Plus

Uitgedost achter de laptop voor het Zomercarnaval

Het zomercarnavalseizoen wordt dit weekend niet afgesloten met een grote Afro-Caribische parade in Londen, maar met een livestream. Melita Labort (49) wil het feest niet missen en danst nu mee in haar huiskamer. ‘Al mijn spaargeld gaat op aan carnaval.’

Beeld Lin Woldendorp

De temperatuur in de woonkamer van Melita Labort aan de Jozef Israëlskade is tropisch. De ramen staan wagenwijd open; een klein briesje vanaf het water voor haar deur biedt wat verkoeling. De bank en de salontafels zijn bezaaid met glitterstenen, veren, nepwimpers, pruiken en make-up. Aan de muur hangen glitterende kralen. Labort, zangeres en actrice, maakt zich klaar voor het Toronto Carnival dat om halfnegen losbarst via een livestream. Ze maakt deel uit van de Dutch Soca Lovers, een partycrew van 1500 liefhebbers van soca, een mix van soul en calypso op elektronische beats.

Normaal gesproken komen in de zomermaanden zo’n driehonderd feestgangers samen. Ze reizen per bus af naar Caribische carnavals door heel Europa, van Rotterdam tot Berlijn en van Ibiza tot Londen, om daar het klokje rond te dansen. “We vieren soms wel acht feesten in vijf dagen,” zegt Labort. “Dan wordt er nauwelijks geslapen.” Door corona zijn alle straatparades en afterparty’s deze zomer afgelast, maar het feestje gaat gewoon door, vanuit huis, zegt Labort terwijl ze aan haar make-up voor vanavond begint. “Veel mensen vinden het niks, maar ik vermaak me prima. Iedereen krijgt een momentje om te shinen, waarbij de camera even specifiek op jou gericht wordt. Dat vind ik heerlijk, ik ben een echte showgirl.”

Melita Labort in haar eerste zelfgemaakte kostuum. ‘Ik ben een echte showgirl.’Beeld Lin Woldendorp
Beeld Lin Woldendorp

Digitale parade

Een fles Calvet Ice Chardonnay is alvast koud gezet en de vlaggen liggen klaar: een van Suriname, het land waar Laborts familie vandaan komt, en een van Dutch Soca Lovers. Haar kostuum met knalroze veren hangt over een stoel. “Dit is mijn eerste kostuum dat ik zelf heb gemaakt. Ik ben vooral heel trots op mijn shoulder piece met veren. Ik droeg het vorig jaar tijdens het Zomercarnaval in Rotterdam. Het thema was ‘desert flowers’ en ik ging in het roze, als hot pink carnival virgin.” Vanavond is de laatste keer dat ze deze outfit draagt. “Het is de hoogste tijd om een nieuwe te maken, voor het Notting Hill Carnival.” Het naaien leerde ze van haar moeder, die in 1970 vanuit Suriname naar de Bijlmer kwam. “Ze heeft vrijwel in haar eentje voor vier kinderen gezorgd. Veel kleding maakten we thuis zelf.”

De hele maand juli was er bijna elk weekend wel een Zoomparty, waarbij mensen uit de hele wereld voor hun laptop in kostuum dansten op soca, calypso en dancehall, gedraaid door bekende inter­nationale dj’s uit de scene. Het beroemde Notting Hill Carnival in Londen is dé afsluiter van het zomercarnavalseizoen, met meer dan zestig bands die over de straten paraderen in de spectaculairste zelfgemaakte kostuums. Overal is live­muziek, dj’s draaien opzwepende feest­muziek en overal zijn kraampjes met Afro-Caribisch eten en drinken. Het feest zou deze zaterdag losbarsten in de straten van Londen en tot en met maandag duren, maar door de coronapandemie gaat het carnaval voor de eerste keer sinds het ontstaan in 1966 niet door.

Labort heeft deze zomer nog geen Zoomfeestje overgeslagen. Ze zou dit jaar voor de derde keer met Dutch Soca Lovers naar het Notting Hill Carnival gaan, maar dat wordt nu een digitale editie. Daar is ze uiteraard bij. “Ik ben er als kind een paar keer geweest. Mijn vader, Remond Labort, was een calypsozanger die in de jaren vijftig met een steelband optrad in Suriname. Hij komt uit Georgetown, in het Zuid-Afrikaanse Guyana, en een groot deel van zijn familie woont in Londen.”

“Ik vond het als klein meisje al magisch om naar de parade te kijken. De vorige keren liep ik mee in de T-shirtsectie, het achterste deel van de stoet, waar iedereen een T-shirt draagt met daarop de naam van de groep of band. Dit jaar zou ik voor het eerst voorop lopen, in de frontline, in mijn zelfgemaakte kostuum. Iedere groep maakt zelf kostuums, vaak samen met een kostuumontwerper. Mensen zijn daar maanden mee bezig. Er gaan veel uren en euro’s in zitten, het kost soms wel zeshonderd euro om een kostuum te laten maken. Carnaval is echt een lifestyle. Ik ga vrijwel niet uit eten of naar terrasjes; al mijn spaargeld gaat hier aan op.”

Beeld Lin Woldendorp

Overweldigende ervaring

Labort groeide op in de Bijlmer, met soul, ­Caribische muziek en Surinaamse ka­seko. Als kind danste en zong ze al, en samen met haar moeder reisde ze het hele land door om mee te doen aan soundmixshows en talentenjachten. Ze moet lachen als ze aan die tijd terugdenkt: “Ik zocht altijd bewust talentenjachten uit die het verste van huis waren, in Groningen of Brabant. Daar kon ik helemaal losgaan. Vrijwel altijd kwam ik met het prijzengeld thuis.”

Haar inmiddels 81-jarige moeder, Loes Allen, was actrice en haar manager. Ze ging overal mee naartoe, maar sinds vorig jaar woont ze in een verzorgingstehuis in Zuid-Oost voor Surinaamse ouderen met alzheimer. “Ik ben mijn moeders mantelzorger. Nog altijd betrek ik haar bij wat ik doe en bij de feestjes die ik bezoek. Nu laat ik haar meebeslissen over de outfits die ik draag tijdens onlinefeestjes. En vorig jaar is ze mee geweest naar een feestje van Dutch Soca Lovers tijdens Kwaku. Al mijn vrienden waren meteen dol op haar.”

De transformatie van Labort tot ‘wining queen’ (wining is een Caribische dansstijl waarbij je met de heupen ritmische, cirkelende bewegingen naar voren maakt), is inmiddels in volle gang. Haar haren gaan strak omhoog met een flinke hoeveelheid gel, er wordt een zwiepende paardenstaart aan vastgemaakt. Gemiddeld is ze een half­uur bezig met het opmaken: eerst een laag poeder, dan foundation en nog een laag poeder; daarna plakt ze met een pincet minuscule glittersteentjes op haar jukbeenderen. Blush, nepwimpers en lipgloss vormen de finishing touch. “Manfred Langer (de oprichter van club iT, red.) zou trots op me zijn geweest,” zegt Labort terwijl ze het eindresultaat in de spiegel bewondert.

Bij socafeestjes is iedereen welkom. ‘Je mag hier zijn wie je bent, met al je imperfecties.’Beeld Lin Woldendorp
Beeld Lin Woldendorp

“Het is de bedoeling dat deze make-up de hele avond blijft zitten, maar alles is er binnen de kortste keren weer afgezweet door het dansen. Dat kan niemand iets schelen. Bij soca gaat het niet om hoe je eruitziet. Oud en jong, dik, dun, zwart, wit: iedereen is welkom, als je maar komt om plezier te maken en te dansen. We zijn een heel inclusieve club, al wordt daar niet over gesproken. We doen het gewoon. Samen feestvieren zorgt voor verbinding. Je huidskleur of waar je vandaan komt: het doet er hier allemaal niet toe. Mensen zijn mensen, dus ik benader iedereen als individu.”

Drie jaar geleden kocht Labort voor het eerst een kaartje voor een socaparty. Het bleek een levensveranderende ervaring. “Ik had een zware depressie,” zegt ze. “Jarenlang heb ik via ivf geprobeerd zwanger te worden, ik spoot twee keer per dag hormonen in mijn buik. Na drie lange trajecten moest ik het opgeven; het lukte niet om zwanger te worden. Mijn relatie ging eraan kapot en ik ging eraan onderdoor. Zelfs zingen, mijn grootste passie, lukte niet meer. Het voelde alsof mijn strot werd dichtgeknepen. Ik was altijd degene die overal een feestje van maakte. Vanaf mijn zestiende danste ik elke week in club iT, ik trad op, zat in bands, speelde in musicals en in theaterstukken, maar van al die levenslust was door de ivf niets meer over.”

“Op een dag was ik er klaar mee. Ik heb mezelf streng toegesproken: nu is het afgelopen. Ik kocht een kaartje voor een socafeest, maar die avond was ik er toch nog niet klaar voor en bleef ik thuis. Niet lang daarna kocht ik weer een kaartje. Die keer ging ik wel. Ik vond het doodeng en was drie dagen bezig met het samenstellen van mijn outfit. Toen ik bij het feest aankwam, alleen, kwam er meteen een vrouw naar me toe, die me op sleeptouw nam en me aan iedereen voorstelde. ‘We don’t shake hands, we give hugs’, is het motto bij socafeestjes. Het was een overweldigende ervaring. Die avond heb ik een traantje weg­gepinkt op het toilet. Het voelde als een warm bad.“

Acht uur dansen

De socalifestyle hielp Labort uit de depressie te komen. “De aandacht die ik kreeg, heeft veel voor mijn zelfvertrouwen gedaan. Je mag hier zijn wie je bent, met al je imperfecties. En ook nu, met alles wat er gebeurt in de wereld, van corona tot black lives matter, is dansen voor mij dé manier om aan alles te ontsnappen.”

Tot voor kort werkte ze als floormanager bij cultureel debatcentrum New Metropolis Zuidoost, maar door de coronacrisis raakte ze haar baan kwijt. “De tijd die ik overhield, heb ik aangegrepen om weer nummers te schrijven en op te nemen en die te delen via smule.com, een online karaokeplatform. En sinds kort ben ik ook in te huren als zangeres op een coronaproof diners, barbecues of feestjes.”

Haar lippen glanzen van de lipgloss. Het is tijd om het kostuum aan te trekken: een roze tutu, een met glitterstenen afgezette top en tot slot de shoulder piece met veren, waarvan een aantal met een lijmpistool nog moet worden vastgezet. “Soca is heel sexy, maar toch is het niet seksueel. De mannen die ik heb leren kennen via deze scene noem ik mijn socabroers. Op een feest mogen ze vijf minuten tegen mij aanschuren, verder gaat het niet.” Dan, stralend: “Op het moment ben ik trouwens hartstikke verliefd. Op mijzelf. Ik hoor iedereen klagen dat het afgelopen jaar een ramp was, maar ik heb die tijd gebruikt om mijzelf te herontdekken. Ik voel me een non, maar het jagen kan wel even wachten. Haha.”

Labort dansend met haar moeder, die alzheimer heeft.Beeld Lin Woldendorp

Even voor half negen gaat de kurk van de fles bubbels en wordt de laptop opengeklapt. Het feest kan beginnen. Tijdens de livestream van het Toronto Carnival staat Labort een paar keer in de schijnwerpers. “Suriname is inside, the Dutch Kingdom is inside!’ kondigt de dj haar aan. Met de twee vlaggen in haar hand beweegt ze soepel met haar heupen terwijl 10.000 mensen naar haar kijken en met haar mee dansen. De nacht is nog jong en Labort zal nog acht uur dansen.

Een paar dagen later bezoekt ze haar moeder in het verzorgingstehuis in de Bijlmer. Ze laat haar de beelden zien van het feestje. Haar moeder wordt enthousiast en staat op om ook te dansen. Ze knuffelt haar dochter en een popje in traditionele Surinaamse kleding. Samen zingen ze hun favoriete socanummer: Hello, van de bekende socazanger Kes. Labort: “Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, ook minder leuke dingen. Maar wij hebben het vooral over de mooie herinneringen die we samen delen, zoals de tijd dat we samen talentenjachten afgingen en in theaters speelden, onder andere voor het Memre Theater Amsterdam. We lachen wat af. Ze heeft alzheimer, maar is heel vrolijk. Samen dansen en zingen op soca doet haar goed; ze luistert alle muziek op haar smartphone. Mama was er altijd voor mij en nu kan ik er voor haar zijn, daar ben ik dankbaar voor.”

Notting Hill Carnival

In 1958 groeiden de spanningen in West-Londen in de Afro-Caribische gemeenschap. Drie dagen lang waren en rellen, waarbij meer dan honderd mensen werden ge­arresteerd. Een jaar later besloot journalist Claudia Jones uit Trinidad – nu ‘de moeder van het Notting Hill Carnival’ genoemd – om een overdekt Caribisch carnaval te organiseren om de verschillende West-Indische gemeenschappen samen te brengen om hun tradities en cultuur te vieren.

In 1966 werd het eerste Notting Hill Carnival gevierd op straat, met een parade en populaire steelbands. Vijftig jaar na dato trekt het carnaval tot twee miljoen bezoekers per jaar naar de straten van Londen ­tijdens het Bank Holiday Weekend. Het straatfeest is het twee na grootste festival ter wereld, na het carnaval van Rio. De parade is een belangrijk onderdeel van de zwarte Britse cultuur in Londen.

Voor het eerst in 54 jaar gaat het carnaval niet door, vanwege corona. Wel worden er allerlei online feesten georganiseerd, onder de noemer Notting Hill Carnival: ­Access All Areas. De livestream is gratis te volgen via verschillende kanalen van 29 tot en met 31 augustus.

nhcarnival.org

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden