Plus

Voormalig gifkikker Joe Jackson babbelt er in Carré gezellig op los

Joe Jackson leek lange tijd zijn repertoire uit de beginjaren live slechts met tegenzin te spelen, maar hij is nu een zestiger. En een stuk vriendelijker.

Met het klimmen der jaren is Joe Jackson een stuk vriendelijker geworden.Beeld anp

Vraag mensen waar ze naar toe zouden willen als ze een reisje met een tijdmachine konden maken en de meeste kiezen voor het verleden. Joe Jackson zou zonder de minste aarzeling kiezen voor de toekomst, vertelt hij in Carré ter inleiding van Fast Forward, het titelnummer van zijn laatstverschenen album.

De Brit is geen achteromkijker. De journalist die met hem wil kletsen over de tijd dat hij, op de grens van de jaren zeventig en tachtig, als boze jonge man zijn opwachting maakte binnen de new wave, heeft een kwade aan hem. En lange tijd leek hij repertoire uit die beginjaren (dat volgens de toen heersende normen opvallend melodieus en muzikaal doordacht was) live slechts met tegenzin te spelen.

Nu is hij een zestiger. En met het klimmen der jaren is hij een stuk vriendelijker geworden. De gifkikker van toen babbelt er op het podium gezellig op los. En ja, hij snapt best wat het publiek van hem wil. Hij belooft de veertigplussers in de zaal bij het begin van het concert een mix van songs van Fast Forward (applaus) en oude klassiekers (groot applaus). En hij zegt ook dat hij vanavond zijn eigen voorprogramma is: de eerste songs brengt hij solo aan de piano.

Fluim
Bij het nummer Hometown - aan een van de keyboards hangt een supporters­sjaal van FC Portsmouth, de club uit de Zuid-Engelse stad waar hij vandaan komt -, moet hij behoorlijk knijpen om als zanger de hoge tonen te halen. De gevorderde leeftijd eist vocaal zijn tol? Het zit anders. Hij vertelt herstellende te zijn van een verkoudheid.

Tussen de nummers in moet er inderdaad veel worden gehoest en een keer zien we zelfs een fluim zijn mond verlaten. Maar zeker voor iemand met stemproblemen brengt hij het er goed vanaf vanavond, bij het laatste van twee uitverkochte concerten in Carré.

Lijn der verwachting
Over die grote opkomst toont hij zich oprecht blij; blijkbaar gaat het er tijdens deze tour ook anders aan toe. Maar de band tussen Nederland en de Brit is hecht. Fast Forward nam hij op in vier steden die hem (muzikaal) na aan het hart liggen: New York, Berlijn, New ­Orleans en, jawel, Amsterdam. Hij werkte hier samen met leden van de brasilectrogroep Zuco 103 en zelfs het complete Koninklijk Concertgebouworkest (KCO).

Joe Jackson
Gezien? Carré, 27/2

Dat het KCO er niet bij is vanavond, lag in de lijn der verwachting, maar een nummertje met de mannen van Zuco had gekund natuurlijk. Het gebeurt niet: Joe Jackson heeft zijn eigen driekoppige begeleidingsband, waarin Graham Maby de enige oudgediende is. Blijft geweldig, dat bas­loopje van Maby in het verder ook onverwoestbare Is She Really Going Out With Him.

David Bowie
Al dat oude werk blijft sowieso goed overeind, waarbij het wel helpt dat de songs van toen vaak zijn voorzien van een spannend nieuw arrangement. Van het nieuwe materiaal maakt voor het stevige Junkie Diva indruk, waarbij de zanger wel kwijt wil dat het nummer anders dan veel mensen denken niet over Amy Winehouse gaat, maar is geïnspireerd door Billie Holiday.

Maar het echte hoogtepunt van de avond is al tijdens dat solodeel, als Joe Jackson vertelt behalve muzikant ook gewoon fan te zijn en zonder verdere introductie een werkelijk vanuit de tenen gezongen Life on Mars inzet. Het is een eerbetoon aan David Bowie om een heel groot brok van in de keel te krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden