Plus Straatbeeld

Wat doet een uur Eftelingmuziek met een mens?

'Eftelingmuziek op Amsterdam Centraal moet hangjongeren weren', kopten diverse media onlangs. Een ­opvallend bericht: niet zozeer om die Eftelingmuziek, maar vooral het feit dat de hangjongere überhaupt nog bestaat wekte verbazing.

Door de simplistische hoempadeun van Carnaval Festival wordt hangen in de IJpassage al snel vervelend. Beeld Mats van Soolingen

Je zou verwachten dat jongeren van tegenwoordig een vlogkanaal op YouTube beginnen om de wezenloosheid op een wat modernere manier vorm te geven. Dat lijkt leuker dan uren verveeld gedrapeerd over een scooter doorbrengen op een tochtige verlaten speelplaats, maar niets is blijkbaar minder waar.

Nou ja, sommige hangjongeren blijken wel degelijk ­kritisch in de keuze van hun hanglocatie. Die bedanken ervoor ergens onder een viaduct te vernikkelen, maar settelen zich elke avond na sluitingstijd in de IJpassage van het Centraal Station.

Helemaal ongelijk kun je ze niet geven: het is er warm, er hangt voldoende sfeer en er staan banken waarop je comfortabel gelegen je zesde blik Red Bull van die dag kunt opentrekken. Ook backpackers zonder geld voor een hostel blijken van de IJpassage te houden: die knappen er rustig een paar uur een uiltje.

Dat moet, met dank aan de Eftelingmuziek die sinds kort door de speakers van de passage klinkt, verleden tijd zijn. Die moet dermate verstorend werken dat ongewenste hangers kermend, met de oren afgedekt, het pand verlaten.

Avant-gardistische blokfluitstukken
Je kunt het je bijna niet voorstellen: áls je mensen dan wilt wegjagen met muziek, lijkt het beter om te kiezen voor avant-gardistische blokfluitstukken op orkaansterkte, trommelvliessplijtende trashmetal of elk willekeurig nummer van Céline Dion. Maar nee: het is Eftelingmuziek geworden.

De proef op de som dus maar. Wat doet een uur in de ­IJpassage met een mens? Aanvankelijk doet het het omgekeerde van wat de bedoeling lijkt: als in de verte het knusse trompetje van Bert Kaempferts vrij geniale ­Afrikaan beat klinkt (van de Indische Waterlelies) wordt de IJpassage juist een aantrekkelijke plek om even neer
te strijken.

Datzelfde geldt voor het troostende klavecimbeldeuntje uit de rood-witte paddenstoelen, dat louter een golf van warme jeugdherinneringen bij de luisteraar aanwakkert. Ook na een uur weigeren ze werkelijk te irriteren.

Het zal de tergend simplistische hoempadeun van Carnaval Festival zijn die het hem moet doen.

Dat deuntje is destijds, zoals iedereen weet, door maniakaal grijnzende experts bij elkaar gecomponeerd in een speciaal audio-laboratorium, met als enige doel de eentonige melodie na een vrolijk ritje van acht minuten nog máánden daarna tot gekmakens toe in het hoofd rond te laten galmen.

Laat dat in de IJpassage dan ook precies het melodietje zijn waar je na twintig van die muzikale rondjes als een berg tegenop begint te zien. Dan blijkt het idee dus alsnog effectief: na een uur snelwandel je met je staart tussen de benen richting uitgang.

Tips of opmerkingen? straatbeeld@parool.nl

Eftelingmuziek
Waar IJpassage, Amsterdam Centraal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden