Amsterdammer helpt Amsterdammer

Wilma Oebeles kwam voor het geluk van haar zoon naar de stad, en heeft nu zelf iets nodig

Wilma Oebeles met haar hondje Volley. 'Ik houd van sporten, want een gezonde geest huist in een gezond lichaam, maar mijn lijf kan niet meer.' Beeld Eva Plevier
Wilma Oebeles met haar hondje Volley. 'Ik houd van sporten, want een gezonde geest huist in een gezond lichaam, maar mijn lijf kan niet meer.'Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: de Drentse Wilma Oebeles is nieuw in de stad en wil haar eenzaamheid bestrijden door erop uit te gaan. Ze vraagt 600 euro voor een elektrische fiets.

Bien Borren

“Ik word gelukkiger van een onverwacht gebaar van een vreemde dan van de mensen die mijn familie of vrienden zeggen te zijn,” zegt Wilma Oebeles. De 44-jarige Drentse kijkt vanuit haar woonkamer op de zesde verdieping uit op de Banne, haar ogen nog vochtig van toen ze vertelde over haar jeugd in een dorpje op een steenworp afstand van Emmen. Oebeles wil graag open zijn over haar verleden. “Als ik iets van therapie heb geleerd, is het wel dat je niet de enige bent die akelige dingen meemaakt. En als ik mij uitspreek, is er misschien iemand die dat leest en zich minder alleen voelt.”

De details horen niet in de krant, maar dat ze al op jonge leeftijd te maken kreeg met (seksueel) misbruik wil ze niet achterhouden. Naast het trauma heeft ze er een diepgeworteld wantrouwen aan overgehouden jegens mensen in het algemeen, en dierbaren in het bijzonder. Dat werkt niet echt mee als je op je veertigste naar het westen verhuist en je draai in Amsterdam moet vinden na decennia in het vertrouwde en overzichtelijke Emmen. Ze is eenzaam, mooier kan ze het niet maken. “Maar spijt van deze verhuizing heb ik absoluut niet.”

Samen naar de stad

De reden voor haar verhuizing is tegelijkertijd de bron van al haar vreugde, zegt Oebeles met onverholen trots. Haar zoon Roy (21), in het bezit van een goed stel hersens, rondt dit jaar zijn bachelor farmaceutische wetenschappen aan de VU af. “Hij zei het niet met zoveel woorden maar toen we naar de open dag gingen, wíst ik dat dit de opleiding van zijn dromen was. Enige minpuntje: in zijn eentje zou Roy nooit naar Amsterdam zijn gegaan.” Net als zijzelf heeft hij een vorm van autisme en de stap om in zo’n grote stad zelfstandig te wonen lag niet binnen zijn bereik. “Dus zijn we samen gegaan.”

Via een huizenruil kwamen ze met een tussenstop in Beverwijk in Amsterdam-Noord terecht. Nu kan Roy met de metro naar de universiteit, haalt hij mooie cijfers en heeft hij een vriendinnetje. “Ik loop naast mijn schoenen van trots. Hij heeft veel meegemaakt maar daar laat hij zich niet door weerhouden en ik heb daar diepe bewondering voor. Ik wil dus ook absoluut niet dat hij zich schuldig voelt over onze verhuizing en hoe die voor mij heeft uitgepakt, want dat valt in het niet bij de kansen die hij krijgt en die hij met beide handen grijpt.”

Pessimistische inborst

Ze zegt het vol overtuiging, maar de dagelijkse werkelijkheid liegt er niet om. Oebeles is veel alleen, komt vanwege haar wankele gezondheid (dubbele hernia’s, artrose in haar onderrug en fikse hielspoor) nauwelijks buiten en na zowel het plotselinge verlies van haar beste vriendin Miranda als haar moeder is ze eigenlijk met niemand meer een hechte band aangegaan.

Haar ex-man had veel zorg nodig vanwege aanhoudende psychoses en na het overlijden van haar moeder kwam de zorg voor haar vader op Oebeles’ schouders terecht. “Mijn vader hield van mij op zijn manier,” zegt ze peinzend, “maar hij was een bittere man, had een pessimistische inborst en hij heeft me veel angsten meegegeven. Toen Roy werd geboren heb ik me voorgenomen er alles aan te doen om hem niet met mijn sores op te zadelen.”

Daar is ze ruimschoots in geslaagd, maar ondertussen slijt ze haar dagen binnenshuis. Met haar vrijwilligerswerk voor de cliëntenraad van de GGZ Drenthe (zie kader) is ze na de verhuizing gestopt. Oebeles wil er wel op uit, maar lang lopen gaat niet vanwege haar versleten rug. Met een elektrische fiets is ze geholpen, maar haar krappe beurs laat die aankoop niet toe. “Ik houd van sporten, want een gezonde geest huist in een gezond lichaam, maar mijn lijf kan niet meer. Een fiets zou me ook vrijheid brengen en ik koester nog altijd de hoop een maatje te ontmoeten. Wie weet fietst die wel ergens rond.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer informatie: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Cliëntenraad

Sinds 1996 ziet de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen erop toe dat de belangenbehartiging van cliënten in zorginstellingen wordt gewaarborgd in de vorm van een onafhankelijke cliëntenraad. In zo’n raad nemen (voormalige) cliënten plaats die ervaring hebben met de instelling. Zij hebben het recht zowel gevraagd als ongevraagd advies te geven over alle onderwerpen die van belang zijn voor cliënten in de zorg, zoals fusies met een andere instelling, verhuizingen of verbouwingen en de benoeming van leden in de raad van toezicht. Daarnaast heeft de raad algeheel verzwaard adviesrecht aangaande keuzes die te maken hebben met de kwaliteit van de zorgverlening.

Eric Boonstra: 'Vreselijk dat Alfonso, zo’n goedzak, werd besodemieterd.'  Beeld Sophie Saddington
Eric Boonstra: 'Vreselijk dat Alfonso, zo’n goedzak, werd besodemieterd.'Beeld Sophie Saddington

De wens van vorige week

Alfonso Gallulo probeert altijd iedereen te helpen – en nu heeft hij zelf een beetje hulp nodig. Vorige week vroeg hij 300 euro voor een nieuwe telefoon, zodat hij met zijn zus in Italië kan bellen. Eric Boonstra doneert.

Alfonso Gallulo (52) trekt zich andermans leed erg aan. Dat was vroeger al zo, en nu met de oorlog in Oekraïne neemt dat weer toe. Deze periode herinnert hem aan de psychose die hij als twintiger doormaakte, toen hij zich ook vreselijk zorgen maakte om de wereld. Gallulo kampte jarenlang met angsten, durfde de straat niet op en moest opnieuw beginnen. Hoewel het nu beter gaat – hij is graag in de weer, doet vrijwilligerswerk bij een boerderij en wandelt graag – is Gallulo nooit meer helemaal de oude geworden.

Zijn Italiaanse familie is belangrijk voor hem, omdat hij naast zijn zus en zijn tante weinig sociale contacten heeft, maar zijn telefoon, en daarmee de verbinding met zijn familie, heeft hij sinds een paar maanden niet meer. Een groepje jongens deed alsof ze zijn hulp nodig hadden, maar gingen er met zijn mobiel vandoor.

Eric Boonstra (57) gaat er prat op dat het onderhouden van familiebanden een van de belangrijkste dingen in het leven is. “Dat heb je gewoon nodig,” zegt de algemeen directeur van een internationaal IT-bedrijf. “En bovendien is Alfonso een goedzak met het hart op de juiste plek. Dat juist hij dan op zo’n akelige manier wordt besodemieterd, vind ik een vreselijk soort onrecht.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden