PlusInterview

Tijdens de lockdown trok ze in bij haar dementerende moeder: ‘Ik kon haar niet alleen laten’

Oud-Parooljournalist en schrijver Corrie Verkerk (63) schreef het boek Dag mam. Ze trok tijdens de lockdown in bij haar dementerende moeder, die in haar bijzijn overleed.

Corrie Verkerk. Beeld Jakob van Vliet
Corrie Verkerk.Beeld Jakob van Vliet

Op een tafeltje centraal in haar woonkamer staat een liefdevol portret van Corrie Verkerk met haar moeder, dat meteen ook de cover is van het boek dat ze schreef over hun laatste maanden samen. Af en toe praat Verkerk tegen die foto. “Dat deed mijn moeder ook tegen de foto van mijn vader. Hele verhalen. Het zit blijkbaar in de familie.”

Het gemis is tastbaar. Zoals die keer dat ze heel duidelijk ‘Corrie!’ in haar huis hoorde. “Ik was nog half slapend en hoorde haar roepen. Ik schoot meteen rechtop: ‘Ja, mam!’ Toen pas dacht ik: dat kan helemaal niet. Heel raar.”

Nooit in een verpleeghuis

Verkerk is terug in Amsterdam, na maandenlange ­fulltime thuiszorg voor haar moeder Willy, daarna haar overlijden op 92-jarige leeftijd, het opruimen van het ­ouderlijk huis, en toen de leegte. “Het gaat wisselend met me. Er gaat geen dag voorbij of het water loopt wel even over. Normaal bel ik mijn moeder altijd even. Dan zei ze: ‘Cor, zorg je wel goed voor de katjes?’ Dan lulde ik maar mee, die katjes zijn al zo lang dood dat ze weer bijna terugkomen. Maar dan had ik haar even gesproken en wist ik dat het goed was.”

Vier jaar geleden begon haar moeder te dementeren. Verkerk zwoer dat haar moeder nooit in een verpleeghuis zou eindigen en nam de zorg zoveel mogelijk over. Eerst alleen de weekenden, daarna steeds langer en in oktober vorig jaar, toen het echt slechter ging met haar moeder, hakte Verkerk de knoop door: ze vertrok naar het dorpje Vorden in Gelderland, en kwam nog maar af en toe een weekendje terug naar Amsterdam. Daar maakte corona in maart van dit jaar ook een einde aan. Verkerk trok bij haar moeder in.

Het werd een zware tijd. “Ik kon haar niet alleen laten, zelfs niet even voor een boodschap in het dorp. Voor hetzelfde geld zou ze opstaan en vallen. Mijn moeder had 24 uur per dag aandacht nodig.”

En dat voor iemand als Corrie Verkerk, een nachtvlinder van de Zeedijk. “Het was stil daar! Ik was blij als er een vrachtwagen langs kwam rijden.”

Alle dagen waren hetzelfde. Half acht op, thuiszorg voor de deur, cryptogram, koffie, brood voeren, beetje achter de laptop, en dan muziek. “André Rieu, elke dag. Vroeger had ze een bloedhekel aan die man, maar opeens vond ze het prachtig. En daarna naar programma’s op televisie kijken waar ik nog nooit van had gehoord. 50/50, Binnenste­buiten, elke dag weer.”

Om half tien kwam de thuiszorg weer en ging haar moeder naar bed. “Dan ging ik altijd bij haar zitten, terwijl ze in slaap viel. Als ik haar de allerliefste moeder van de hele wereld noemde, zei ze dikwijls: ‘Van wie?’ ‘Nou, van mij, mam, natuurlijk,’ zei ik dan. Daar moest ze altijd van glimlachen. Er waren elke dag wel paniekmomenten, maar we hebben ook ontzettend gelachen.”

Honderden reacties

Verkerk begon met schrijven om de dagen te vullen en pas later, toen haar moeder steeds meer in haar eigen wereld was vertrokken, werd het ook een manier van verwerken. Ze plaatste haar verhalen op Facebook en meteen vroeg magazine Zin of ze de columns op hun website mochten publiceren. De honderden lieve reacties sleepten haar er regelmatig doorheen.

Na de eerste lockdown regelde Verkerk een oppas en kon ze eindelijk even terug naar Amsterdam. “Ik kwam op ­Centraal en dacht: wow. Druk, mensen, leven in de brouwerij. Ik had de grond willen kussen. Na al die maanden eindelijk de Zeedijk op en al die mensen: hé, ben je weer terug, wil je een wijntje? Dus voordat ik thuis was, was ik drie uur verder en teut. Precies ­zoals de bedoeling was.”

Tegelijkertijd voelde ze zich ook schuldig dat zij ontspanning zocht in Amsterdam, terwijl haar moeder helemaal in Vorden zat. “We belden vaak. Soms was ik een heel verhaal aan het houden en dan pakte de oppas de telefoon: ‘Cor, ze slaapt alweer.’ De oppas zei ook dat ik me geen zorgen hoefde te maken. ‘Je moeder gaat niet terwijl jij in Amsterdam bent, hoor. Die wacht op je.’ Zo is het ook gegaan.”

In augustus ging het snel. Haar moeder werd afweziger en reageerde nergens meer op, zelfs niet op muziek van Max Woiski uit haar geliefde Suriname, waar ze opgroeide en haar vader dirigent was van de militaire kapel.

Een blaasinfectie veroorzaakte hoge koorts, medicijnen kon ze niet meer slikken. De laatste anderhalve dag zat Verkerk aan haar bed, met waterijsjes en een vochtig washandje. De dag dat ze overleed kwamen vrienden nog ­afscheid nemen.

Dor hout

“Een vriendin zei: ‘Ik denk dat je even moet komen, Cor.’ Ze liet een kuchje, ik nam haar in mijn armen, en zei: ‘Als jij er vrede mee hebt, mam, heb ik dat ook.’ Binnen twee ­seconden was ze dood. Een heel akelig moment, maar ook, tussen aanhalingstekens: hoe mooi kun je het hebben.”

Verkerk heeft het allemaal met liefde en tederheid opgeschreven. Slechts één keer maakt ze zich boos. Dat is wanneer ze verwijst naar het begrip ‘dor hout’ dat tijdens deze coronatijd in sommige kringen in zwang is geraakt.

“In mijn columns ging ik nooit in op actualiteit, het ging echt over onze dagelijkse besognes. Maar daar heb ik me verschrikkelijk druk over gemaakt. Ik zat toen midden in de zorg en dacht: potverdomme, ga je mijn moeder een beetje voor dor hout uitmaken?”

Zo goed en zo kwaad als het kan, probeert Verkerk haar ­leven weer op de rit te krijgen. “Mijn moeder zei altijd, toen ze nog goed was: ‘Cor, als ik er niet meer ben, punt één, ik wil niet dat je gaat janken. En punt twee, ik wil niet dat je bij de pakken neer gaat zitten en het leven langs je heen laat gaan. Ik heb een goed leven gehad, en jij moet het leven blijven vieren.’ Dat gaat uiteindelijk wel lukken, maar ik kan niet zeggen dat ik nu de polonaise sta te dansen. Midden in mijn rouwproces begon de tweede lockdown. Afspreken met vrienden is lastig en ik kan ook mijn moeder niet meer bellen. Je kunt je verdriet veel moeilijker ­delen. Het voelt als een lockdown in een lockdown.”

Corrie Verkerk: Dag Mam, Uitgeverij Mokum Magazine, €14,95

Dag Mam, Corrie Verkerk Beeld -
Dag Mam, Corrie VerkerkBeeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden