Joris, Maurits, Martijn en Alexander (in het raam).

PlusPortretten

Voor deze Amsterdammers is de stoep een goede vervanger van de kroeg

Joris, Maurits, Martijn en Alexander (in het raam).Beeld Lin Woldendorp

Als de terrassen dicht zijn, is er in ieder geval nog de stoep. Amsterdammers over hun stoepborrel. ‘De stad kan weer ademhalen.’

‘Ik mis wel de routine van borrels en feestjes’

Wie: Martijn (20), Joris (20), Maurits (20) en Alexander (20) ­wonen met nog vier jongens en kat Katoen in het studentenhuis van vereniging LANX.
Buurt: Jordaan.

Joris: “De quarantaine gaat beter dan ik vooraf had verwacht. Het weer zit ­natuurlijk ook mee en ik heb het druk met mijn studie.”

Martijn: “Ik mis wel de routine van borrels en feestjes. We hebben feestjes met huisgenoten en soms wordt het laat, maar het is toch heel anders.”

Maurits: “Ik had gisteren een Zoomborrel en ging pas om zeven uur vanochtend slapen.”

Joris: “We zitten ’s zomers altijd al op de bank op de stoep, maar nu nog meer. Met koud bier van onze eigen tap is de stoep een goede vervanger voor het ­terras.”

Alexander: “De quarantaine heeft onze band onderling versterkt, dat is wel mooi.”

Martijn: “Je zou verwachten dat we nu ook wat meer zouden opruimen, maar nee, het is een nog grotere bende dan normaal.”

Eveline en Peter en dochter Fay, vriendin Ramona en familielid Wouter.Beeld Lin Woldendorp

‘Ik ben blij met de rust, ik heb meer overzicht’

Wie: Eveline (60), onderwijsassistent, Peter (64), arts, dochter Faye (30), maatschappelijk werker bij HVO Querido, vriendin Ramona (30), personeelstrainer en familielid Wouter (34), ­finance-consultant.
Buurt: De Pijp.

Peter: “In het begin van de quarantaine heb ik een speciale borrelvensterbank gemaakt. De stoep is nu ons eigen terras.”

Eveline: “Vooral in het begin vond ik het heel heftig. Ik mis het vooral om mensen te kunnen huggen. Ajax kijken mis ik ook.”

Faye: “Ik werk met ex-dak- en thuislozen, ze reageren er allemaal anders op. De een is blij met de rust, de ander mist de sociale contacten.”

Ramona: “Ik ben ook blij met de rust, ik heb meer overzicht. En het lukt me eindelijk om te sparen, dat is wel confronterend, haha.”

Fay:”Mensen hebben meer dan eerst een open blik, ze houden meer rekening met elkaar. Ik hoop dat we dit straks kunnen vasthouden.”

Wouter: “Op een dag als vandaag zijn de parken overvol, maar in de supermarkt houdt iedereen afstand; dat ­contrast is grappig, maar ook ingewikkeld. Die angst voor fysiek contact is jammer.”

Lenneke en JanBeeld Lin Woldendorp

‘Hopelijk wordt dit het nieuwe normaal’

Wie: Lenneke (52), onderzoeker bij Amsterdam UMC, en Jan (56), werkzaam voor een Amerikaanse firma.
Buurt: Oud-Zuid.

Jan: “Ons hoofdkantoor zit in Boston, ik vlieg zo’n 35 keer per jaar en had wel last van vliegschaamte. Nu blijkt alles ook prima te kunnen via Zoom. Hopelijk wordt dit het nieuwe normaal.”

Lenneke: “De eerste weken van de crisis werkte ik nog in het ziekenhuis als geestelijk ondersteuner van het ver­plegend personeel en artsen. Het viel me op hoe goed de ziekenhuizen zijn toegerust en hoe gefocust iedereen aan het werk is.”

Jan: “In het begin zaten we meer op ons balkonnetje dan op het bankje voor de deur, voorbijgangers liepen met een boog om ons heen. Maar alles went, inmiddels hebben we cappuccino’s op de stoep geserveerd aan vrienden.”

Lenneke: “Iedereen is er klaar voor dat de wereld weer gaat draaien. Het begint nu wel te knellen geen onderdeel meer te zijn van het collectief.”

Germaine en LindaBeeld Lin Woldendorp

‘De rolkoffers in de straten zijn nu lekker opgerot’

Wie: Germaine (59), gepensioneerd, en Linda (54), mantelzorger.
Buurt: Jordaan.

Germaine: “Linda en ik zijn al veertien jaar buren. Nu ­koken we en doen we boodschappen voor oude mensen in de buurt. We zien het als onze burgerplicht.”

Linda: “Ik zorg ook voor mijn moeder van in de tachtig. Na de eerste versoepeling van de maatregelen zei ze: ‘Ik heb die Rutte wel door! Eerst mogen de kinderen weer naar buiten, dan de jongeren, maar wij moeten binnen blijven.’”

Germaine: “Sociale contacten zijn belangrijk, ik mis het ook om mijn vrienden te ontmoeten bij café De Reiger en Zonneveld. Ondanks alle ellende is de saamhorigheid wel weer terug in de buurt, iedereen kijkt naar elkaar om.”

Linda: “Normaal denderen de rolkoffers hier als treinen door de straten, die zijn nu lekker opgerot.”

Germaine: “De lucht is opvallend veel blauwer. Amsterdam kan weer ademhalen. Letterlijk, er ligt geen fijnstof meer op mijn vensterbank.”

Linda: “De stad is weer van de Amsterdammers. En dat vieren wij elke dag met een roseetje op de stoep, hier aan de Costa del Coronia!”

MiaBeeld Lin Woldendorp

‘De buurvrouw zet er vaak een stoeltje bij’

Wie: Mia (78).
Buurt: Oud-Zuid

“Ik woon al veertig jaar in deze buurt, maar het is nog nooit zo rustig geweest op straat als nu. Ik vind het echt een heftige tijd, ik ben alleen en heb een handicap, dat maakt het extra zwaar. Ik zie nog maar heel weinig.

Als de zon schijnt zit ik altijd even voor de deur, om mijn benen bij te bruinen. De buurvrouw zet er vaak een stoeltje bij. Elke dag maak ik een kleine wandeling, blijven bewegen is belangrijk, maar ver kom ik niet. Een organisatie in de buurt brengt avondeten bij me langs, dat is geweldig want boodschappen doen lukt niet.

Eigenlijk zou mijn dochter nu in Amsterdam zijn, maar omdat ze in Athene woont, kon dat niet doorgaan. Ik mis haar heel erg, we bellen bijna iedere dag. Hopelijk is alles snel weer normaal en kunnen we elkaar in september weer in de armen sluiten.”

Nicolette, Jessica, Jennifer en kinderenBeeld Lin Woldendorp

‘Onze kinderen spelen veel meer buiten’

Wie: Jessica (37), moeder van drie kinderen van 10, 8 en 4 jaar, Nicolette (70) en Jennifer (42), paardenmasseur en moeder van twee kinderen van 7 en 4 jaar, en hond Pilou.
Buurt: Jordaan.

Jessica: “Sinds de quarantaine zitten we bij mooi weer met alle buren verspreid op de stoep. Mensen lijken wat relaxter nu. Naast veel verdrietige en stressvolle dingen, zie ik ook genoeg positieve kanten; de lucht is schoner en er rijden weinig auto’s door de straat. Onze kinderen spelen veel meer buiten dan eerst, het is veiliger.”

Nicolette: “We hebben altijd al een goed burencontact, maar nu nog net iets meer. Zonder de toeristen en het drukke verkeer doet de Jordaan weer denken aan hoe het vroeger was.”

Jessica: “In het begin zaten we iedere middag om vijf uur met zijn allen aan een wijntje, maar we proberen inmiddels wat te minderen.”

Jennifer: “Het thuis lesgeven aan mijn twee jonge kinderen ervaar ik wel als stressvol, gelukkig ben ik freelancer en kan ik mijn eigen tijd indelen.”

Volg Instagramaccount @amsterdamopdestoep voor meer portretten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden