Recensie

Van Kooten brengt in 'Karakters' wel erg veel plot voor 85 minuten (***)

Kasper van Kooten duikt in zijn nieuwe voorstelling 'Karakters' in de rol van Joël Harsteen, een aangeklaagde goeroe die lijkt op een kruising tussen Rik Felderhof en Emile Ratelband.

Mike Peek
null Beeld Bob Bronshoff
Beeld Bob Bronshoff

Eind 2011 introduceerde Kasper van Kooten de 'cabaroman', een roman die tegelijk de basis vormt voor een cabaretvoorstelling. Met 'Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel' vertelde hij het verhaal van Klaas Kits, die aan de lippen van zijn opa hing als hij oreerde over zijn avonturen als scheepsbediende.

Schitterende monologen
Na diens dood reisde Klaas hem achterna, op zoek naar het vrije leven en de bruisende jaren twintig in New York. Een smakelijke familiegeschiedenis, waarin Van Kooten al zijn talenten als performer benutte. De opvolger, 'Karakters', is veel actueler. We zien hoe Joël Hartsteen, goeroe van beroep, zich verdedigt voor de rechtbank. Hij is aangeklaagd door de manager van één van zijn klanten.

Hartsteen organiseert peperdure retraites in Zuid-Frankrijk, waar hij bekende Nederlanders op zoek laat gaan naar hun 'selfies'. Met vijf tegelijk geven ze hun ziel aan hem bloot. Discretie staat voorop: internet, mobieltjes en camera's zijn uit den boze. Daar is dus iets misgegaan. Maar wat? In een moordend tempo dendert Van Kooten naar het antwoord, langs schitterende monologen over de lege huls die roem heet.

Gebrek aan privacy
Op een videoscherm praten Hartsteens voormalige cliënten, onder wie een volkszanger en de minister van OCW, ondertussen over hun ervaringen met de goeroe. Misschien is het boek beter. Waar Jackie Fontanel een simpel, soepel en universeel verhaal was over de verleiding van het verleden, bevat Karakters wel erg veel plot voor 85 minuten cabaret.

Het is een thriller, satire en biografie tegelijk. Je hebt continu het gevoel naar brokstukken uit een veel groter geheel te kijken, waardoor de voorstelling wat aan de oppervlakte blijft hangen. Hoe mooi Van Kootens volzinnen ook klinken, over identiteit, bekendheid en het gebrek aan privacy in de gemedialiseerde wereld, hij heeft weinig opzienbarends te melden. Ook de ontrafeling van de rechtszaak is een milde anticlimax. Joël Hartsteen blijft wel goed overeind. Hij is een kruising tussen Rik Felderhof en Emile Ratelband, een man die volledig overtuigd is van zijn kwaliteiten en goede bedoelingen. Als goeroe bleef zijn eigen persoonlijkheid altijd op de achtergrond.

Fraai achtergrondverhaal
Tot de rechtszaak. Zoals Ratelband tegenwoordig ook meer over zichzelf praat dan over anderen, zo valt ook Hartsteens masker onder druk van de publiciteit. Zijn motieven blijken schimmiger te zijn dan gedacht. Van Kooten heeft een fraai achtergrondverhaal voor Hartsteen verzonnen, dat ontspringt tijdens een jeugdvakantie in Frankrijk: 'Daar begon mijn interesse in de menselijke psyche.' Met poëtische teksten en 'covers' van de fictieve chansonnier Jaques du Mercou creëert hij een man die zijn eigen gevoelens nooit helemaal begrepen heeft. En zich daarom maar op anderen stortte.

Knap gedaan en veelzeggend. Van Kootens kracht schuilt in de fantasie, het bedenken van licht surrealistische personages en gebeurtenissen. Niet in het becommentariëren van de maatschappij.

Cabaret: Karakters
Door: Kasper van Kooten
Gezien: 23/1
Waar: De Kleine Komedie
Te zien: Vanavond aldaar; tournee

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden