PlusPortretten

Volkstuinders over huurexplosie: ‘Deze verhoging is me te gortig’

Volkstuinders wacht een forse huurverhoging. Op de complexen is begrip voor een hogere huur, maar deze stijging vinden ze exorbitant.

 Els Jansen (68) bij haar huisje op Amstelglorie.  Beeld Dingena Mol
Els Jansen (68) bij haar huisje op Amstelglorie.Beeld Dingena Mol

Eerder deze week kwam naar buiten dat nieuw gemeentelijk beleid voor de volkstuinen in de stad ertoe gaat leiden dat complexen veel meer huur moeten gaan betalen. In sommige gevallen zal de prijs in drie jaar tijd met tot wel bijna 800 procent toenemen. Een complexje in sportpark Drieburg betaalt nu nog zo’n 1900 euro per jaar, dat bedrag gaat omhoog naar 16.000 euro. Hierdoor komt een deel van de tuinders in de problemen.

Els Jansen (68)

“Een verdubbeling van de huur? Ik weet niet of ik dat zou kunnen en willen betalen. Ik heb een klein pensioen. Ik betaal hier nu 660 euro per jaar, dat vind ik al een heel bedrag. Ga maar na: in het winterseizoen ben je hier in principe niet, komend weekend gaat tot het voorjaar het stromend water eraf. Dan is het waarschijnlijk niet prettig. Eigenlijk is het dus iets meer dan een half jaar.”

“Ik woon in de Rivierenbuurt, niet ver van Amstelglorie. Lekker mijn klompen aan en de tuin in. Hier heb ik ruimte, een uitzicht. Thuis zit je tussen de andere huizen. Die weidsheid, die zou ik wel missen. Het zou erg zijn, als ik hier na 23 jaar zou moeten vertrekken. Het is zo’n fijne plek. Ik heb een huisje dat je simpel zou kunnen noemen. Het is geen luxe, maar het is wel heel prettig om hier te zijn. Als de huren zo enorm gaan stijgen, is dat een slechte zaak voor mensen als ik. Ik zou dat zien als een ontmoedigingsbeleid. Terwijl we met zijn allen toch juist meer groen, meer rust willen.”

Ad van Arkel in het huisje van zijn moestuin van de Amstelhof. Beeld Eva Plevier
Ad van Arkel in het huisje van zijn moestuin van de Amstelhof.Beeld Eva Plevier

Ad van Arkel (83)

“Misschien dat ik het met iemand samen kan gaan doen dan. Of dat we de tuin in drie stukken verdelen en we ieder ons eigen deel bewerken en betalen. Als noodoplossing. Ik zou dat wel heel erg vinden, want ik ben hier vaak te vinden.

“Sinds een jaar of twaalf huur ik deze tuin. Honderd vierkante meter op de Amstelhof. Dat is een mooi lapje grond om groente op te verbouwen. Dat is waar deze tuin voor is, het is een moestuin. Hier wordt gewerkt, ik zit hier niet te nietsen. Het sociale aspect is belangrijk, maar ik kom hier om te tuinieren. Dat ontspant, het houdt me fit en in conditie.”

“Sommige mensen vinden deze tuin spartaans, dat is dan maar zo. Nu ben ik op jaarbasis ongeveer 100 euro kwijt, maar dat zou over een paar jaar weleens 600 euro kunnen worden en dat is me gewoon te gortig. Ik heb als voormalig leraar wiskunde een pensioen dat echt niet slecht is, maar zo’n bedrag is me gewoon te veel.”

Ingrid van Alphen (69) in haar 'verzorgtuin'.  Beeld Dingena Mol
Ingrid van Alphen (69) in haar 'verzorgtuin'.Beeld Dingena Mol

Ingrid van Alphen (69)

“Elf minuten fietsen en als ik dan aankom op Amstelglorie voelt het alsof ik de stad echt helemaal uit ben. Klein geluk, dat betekent deze tuin voor mij. In de natuur zijn en daarvan genieten. Ik woon drie hoog vóór in De Pijp, daar is het benauwd. En daar gaan de huizen soms al voor anderhalf miljoen van de hand.”

“Ik ben bang dat als op de tuinen te veel huur gaat worden gevraagd dat het ook hier alleen nog maar is op te brengen door yuppen. Als allerlei mensen niet in de gelegenheid zijn om hier een tuin te huren, dan verandert de sfeer. Daar moeten we echt, echt voor uitkijken. Want een volkstuin heeft een functie, helemaal in dit soort tijden. Mensen gebruiken dit complex als plek om elkaar veilig te kunnen ontmoeten.”

“Er zitten hier veel mensen met creatieve beroepen, zzp’ers die de volle laag hebben gekregen tijdens de lockdown. Hoe moet het dan met hen? Ik ben pensionado, ik werkte aan de UvA, gespecialiseerd in taal en gender. Maak je dus over mij geen zorgen. Maar ook voor mij geldt: dit is me zo veel waard, dit prachtige huisje met een inrichting alsof het nog steeds 1953 is. Ik was laatst down en toen zag ik hier een ijsvogel. Dan ben ik op slag gelukkig.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden