Korreltje zout

Wat is toch die geur in West. Soja, chocola of kaasfondue?

Verslaggever Laura Obdeijn schrijft over de zin en onzin van ons eten en drinken. Deze week: de geur van kaasfondue.

Beeld Shutterstock

Iemand heeft ooit een parfum gemaakt voor deze stad, Eau d’Amsterdam, maar als ik denk aan de Amsterdamse geur, dan is dat niet de ‘karakteristieke houtgeur van de iepen aan de grachten’. Ik denk eerder aan die doordringende geur die ik vaak ruik in West, en af en toe daarbuiten. Zo’n lucht waaraan je niet kunt ontsnappen als je hem eenmaal ruikt. De geur van gist, afkomstig van een bierbrouwerij, zei iemand eens, maar vaker hoor ik chocola, afkomstig van de chocoladefabriek in Zaandam. Je ziet al bijna hoe de Oempa Loempa’s de machines bedienen. 

Urban legend, dacht ik. Een fijne verklaring voor een vies luchtje. Maar volgens een woordvoerder van stadsdeel West is het inderdaad afkomstig van de chocolade- of eigenlijk cacaofabriek. De haven van Amsterdam is de grootste importhaven van cacaobonen ter wereld.

Onlangs kwam daar een etensgeur bij, in Bos en Lommer in elk geval, maar misschien hebben bewoners van andere stadsdelen het ook geroken: kaasfondue. Een buurman appte: ‘Ruik jij het ook?’ Het was zo hevig dat het de huizen binnendrong; dit was geen late snacker die nog even een tosti in het ijzer had gelegd. Staat er soms ook ergens een grote kaasfabriek?

Bij wind uit een bepaalde richting kun je meer dingen ruiken dan cacao, zegt een woordvoerder van de Omgevingsdienst Noordzeekanaalgebied. Om meer zicht te krijgen op de herkomst van geuren, monitort de Omgevingsdienst geuren met elektronische meetinstrumenten, ‘e-noses’, langs het Noordzeekanaal, het Amsterdam-Rijnkanaal en het Westelijk Havengebied. Sensoren signaleren de veranderingen in de luchtsamenstelling. Daarnaast worden drones ingezet en melden bewoners afwijkende geuren.

Zo kun je bij wind uit het noorden en noordoosten de gebrande koffie van Starbucks ruiken, afkomstig uit het Westelijk Havengebied, of van The Coffee Company uit Zaanstad. Een ‘wat weeïge’ geur kan afkomstig zijn van de sojafabriek van Bunge, ook in het Westelijk Havengebied. Ruik je iets wat lijkt op ‘gist- of zwavelachtige, verbrande sigarenas’, dan kan het van kunstmestfabriek ICL komen en de benzineachtige geuren zijn mogelijk afkomstig van de olieterminals of lossende olieschepen.

“Een fabriek die de geur van kaasfondue verspreidt? Die hebben we niet,” aldus de woordvoerder. En ze zou uit bovenstaande lijst ook niet zo snel een bedrijf kunnen noemen die een geur verspreidt die daarop lijkt. “Het zijn er al met al behoorlijk wat en als deze geuren door elkaar heen gaan, zijn ze nog moeilijker te beschrijven.”

Het kan bovendien zijn dat een bedrijf het productieproces aanpast, wat tot andere geuruitstoot leidt. Of een storing kan zorgen voor plotselinge geuroverlast.

Geen kaasfabriek, maar een mix of foutje misschien, die je slaapkamer doet ruiken naar een pannetje gesmolten Gruyère. Het kan erger, zullen we maar zeggen.

GruyereBeeld Shutterstock
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden