PlusOuder en kind

Vivien & Boaz: ‘Ik kan makkelijk nep doen over mijn gevoelens, bij mijn moeder nooit’

Boaz en Vivien. 'We delen een soort vanzelfsprekendheid.’ Beeld Harmen de Jong
Boaz en Vivien. 'We delen een soort vanzelfsprekendheid.’Beeld Harmen de Jong

Boaz Vida (22) is heel hecht met zijn moeder Vivien Broekman (57). Ze begrijpen elkaar zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. ‘We hebben samen veel muziek geluisterd, van hiphop tot metalcore tot klassieke muziek.’

Yuki Hochgemuth

Boaz Vida (22)

“Bij mijn moeder thuis was veel liefde aanwezig. Mijn moeder snapte dingen die niet altijd logisch waren, zonder dat ik daarbij uitleg hoefde te geven. Toen ik jong was wilde ik altijd mee de keuken in om te ‘helpen’ met koken. In de realiteit was dat alle voedselresten bij elkaar rapen, want daar moest wat mij betreft nog iets moois mee gedaan worden. Ik mocht dat dan in de pan gooien, met kruiden en wat ik maar kon verzinnen erdoorheen, en als ik klaar was mocht het ook in een bakje in de koelkast, al stonk het ontzettend. Heel raar, maar mijn moeder snapte dat.

Als puber leerde ik meer over mezelf en mijn familie, en werd ik me steeds bewuster van wie ik ben en welke externe dingen mij beïnvloeden. Gigantische ruzies hadden we eigenlijk niet, ik kan me één grote ruzie herinneren, die ging over leren voor school. Ik ging weg, en kwam erachter dat ik mijn sleutel was vergeten. O shit, dacht ik, nu moet ik aanbellen. Toen mijn moeder opendeed, zag ik dat ze gehuild had. Toen realiseerde ik me: zij is ook gewoon een mens. Ik zag haar een duidelijke grens stellen. Het is geen vervelende herinnering: doordat zij dat deed, zei ze eigenlijk tegen mij dat het oké is om een grens te stellen.

Ik kan makkelijk nep doen over mijn gevoelens, bij mijn moeder nooit. Onze band is heel echt, we begrijpen elkaar op diepere lagen als de eerste laag soms niet helemaal lukt. Muziek is voor mij een belangrijk middel om te communiceren. Toen ik tijdens mijn puberteit slecht in mijn vel zat, vroeg ik vaak: ‘Wil je iets horen?’ Dat mocht altijd en dan liet ik iets horen wat op dat moment mijn gevoel weerspiegelde. Dat snapte ze heel goed. We hebben samen veel muziek geluisterd, van hiphop tot metalcore tot klassieke muziek. Ik stuur haar nog steeds weleens een liedje als ik er via ‘de eerste laag’ niet helemaal uitkom.

Samen met mijn moeder en opa zit ik in de documentaire Bellum, over hoe oorlogstrauma invloed heeft gehad op onze familie en de verschillende generaties. Door die documentaire heb ik veel geleerd over mezelf, de band met mijn ouders en hoe ik deze band zie. Die is soms moeilijk, soms makkelijk, maar altijd echt. Dat echte vertaalt zich voor mij in leven. Nadat we de documentaire voor het eerst samen hadden gezien, voelde ik me heel levendig. Er werd écht gepraat, iedereen was écht aan het voelen. Dat is waar het leven om draait voor mij, en dat kan ik goed met mijn moeder. Ik ben heel dankbaar voor haar.”

Vivien Broekman (57)

“Toen Boaz jong was, kwamen mensen vaak naar me toe om te zeggen dat ze Boaz bijzonder vonden. Hij had iets ontwapenends en kon al vroeg echte gesprekken voeren. Hij was erg slim en super muzikaal, maar ook wel een sensitief en soms angstig kind. Hij doorstond die angsten wel en ontdekte daarna het plezier. Ik heb hem een keer meegenomen naar het poppentheater hier in Amstelveen. We zaten daar heel kort in het donker, maar hij vond dat zo eng dat hij probeerde weg te rennen. Ik kon hem gelukkig wel bij me houden, en toen het licht aanging en de voorstelling begon, was hij helemaal enthousiast en verwonderd.

Hetzelfde gold voor zwemles. Boaz wilde heel graag drummen, dus toen hebben we gezegd: eerst je zwemdiploma, dan mag je gaan drummen. Daarna zijn Boaz en ik, allebei dol op ritme, samen op drumles gegaan. Als de docent iets voorspeelde, speelde Boaz dat zo na. Ik snapte het pas als het in noten werd uitgelegd. Hij kon supergoed drummen, maar was wel heel kritisch, en had ook last van een soort schaamte als hij iets niet in één keer kon. Die schaamte herken ik, dat is iets lastigs. Ik vond het fantastisch om hem muzikaal bezig te zien. Als hij met zijn band optrad, kwam ik vaak kijken. Dat was echt heel leuk. Vanaf het podium kreeg ik dan een glimlachje toegeworpen, of even een knipoog.

We zijn altijd hecht geweest, maar tijdens de puberteit werd hij wat minder open. Ik haalde daaruit: hij neemt afstand. Maar dat ging helemaal niet over mij, dat ging over hem en zijn ontwikkeling. Ondanks die afstand konden we nog wel opeens hele échte gesprekken hebben, en dat is nog steeds zo. We delen een soort vanzelfsprekendheid. Hij heeft een manier van denken en praten die ik herken.

We houden allebei van mooie dingen: op vakantie slapen we liever in een fijn hotel dan in een tent, en we dragen graag mooie kleding. Boaz gaat wel veel liever winkelen dan ik. Dat doen we dan ook niet samen. Boaz wil echt van tien tot vijf alle winkels in, dat vind ik verschrikkelijk. Dat is echt iets wat hij met zijn vader doet.

Het samen kijken naar de documentaire was ontroerend. Ik was verwonderd en geraakt over wat hij zei, en ook hoe hij het verwoordde. Ik ben me bewust van het geluk een kind te hebben, maar dat het dan ook nog Boaz is, is een extreem groot geluk.”

Ariel Vida (67), gepensioneerd
Vivien Broekman (57), systemisch organisatie- en teambegeleider, eigenaar ViaVida
Boaz Vida (22), vierdejaars student audiotechnologie aan de HKU

Vivien woont in Amstelveen, Boaz in de Stadionbuurt.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden