PlusProefwerk

Visrestaurant Lucius zal een tandje bij moeten zetten (7)

Visrestaurant Lucius heeft al 45 jaar obers met dassen, hele tarbotten en kreeft met hollandaisesaus. Nostalgisch tafelen, maar het mag wel iets preciezer.

Lucius, Spuistraat 247.Beeld Eva Plevier

In het toeristisch hart van onze stad vallen de hardste coronaklappen, en hoewel veel centrum­bewoners blij zijn met de goddelijke interventie tegen de blauwewafelpenoze en het schier eindeloos uitbreidende hamburgeraanbod, is er ook een ander verhaal te vertellen. In buurten met veel toeristische horeca bevinden zich namelijk ook zaken als Lucius, dat uit 1975 dateert en decennialang vooral Amsterdammers bedien­de. Maar door de opkomst van het massatoerisme zag het restaurant de laatste jaren hoofd­zakelijk bezoekers van buiten.

Milde desinteresse

Lucius is een kleine zaak met granieten tafels en oldskoolobers in wit overhemd en zwarte stropdas, die de heerlijk efficiënte milde desinteresse uitstralen die ik zo langzamerhand ben gaan missen in onze ­nieuwere horeca. Wie in een moderne zaak eet heeft bijna meer interactie met de bediening dan met zijn gezelschap, omdat er zo veel verteld moet worden over het eten en de wijn, en er bij elk uitgehaald bord of glas feedback wordt gevraagd.

Hoewel ik sinds de corona­beperkingen veel restaurants bezocht die warm en levendig overkwamen ondanks de weggehaalde stoelen en tafels, is dat bij Lucius niet het geval. De betegelde wanden en stenen tafelbladen lijken te schreeuwen om een volle bak en een fikse omloopsnelheid.

Smaak is er

We mogen plaatsnemen aan een tafel waar in fijnere tijden makkelijk zes man had kunnen zitten. We bestellen van de niet heel vindingrijke wijnkaart een fles prima geprijsde Veltliner van Salomon Undhof (€37,50) en beginnen met drie Irish rock-oesters (€10,50), die uitblinken door de balans tussen hun frisse zoete vlees en het zoute vocht dat in hun schelpen ligt.

Best
Een gerecht als onze scheermesschelpen met sjalot, pepers, knoflook en peterselie laat zien dat ze in de keuken van Lucius weten wat ze doen en goede smaken kunnen neerzetten.

Minder
De hollandaisesaus die vanavond bij flink wat gerechten zal worden geserveerd, is hoofdzakelijk zuur. Eigenaardig dat een viszaak zo’n klassieke saus na al die jaren niet perfect kan bereiden.

Opvallend
Lucius viert in deze bizarre tijd haar 45-jarig bestaan. Ik hoop dat ze erin slagen wat puntjes op de i te zetten en de Amsterdammers weer voor zich te ­winnen.

Bij een privébezoek zou ik neigen naar de grote assiette de fruits de mer, maar dat ze hier schelp- en schaaldieren kunnen koken geloof ik wel. We kiezen de Hollandse garnalen met toast en cocktailsaus (€15) die een garnalencocktail voor salade­haters blijken – louter smaakvol schaaldier, toast en goede whiskysaus – en verder de gebakken scheermessen (€12,50), die ondanks hun wat rommelige presentatie overlopen van ­hartige fijnheid.

Een gestapeld blokhutje van malse schelpdieren, geflankeerd door een baksel van sjalot, pepers, knoflook en peterselie met scheermessap en een flinke lik boter. Smaak is er, in deze keuken.

Eigenaardig

We delen de heldere ‘vissoep Lucius’ (€9,50) en krijgen daar aardige rouille bij, gruyère en croutons die een ingekochte variant niet ontlopen. Hart­verwarmend zeeïg als de smaak van het soepje is, zou ik ook voor dit relatief lage bedrag een stuk­je goedkope witvis of een enkel schelpje in mijn kom verwachten, maar helaas.

Visrestaurant Lucius

Spuistraat 247, 1012 VP Amsterdam
dagelijks, 12.00-00.00 uur
020 6241831
lucius.nl

Als hoofdgerecht valt mijn gezelschap aan op de halve kreeft met hollandaisesaus en spinazie (Florentine, €27,50). De inhoud van de kop is – jammer voor de liefhebber – verwijderd, en op de plek waar dat heerlijke orgaanvlees te ­vinden zou zijn treft zij nu de inhoud van de schaar en arm, die samen met het staartvlees is overgoten met hollandaise en daarna onder de salamander is gebruind. Minder dan geweldig zou dat alleen al op basis van de ingrediënten niet moeten uitpakken, maar de hollandaise is vooral zuur; ik mis een flink stuk boterige rijkdom en nogal wat zout.

Eigenaardig, voor een klassiek visrestaurant dat er dagelijks een flinke hoeveelheid van deze boter-eiersaus doorheen moet draaien. Dezelfde hollandaise ligt bij mijn gul bemeten gebakken tarbot, die exact is wat je ervan hoopt, en met zijn 27,50 euro ook nog eens een koopje blijkt. Inbegrepen bijgerechtjes zijn van die grove jarennegentigfrites, een keurig groentenslaatje en aardappelpuree waarvan de textuur en smaak industrieel aandoen.

Melancholieke noot

We sluiten af in grootmoeders tijd, met een kommetje gekonfijte gember en halfgeslagen room dat ik door zijn prijs (€9,50) en oudbakken kletskop overprijsd en nogal gemakzuchtig vind. Mijn gezelschap krijgt een crème brûlée (€9) met een mooi dunne en krokante karamellaag, maar de custard met echte vanille daaronder is te ­stevig, doet gebonden aan.

Terwijl hij de koffie brengt, vertelt onze ober dat hij zijn 25-jarig jubileum bij Lucius viert, en zo eindigt onze avond met een melancholieke noot: dit zou een goede tijd zijn voor de Amsterdammer om die echte ouderwetse centrumzaken te heroveren, ze op te eisen als onderdeel van ons hoofdstedelijke eetcanon, maar onder­scheidend is wat Lucius aanbiedt door de stijging van het niveau van al onze andere horeca niet meer.

Als ze Mokum weer voor zich willen winnen, zal de keuken ook in deze rottige tijd een tandje bij moeten zetten. 

Vorige proefwerken:

Faulk (7)
Sagardi (8)
Gertrude (5)

Welke restaurants in uw buurt kwamen aan bod in Proefwerk? Het Parool zette alle recensies sinds begin 2015 op de kaart. Klopt er iets niet? Is een restaurant inmiddels gesloten? Mail ons dan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden