PlusProefwerk

VRR: de ideale mix van stoer en elegant, van boers en verfijnd en van uitgaan en uit eten gaan (8,5)

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Culinair recensent Mara Grimm schoof aan bij VRR in een oude loods op Oostenburg en vergeet bijna dat ze gewoon aan het werk is. Belangrijker: op de sardientjes na weet de keuken met vrijwel elk gerecht te overtuigen.

Mara Grimm

Je hebt van die restaurants waar je heen gaat om even snel wat te eten, om vervolgens uren later stomdronken de deur uit te rollen. VRR is zo’n zaak. Zodra je er binnenstapt, krijg je niet alleen zin om de hele kaart te bestellen, maar ook een onbedaarlijke dorst.

Dat komt niet in de laatste plaats door het drankaanbod. Los van de kleine maar fijne kaart, die volstaat met leuke vondsten – inclusief een paar ciders, bieren en zelfgemaakte limonade – hebben ze hier een wijnhok. Dat is een kamertje midden in het restaurant waar je binnen kunt stappen om zelf een fles uit te zoeken. Levens­gevaarlijk, want het staat vol nieuwsgierig makende wijnen. Zelf dreig ik later op de avond dan ook even te vergeten dat ik hier niet voor mijn lol zit, en moet ik met pijn in het hart een fles Morgon van Jean Foillard terugzetten. Maar goed, dansen op de vulkaan doe ik wel in mijn eigen tijd.

VRR is gevestigd in een oude loods op de Oostelijke Eilanden. Eerder zat hier restaurant Rosa en Rita, vandaar de naam: VRR staat voor Voorheen Rosa en Rita. Het is ruim opgezet met een lange bar en de sfeer is relaxed; de muziek staat precies hard genoeg, je ziet de koks aan het werk in de open ­keuken en de bediening is snel en informeel. Verder is het een constant komen en gaan van families, vriendengroepen en buurtbewoners – inclusief honden en baby’s.

De keuken is in handen van eigenaar Sander Overeinder en Gina Verheij. Verheij werkte eerder bij Toscanini en Vuur­toreneiland, Overeinder kennen we van het legendarische restaurant As, dat tijdens de lockdown na veertien jaar moest sluiten. Zowel Overeinder als het brood van As vind je hier nu terug: overdag koop je in hetzelfde pand brood bij Stadsbakkerij As, ’s avonds eet je bij VRR.

Geen bijgerechten

Op de kaart staan een stuk of dertien gerechten, grotendeels bereid met Nederlandse producten. Voorgerechten kosten rond de 13,50 euro, hoofdgerechten zijn er vanaf 18,50. Aan bijgerechten doen ze niet, dus drie gerechten per persoon heb je wel nodig. Daarmee is het misschien niet extreem goedkoop, maar over de kwaliteit bijna niets dan goeds. Alleen de sardientjes bij het ­aperitief missen zuur, omdat er poeder van cranberries in plaats van citroen is gebruikt – een goed idee dat slecht tot zijn recht komt. Daar is meteen veel mee gezegd, want verder weet de keuken in elk gerecht de ideale balans tussen verfijning en een bijna boerse stoerheid te vinden – en dat kunnen maar weinig koks.

Er zijn drie dingen die ik het liefst morgen weer zou bestellen. De eerste is de huisgemaakte worst. Geen moddervette braadworst, maar een dunne opgerolde worst aan een spies, die met een kommetje jus wordt geserveerd. Onweerstaanbaar om te zien – en zo smaakt hij ook. Het vlees kan onmogelijk sappiger en als tegenhanger van het vet krijgen we een zuur slaatje én een flinke dosis mosterd. Mosterd moet een beetje pijn doen, leerde ik ooit van een bevriende chef. Nou, dat doet het. En daarmee is dit één groot vet, zout, scherp, sappig feest.

Ook de kalfstong overtuigt in al zijn eenvoud. Hij is flinterdun gesneden en wordt geserveerd met een citroenmayonaise, gefrituurde kappertjes en wat witlof. Wat een finesse – zeker met een glas Altaroses van Joan d’Anguera met flink wat kers.

Zeldzaam fluffy gnocchi

En dan is er nog het gerecht van Doré-aardappel met sobrasada, eigeel en kokkeltjes. Een mix van smaken en structuren waar je bijna van gaat kwijlen – het romige van de aardappel, het pittige van de sobrasada, de zilte kokkeltjes, het lopende eigeel… Het is er allemaal. Als de aard­appelpuree ook maar een fractie boteriger was geweest, was dit laatste-avondmaalmateriaal.

We proeven ook de parelgort met Noordzeekrab. Die barst bijna uit zijn voegen van smaak, maar helaas is het krabvlees dat erbovenop ligt bijna koelkastkoud. Zonde. Ook een punt van kritiek op de vegetarische gerechten: daarvan mogen óf de porties guller óf de prijzen omlaag. Vooral de gnocchi met geitenboter en hazelnoot is voor 18,50 euro best karig geportioneerd. Zeldzaam fluffy is de ­gnocchi trouwens wél.

We sluiten af met een met rabarberijs van schapenyoghurt gevulde soes. Zo meesterlijk gebakken kom je ze maar zelden tegen.

Lang verhaal kort: VRR is de ideale mix van stoer en elegant, van boers en verfijnd en van uitgaan en uit eten gaan. Ik kom dan ook zeker terug, al was het maar voor die fles Morgon.

8,5

Best
De huisgemaakte worst is één groot vet, scherp en sappig feest.
Minder
De vegetarische gerechten zijn wat karig geportioneerd.
Opvallend
In het wijnhok kun je zelf een fles wijn uitkiezen.
Leukste tafel
De bakkerstafel achterin het restaurant: overdag worden hier broden gemaakt, ’s avonds kun je er met een groep van 14 aan eten.

null Beeld

VRR

Conradstraat 471
020-2445743
di-zo 17.00-00.00 uur

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma

Bekijk ook: dit zijn volgens Mara Grimm de beste restaurants in Amsterdam en hier vind je alle afleveringen van Proefwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden