Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Vrijheid betekent schijnbaar ook dat je het recht hebt besmeurd met ontlasting weg te kwijnen in je woning

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Zijn toiletruimte was ernstig vervuild. Vermoedelijk had er in het verleden een riool­overstroming plaatsgevonden, die vervolgens nooit was opgeruimd. De vloer was pikzwart. Alles zat bedekt onder een laag urine en ontlasting.

De hoogbejaarde bewoner had diverse medische aandoeningen. Zijn broer was enige tijd geleden overleden. Ze hadden altijd samen in het appartement gewoond. Hij vertikte het om die reden zijn woning te verlaten. Hij wilde hier overlijden.

Wekelijks kwam er een verpleegkundige langs om hem te verzorgen. Geen enkele hulpverlener wilde de woning betreden vanwege de stank en de vele rioolvliegen. Hij werd daarom verzorgd in het trapportaal voor de ingang van zijn appartement.

Bij binnenkomst zag ik hem in de woon­kamer zitten. Omringd door grauwe, oude meubels die hoognodig aan vervanging toe waren. Hij oogde broos, alsof hij ieder moment zou kunnen overlijden. Toen ik dichter bij hem kwam staan, zag ik dat zijn kleding onder de ontlasting zat.

Ik word in mijn werk continue met soortgelijke situaties geconfronteerd. ­Personen die totaal niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen, maar toch de vrijheid krijgen om te doen wat ze willen omdat dat hun recht is als mens. Vrijheid betekent schijnbaar ook dat je het recht hebt om besmeurd met ontlasting weg te kwijnen in je woning.

Bij deze meneer waren we gelukkig nog op tijd. Bij een andere opdracht was dat anders. Een oudere mevrouw die jarenlang katten fokte in haar appartement. Ze lag enkele weken dood in haar woning alvorens haar lichaam werd aangetroffen. De stuk of twintig katten die aanwezig waren in het appartement hadden haar lichaam aangevreten.

Het probleem van woningvervuiling en verwaarlozing was hier eveneens bekend. Het kon ook niet anders. De vervuiling en stankoverlast waren enorm. Toen ik navraag deed naar hoe dit had kunnen gebeuren, kreeg ik hetzelfde antwoord als altijd: “We wisten ervan. We probeerden haar te helpen. Maar ze wou niet geholpen worden.”

Telkens weer ben ik verbijsterd over de dingen die ik tijdens mijn werk zie. Hoe kan dit toch gebeuren in een land als Nederland? Ik kan nergens gaan of staan zonder dat ik in aanraking kom met de welbekende ‘Hollandse brutaliteit’. Onze recht-voor-zijn-raapmentaliteit is iets waar we trots op zijn.

Maar waarom is deze brutaliteit (vaak) nergens te bekennen als onze medelanders aan het wegrotten zijn in hun eigen woning?

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden