PlusFons vraagt zich af

Waarom willen theaters zo veel van je weten?

null Beeld Shutterstock / Ted Struwer
Beeld Shutterstock / Ted Struwer

We laten ons niet inpakken door marketingtrucs, smoesjes en verkooppraat. Onze eigen ombudsman spreekt zich uit. Deze keer: de datahonger van theaters.

Fons Hendriks

Graag invullen: naam, geslacht, geboortedatum, land, adres, telefoonnummer en mailadres. Of ik een visum aanvraag? Nee, ik koop vijf theatertickets. Wat in luttele seconden gekocht zou kunnen worden – namelijk: stoelen voor een populaire kerstshow – kost een kwartier aan formulieren vullen. De optie wordt aangereikt om een account aan te maken, om dit geneuzel voortaan over te slaan. Maar de keren dat ik naar het theater ga zijn op één hand te tellen en ik wil niet in registers van theaters spoken. Een puisterige tiener met een computerverslaving kan immers zo al hun systemen hacken – althans, het lijkt me dat de financieel leeggezogen cultuursector geen geld heeft voor het laatste beveiligingssysteem.

Bij een ‘eenmalige aankoop’ moet ik nog steeds van alles en nog wat invullen. Dat is niet uitzonderlijk. Ik vergelijk drie grote theaters en hun honger naar geboortedata en geslachtsbekendmaking: Delamar, Carré en Internationaal Theater Amsterdam (ITA). Alle drie willen ze alles van hun bezoekers weten; het valt me nog mee dat ze de lengte van mijn tenen niet vragen. Delamar geeft met een sterretje aan dat alles optioneel is, behalve het mailadres. Carré verplicht de invoer van je geboortedatum en ITA verstrekt pas een ticket als je álles invult – alleen een mailadres is niet vereist.

Geld vangen

Ik trek aan de mouw van de Autoriteit Persoonsgegevens, de toezichthouder op de wet van verwerking van onze persoonsgegevens. “Een organisatie mag persoonsgegevens vragen als dat echt nodig is, zoals het mailadres om de tickets te kunnen versturen.” Gek, dat ITA dat nou juist geen noodzakelijke informatie vindt. “Organisaties moeten in hun privacyverklaring per soort gegevens duidelijk aangeven waarom ze hun klanten verplichten om die aan te leveren,” aldus de AP-woordvoerder.

Ik neem de proef op de som. ITA stuurt hun privacybeleid. Het theater vraagt bezoekers hun persoonsgegevens te delen, ‘om te voldoen aan de landelijke en gemeentelijke opdracht om een zo breed en divers mogelijk publiek te bereiken’. Oftewel: het theater biedt onze privégegevens op een glanzend presenteerblaadje aan de overheid om geld te vangen.

Hoe lang bewaart ITA onze gegevens? “Zeven jaar, zodat we trends in kaart kunnen brengen,” zegt de ITA-woordvoerder. “Anoniem kaarten kopen kan, maar dat is alleen mogelijk bij het bespreekbureau en u krijgt dan geen informatie over calamiteiten.” Wat een aantrekkelijke optie, zeg.

Carré bewaart onze gegevens vier jaar, om een goed beeld te krijgen van wie er op bezoek komt. De geboortedatum is verplicht ‘omdat we onze bezoekers graag een leuk presentje willen geven als ze jarig zijn.’ Delamar bewaart onze gegevens vanaf 2023 drie jaar, in plaats van zeven. “Wij zagen de relevantie van zo lang bewaren niet meer in,” lichten ze toe.

De informatiezucht van theaters is te herleiden naar onze eigen overheid. Zij verstrekt de subsidie waar theaters afhankelijk van zijn. De schouwburg met de meest gedetailleerde info krijgt de subsidie. Leuk dat daar dan een verjaardagspresentje voor de bezoeker van betaald wordt.

Verslaggever en RADAR-presentator Fons Hendriks baant zich een weg door reclames, claims en de kleine lettertjes – en haalt verhaal.

Fons Hendriks. Beeld Marjolein van Damme
Fons Hendriks.Beeld Marjolein van Damme

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden