Plus Interview

Willeke Alberti: ‘Ik denk niet dat ik zonder zingen kan’

Willeke Alberti zingt op 5 en 6 oktober in de Afas Live. Beeld Jitske Schols

Willeke Alberti, de grande dame van de Nederlandse muziek, viert met twee concerten dat ze 75 wordt. ‘Het is de kers op de taart.’

Willeke Alberti stopt midden in een zin met praten en ­begint zacht te zingen. Over haar vrijheid had ze het, en de juiste woorden liggen verscholen in een songtekst uit haar repertoire: “Ik sta op een berg/ te kijken naar beneden/ Het dal van m’n verleden/ Gevuld met zo veel pijn/ Maar alles wat ik heb/ Dat stemt me nu tevreden/ Levend in het ­heden/ Durf ik mezelf te zijn…”

Daarna denkt ze even na. “De herfst van mijn leven. Zo heet dit lied. Het komt opeens in me op. Zo voel ik me nu. Sterker: het lied past nu beter bij me dan toen ik het voor het eerst zong, ergens eind jaren negentig.”

Als ze praat, denkt ze vaak in liedjes en als ze zingt, ­komen de verhalen en de herinneringen vanzelf, zegt ze. “Een bekend mechanisme. Ik merk dat bijvoorbeeld ook bij de optredens voor senioren in tehuizen: mensen die helemaal in zichzelf zijn opgesloten door alzheimer of een andere aandoening krijgen tijdens een concert spontaan weer leven in hun ogen. Dan gaan die hersenen opeens weer draaien en kunnen ze alle teksten meezingen. Zo wonderlijk. Muziek heeft een helende kracht.”

Een voorrecht

Op 5 en 6 oktober zingt Alberti haar troostrijke liedjes voor een breed en groot publiek in Afas Live. Met zo’n 12.000 fans zal de grande dame van de Nederlandse ­muziek herinneringen ophalen uit haar inmiddels ruim zestig jaar durende carrière. Haar zoon Johnny de Mol, ­mede-initiatiefnemer van de show, heeft regisseur Arie Cupé en producent Tjeerd Oosterhuis gevraagd groots uit te pakken – de concerten markeren haar 75ste verjaardag. “Het is de kers op de taart. Dat ik in mijn geboortestad ­Amsterdam twee keer voor zo’n grote zaal een muzikale reis ga maken door al die jaren. Van de liedjes met mijn ­vader tot Telkens weer en Samen zijn.”

Ze knijpt zich weleens hard in de arm. Is dit echt? denkt ze dan. “Ik stond een paar weken geleden in Carré, tijdens Wende’s Kaleidoscoop. Ik keek om me heen en zag rappers, jazzmuzikanten, klassieke musici en wat al niet meer. Dat is een voorrecht, hoor. Dat niemand zegt: ‘Het is zo wel mooi geweest, mevrouw.’ Integendeel. Ik werd omringd door liefde en respect. Door mensen die zijn zoals ze willen zijn. De jonge generatie is ruimhartig. Ze gunnen ­elkaar het succes. Dat is ook zo mooi in de muziek. Dat ­iedereen dwars door elkaar heen leeft. Niemand vraagt waar je vandaan komt of hoe je stemt.”

Op die avond in Carré dacht Alberti ook aan de vervlogen jaren, waarin haar vader Willy Alberti furore maakte, net als Johnny Jordaan, Tante Leen en Alie Roelvink. “Er is zo veel veranderd en tegelijk ook weer niet. Uiteindelijk gaat het in deze business om een combinatie van kwaliteit en puurheid. Alleen als de intenties en emoties echt zijn, kun je je handhaven. Zeker in deze tijd. Ik voel dat de behoefte aan eerlijk en volks weer groeit. Misschien wel door de ­digitalisering. We zitten de hele dag naar schermen te ­kijken. Dan is een lied met een lach en een traan een ver­ademing.”

Zeven kleinkinderen

De avond voor het gesprek was Alberti bij de première van de onemanshow van haar zoon Johnny. Die ervaring zit nog volop in haar systeem. “Ik was ontroerd, door de verhalen die hij vertelt over vluchtelingen en hoe wij ons daartoe moeten verhouden. Johnny is zo recht door zee. Er zit geen filter tussen. Ik ben van zijn show echt ontdaan.”

Ze lacht en zegt: “Dat is trouwens best een probleem, want emoties werken bij mij op mijn stem. Dan krijg ik last van een soort chronische astma en gaat zingen moeizaam en zingen met gevoel al helemaal. En zingen zonder gevoel, dat vind ik echt niet kunnen.”

Willeke Alberti. Beeld Jitske Schols

Even een terzijde. Ze sprak zojuist over Johnny, maar als moeder wil ze dan ook gezegd hebben dat ze net zo apetrots is op dochter Daniëlle en zoon Kaj en hun partners. Om nog maar te zwijgen over haar zeven kleinkinderen. “Het is een zegen en een genot zo’n club om je heen te hebben – ook met de kleinkinderen in het buitenland is er ­innig contact.” Ze houdt even in, zegt dan: “Ik kan er niets aan doen, maar je bent op de koffie bij een hele blije aap.”

Alberti werkt nog bijna dagelijks. “Met totale overgave.” In tehuizen, op feesten en gala’s en natuurlijk tijdens de Gay Pride, waar ze elk jaar opnieuw vol trots naar haar­ ­Amsterdam kijkt omdat ‘de liefde toch maar mooi de winnaar is’.

Sinds 2001 zijn haar activiteiten uitgebreid met de Willeke Alberti Foundation, dat zich ten doel stelt de levenskwaliteit van senioren, kinderen en zieken in verpleeginstellingen en verzorgingshuizen te verbeteren. “Als ik daarover spreek, klinkt het meteen zo goededoelerig, maar ik ­ervaar het werk voor mijn foundation niet zo. Het is een vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven geworden. Er komt een moment, als het goed gaat, dat die ruimte ontstaat. Dat je zelf niet meer per se het centrum van de ­wereld wilt zijn en anderen graag naar voren schuift.”

En dan, plotseling, dringt zich weer een fragment uit De herfst van mijn leven op. Ze zingt: “Ik was jong en wild/ Ik wilde almaar hoger/ Alleen nog maar naar boven/ Ver weg van het verdriet/ Ik heb moeten leren/ Om mezelf te accepteren/ En te houden van de dingen om me heen…”

Resoluut: “Ik kan het niet beter formuleren dan Marnix Pauwels het in dit lied doet. Doe alleen dingen waar je blij van wordt. Oordeel niet over anderen en wees vooral mild. ­Iedereen heeft een verhaal.”

Meisje uit de Jordaan

Tijdens haar muzikale carrière is Willeke Alberti veelvuldig onderscheiden. Naast gouden en platina platen ontving zij onder meer een Edison, de Gouden Harp, de Gouden Televizier-Ring, diverse oeuvre-awards, de Majoor Bosshardt Prijs en in 1996 werd Alberti benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. “Dat is toch ongelooflijk, voor een meisje uit de Jordaan?”

Winactie: viparrangement

Willeke Alberti staat op 5 en 6 oktober in Afas Live. Zij ontvangt in De show van Mijn Leven onder anderen Edsilia Rombley, Ruth Jacott en haar zoon Johnny de Mol als gasten. Lezers van Het Parool maken kans op twee tickets met backstage viparrangement.

Meer info?
www.parool.nl/willekealberti

Die Jordaan draagt ze ook nu nog met zich mee, terwijl ze alweer enkele decennia in ’t Gooi woont. “De Westertoren blijft mijn kompas. Ik kijk naar de wereld met de ogen van die tijd. Onbevangen en nieuwsgierig. Mijn vader heeft mij in die tijd in de Jordaan en later in Zuid altijd alle muziek laten horen. Dat heeft mij, denk ik, ontvankelijk gemaakt voor werelden die ik niet ken. Ik geniet van het levenslied, maar net zo goed van Kleine Viezerik, Typhoon en Ali B.”

Het eerste concert in Afas Live was in één dag uitverkocht. Toen Alberti dat hoorde, kreeg ze toch even kippenvel. “Ik ben gewend aan publiek, maar ik geef meestal ­optredens op plekken waar de bezoekers niet hoeven te betalen. Dus ik kneep ’m toch even. Er gaan toch zo’n 6000 man in de Afas Live. Als je dan hoort dat de kaartjes in no time uitverkocht zijn, geeft dat je een onbeschrijflijk gevoel. Voldoening. Het is een bewijs dat je ertoe doet.”

Vaak wordt haar gevraagd of ze na al die jaren niet wat minder wil optreden. Het antwoord is simpel: ze moet er niet aan denken. “Zingen is een soort verslaving. Het doet me zo veel, nog steeds. Ik denk niet dat ik zonder kan. Als ik stop, donder ik waarschijnlijk in een enorm zwart gat. Het is voor mij ook nooit ‘werken’ geweest. Alles wat ik doe, doe ik vanuit het hart. Met passie. Zelfs het zingen voor de kinderen toen ze nog klein waren of nu voor de kleinkinderen.”

Ook in Afas Live werkt ze weer met een vertrouwd team en vertrouwde muzikanten. “Ik vind dat belangrijk. Mensen die precies weten wat ik wil, waardoor ik onbelemmerd een zaal in kan zingen. Puur op gevoel. Zo wil ik werken. Zo wil ik zijn.”

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Uit-nieuwsbrief van Het Parool.

Ook leuk: volg @hetparool op Instagram.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden