Plus

Twee Vrouwen: fraaie mulischiaanse verwarring met zinderend spel

In een zwarte broek met gestreept truitje komt Renée Soutendijk het toneel op. Niet als Laura, het personage uit Harry Mulisch' roman Twee Vrouwen (1975), maar als Simone, een actrice die de rol van Laura speelt.

Roos van Erkel en Renée Soutendijk: natuurlijke chemie Beeld Ben van Duin

Bewerker Janine Brogt voegde een extra laag aan het toneelstuk toe: Soutendijk, Roos van Erkel en Chris Tates spelen acteurs die gelijkenissen vertonen met de hoofdpersonen uit het boek die ze vertolken.

Net als Laura en Alfred hebben Simone en Gerard een relatie gehad. En net als Mulisch' Sylvia is Van Erkels Bente een ongrijpbare jonge vrouw door wie de andere twee geïntrigeerd raken.

Overbodig
Verwarrend? Volgens Mulisch was het de taak van de schrijver 'het raadsel te vergroten'. In die zin is Brogts spiegeling een fraaie mulischiaanse vondst. Maar ook een wat gekunstelde, die zorgt voor een onnodig lange inleiding waarin Soutendijk als Simone omstandig uit de doeken doet wat Laura naar Avignon heeft gebracht en waarom ze daar moet opschrijven wat er de afgelopen maanden is gebeurd.

Soutendijk, Van Erkel en Tates stappen keer op keer uit hun rol om als de gespeelde acteurs te reflecteren op het boek ('het gaat niet over vrouwen, het gaat over Mulisch zelf') en op Mulisch' schrijverschap ('hij kon niet over de liefde schrijven, het zijn allemaal mannenclichés over vrouwen').

De intermezzo's scheppen context en voegen humor toe, maar ze zijn in wezen overbodig en leiden af van het verhaal, dat ruim veertig jaar na verschijnen nog altijd overeind blijft.

Levensechter
Na een mislukt, kinderloos huwelijk met theatercriticus Alfred wordt museumconservator Laura halsoverkop verliefd op de jonge kapster Sylvia die ze op straat voor een etalage ziet staan. Het impulsieve meisje trekt nog dezelfde dag bij de oudere, erudiete vrouw in.

Twee Vrouwen

Door Hummelinck Stuurman
Gezien 25/2 Schouwburg Haarlem
Te zien 21-22/3 DeLaMar, 7/4 Schouwburg Amstelveen

Er volgt een onstuimige liefdesrelatie, door Mulisch verbonden met zowel de Orpheus- als de Oedipusmythe, maar door Brogt en regisseur Hanneke Braam prettig licht gehouden. Mulisch' bombast is goeddeels achterwege gelaten, wat de personages sympathieker en levensechter maakt.

Vanaf de eerste ontmoeting laat Laura zich door de raadselachtige Sylvia overdonderen. De chemie tussen Soutendijk en Van Erkel overtuigt direct. Hun fysieke contact is naturel: een hand op een schouder, een tersluikse blik, een kus - maar in alles zindert het tussen de twee vrouwen.

Thrillerachtig slot
Tates is naast hen de onsympathieke Alfred die ondanks zijn nieuwe huwelijk de breuk met Laura niet echt lijkt te hebben geaccepteerd. Hij is degene die - vooral ook door een aantal geestige dubbelrollen - zorgt voor de luchtige momenten die goed harmoniëren met het intense contact tussen Soutendijk en Van Erkel.

Ondanks enkele wat geforceerde emotionele uitbarstingen van de vrouwen zuigt de sterke plot je in het laatste deel volledig mee. Ook in 2017 is Twee vrouwen een vervoerende liefdestragedie met een haast thrillerachtig slot. Extra kunstgrepen heeft het verhaal niet nodig, het mooie spel van de acteurs is genoeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden