weissman, die het in de #MeToo-zondvloed zwaar te verduren kreeg en niet aanwezig was op de première. Weissman deelde dan niet in het slot­applaus, hij kan tevreden zijn over de geslaagde productie.

In de openingsscène, als het gezelschap zich verzamelt voor de sabbatmaaltijd, zien we de cast in moderne kledij. Verder is traditionele dans met eigentijdse choreografie verweven. Voor de rest is geen moeite gedaan om het stuk naar nu te trekken. Prima, want alles wat de huidige tijd zo ziek maakt - intolerantie, machtsmisbruik en nationalisme - is terug te vinden in deze tijdloze musical.

Lees ook het interview met Thomas Adca: 'Ik ben blij dat ik er een eigen twist aan kan geven'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden