PlusAchtergrond

Van festivaltentjes tot de nieuwste vissnufjes – bij Rien de Wolf is alles handel

Rien de Wolf is al meer dan een halve eeuw specialist in outdoor, watersport, kamperen en hengelsport. De lompenhandel die zijn opa voor de oorlog begon, groeide uit tot een 3000 vierkante meter groot pand aan de Papaverweg in Noord.

Marloes de Moor
Met Sam, zoon van Guus, staat inmiddels de vierde generatie De Wolf in de winkel. Beeld Daphne Lucker
Met Sam, zoon van Guus, staat inmiddels de vierde generatie De Wolf in de winkel.Beeld Daphne Lucker

“Geduld. Als je maar geduld hebt, jongen,” zei wijlen Rien de Wolf senior tegen zijn zonen Rien en Guus. “Voor elke handel is iemand geboren. Je moet alleen wachten tot hij je vindt.” En hij had gelijk, merkte Guus, toen zijn vader begin jaren zeventig voor een gunstig prijsje duizenden jerrycans op de kop tikte. “Rinus, man, wat moet je dáár nu mee?!” Tot drie jaar later de oliecrisis uitbrak, benzine op de bon ging en iedereen brandstof begon te hamsteren. “Die hele berg jerrycans was ineens serieus veel geld waard. Mijn vader verkocht ze voor vijf á zes gulden per stuk. Ze waren niet aan te slepen. Ik was nog maar een ventje van twaalf, maar leerde toen al hoe het werkte,” vertelt Guus (63). Zijn broertje Rien (52) kan op dat moment nog maar net lopen, maar zal jaren later het credo volgen. Samen bouwen de twee de winkel van hun vader uit tot een enorme zaak, gespecialiseerd in outdoor, watersport, kamperen en hengelsport

Als jochie staat Rien al soldatenkistjes te poetsen in zijn vaders legerdump. “Een kwartje per paar kreeg ik. Op de zool plakte ik een sticker met de prijs: 39,95 gulden. Het was toen een van de weinige dumpwinkels in Amsterdam. Je had alleen Loe Lap in de Reguliersbreestraat. Mijn vader verkocht die kistjes aan werklieden, timmermannen, metselaars. Legerkleding was een trend onder jongeren. Later kwam er steeds meer bij.”

Guus, die als eerste in dienst trad bij zijn vader, knikt: “Ik heb zoveel handel voorbij zien komen: automaterialen, gereedschappen, leren en suède vellen. Vrouwen kwamen langs om een patroon uit die huiden te laten snijden. Daar maakten ze kleding van.”

M. de Wolf en zonen

Handel. Het is een woord dat Rien en Guus, geboren op Rapenburg, graag gebruiken. Een woord in de geest van hun opa en vader dat Amsterdamser, dynamischer klinkt dan artikelen of producten. Hun grootvader Meijer de Wolf begon voor de oorlog als lompenhandelaar op Wittenburg. Hij sorteerde vodden op materiaalsoort en kwaliteit en verkocht ze aan bedrijven die ze goed konden gebruiken. “Hij had toen al een soort recyclingbedrijf,” zegt Rien.

Hij toont een zwart-witfoto van het oude pand op Wittenburg. Op de houten gevel prijkt ‘M. de Wolf en zonen’. “In 1956 verhuisde de lompenhandel van mijn opa naar de Distelweg in Amsterdam-Noord. Mijn vader maakte daar een dumpzaak van.” Zelf voegden de broers daar in de loop der jaren recreatie, watersport, hengelsport en werkkleding aan toe, er kwam een moderne webshop.

Zestien jaar geleden betrokken ze het huidige pand aan de Papaverweg. Vanuit de bijbehorende werkplaats klinkt het ronkend geluid van een buitenboordmotor. Experts verrichten er onderhoud en reparaties, tegenwoordig ook aan elektrische bootmotoren. “We hebben ook nog wereldwijd rubberboten verkocht. Een zakelijk contact uit Korea wilde die produceren, maar vroeg ons ze op de markt te brengen. Rien reisde in die tijd veel naar Korea, China en Amerika.”

Rien senior, die in 2004 overleed, heeft de uitbreidingen nooit meer meegemaakt, maar zou dik tevreden zijn geweest over al die ‘handel waarvoor altijd wel iemand geboren is.’

En veel trouwe klanten werden inderdaad geboren voor de koopwaar van de familie De Wolf. Zoals Jos Rol (64), die er op zijn twintigste zijn eerste slaapzak kocht. “Daarna haalde ik hier al mijn campingspullen. Nu kom ik eens per week om iets voor het vissen aan te schaffen en met de jongens over de visvangst te praten.” Hij houdt een viskoffer omhoog: “Deze heb ik net gekocht.”

Vijftig jaar klant

Ook Bert Hamberg (62) komt al decennialang in de zaak. “Alweer een klant die door Rien de Wolf een poot is uitgedraaid!” lacht hij, met zelfspot verwijzend naar zijn geamputeerde been. “Bij de oude groene loods aan de Distelweg kocht ik 34 jaar geleden gele ledjes en hoofdlichtjes voor een feest. Nu kom ik vooral voor scheepsbeslag en verf. We wonen op een boot, hebben een salonboot en een zeilboot, dus we hebben altijd wel wat nodig. Het is sowieso altijd leuk om even rond te kijken.”

Guus, met een hoofdknikje naar een man die net vertrekt met een pot verf: “Da’s Kees. Ook al vijftig jaar klant. Hij heeft in de staalbouw gezeten en knapt nu bootjes op.”

Rien vergist zich weleens. “Dan zie ik iemand die vroeger al in de winkel kwam en vraag ik: ‘Werk je nog bij de sluis?’ Blijkt die man 82 te zijn en allang met pensioen. In mijn ogen blijft hij dezelfde als toen.”

Met de komst van duurdere woningen in Noord werd Rien de Wolf ontdekt door een nieuw publiek. “Een tijd lang waren we de enige ‘doos’ in de omtrek. Nu is er flink omheen gebouwd. In die huizen wonen mensen die wat te besteden hebben. Dat merken we. Voorheen verkochten we jassen van maximaal 100 euro, nu ook van 250 à 300 euro,” vertelt Guus.

Gedurende de zomermaanden is het steevast topdrukte. Klanten zoeken de winkel op voor barbecues, duikbrillen, vishengels, bootmaterialen, kampeerspullen en steeds vaker voor tentjes om op festivals te gebruiken.

Guus is eigenlijk al met pensioen, maar springt tijdens deze hectische periode bij vanwege het personeelstekort, waar ook Rien de Wolf mee kampt. “Je familie help je, hè. En ik vind het ook leuk,” verklaart hij. Zijn zoon Sam (32) staat sinds zijn elfde als vierde generatie op de werkvloer. “Ik hou van het verkopen van veel verschillende dingen. En het is leuk om dat samen met mijn familie te doen.”

De nieuwste vissnufjes

Op de tweede verdieping is het een komen en gaan van mannen die met koortsachtige blik op zoek zijn naar aas, nieuwe snufjes en vernuftige apparatuur voor hun vishobby. Daar worden ze ontvangen door Nick Groot (31), die de sportvisacademie deed, gek is op roofvissen, de grootste joekels op Facebook plaatst en op de hoogte is van alle innovaties in de hengelsport. “Je hebt nu bijvoorbeeld een chipje voor in je werkmolen, waardoor je verder en makkelijker kunt werpen. Het zorgt er ook voor dat de vislijn minder snel in de war raakt. Dat soort nieuwe uitvindingen zijn mooi,” vertelt hij glunderend.

Visexpert Nick Groot in zijn natuurlijke habitat.  Beeld Daphne Lucker
Visexpert Nick Groot in zijn natuurlijke habitat.Beeld Daphne Lucker

Aan de balie, die in dit geval meer weg heeft van een toog, zit Jaap van der Ven uit Koog aan de Zaan met een plastic bekertje koffie. “Vroeger had je een laatje visspullen op de tweede verdieping, nu is het een hele winkel, prachtig! Ik kom elke vrijdag hiernaartoe om wat te kopen. Aas, maden of iets voor mijn visset; ik heb altijd wel wat nodig. Nick geeft handige tips en weet wat er nieuw is. Vaak drink ik hier een bakkie koffie met andere vissers. Dan praten we over onze hobby. Om de beurt nemen we gebak of gevulde koeken mee.”

Rien laat de verkoop op de hengelsportafdeling over aan experts zoals Nick Groot. Zelf is hij niet zo’n visser. “Ik ben laatst mee geweest en ving één heel klein vissie, kleiner dan het haakje,” lacht hij, alweer onderweg naar een andere afdeling.

Bedrijvig beent hij van de hengelsport naar de buitensportmotoren en van de kampeerafdeling naar de kassa, want de klanten blijven komen. Allemaal geboren voor zijn handel.

Rien, Guus en Sam de Wolf tussen de ‘handel’. Beeld Daphne Lucker
Rien, Guus en Sam de Wolf tussen de ‘handel’.Beeld Daphne Lucker

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden