PlusAchtergrond

Tieners over het leven in coronatijd: ‘Soms voelt alles vrij doelloos’

Catharina Korteweg (17) deelt haar ervaringen. Beeld Lin Woldendorp
Catharina Korteweg (17) deelt haar ervaringen.Beeld Lin Woldendorp

Volwassenen hebben in kranten en talkshows het hoogste woord over het leven van tieners in coronatijd. Maar wat vinden ze zelf? We vroegen Catharina Korteweg (17) haar ervaringen op te schrijven. Over wandelingetjes naar de Albert Heijn en over luiheid die op de loer ligt. ‘Alles zal ooit wel weer bij het oude zijn.’

Docenten die met hun kinderen op schoot lesgeven, leerlingen zonder zichtbare gezichten, misverstanden als nooit tevoren. Sinds 16 maart 2020 is het onderwijs op scholen drastisch veranderd. Ik zat toen in de vierde van het Hyperion Lyceum, een vwo-school in Noord. Bij de meeste leerlingen werd het nieuws van de eerste lockdown vrij goed ontvangen. Een gratis vakantie? Daar zeggen we geen nee tegen.

Toch zag ik het al vanaf het begin niet zo zitten. De hele dag thuiszitten, niet mijn vrienden op school kunnen zien en zélf ervoor zorgen dat je bijblijft met de stof voor elk vak? Dat vond ik niet goed klinken.

Schilderen

De eerste lockdown was voor mij dan ook vrij dramatisch qua school. Deadline na deadline werd gemist. Ik was bezig met andere dingen, misschien ergens ook wel om mijn mentale gezondheid gaande te houden, om mezelf bezig te houden. Mijn bezigheden waren schilderen en ‘nieuwe’ muziek ontdekken. Tijdens de eerste lockdown besloot ik op mijn muur te gaan schilderen en heb ik ontdekkingen gedaan op muzikaal vlak, zoals The Stranglers, R.E.M., Françoise Hardy, 2Pac en Babe Rainbow. Vorig schooljaar heb ik dan ook maar net ‘succesvol’ kunnen afronden. Mijn telefoon en verfspullen zorgden voor enorme afleiding, terwijl de online leraren doorgingen over x en y. Om de zoveel tijd hoorde ik mijn vader mopperen op de gang, omdat er wéér een pakketje was geleverd voor mij of mijn zusje.

Maar ook voor de leraren was het natuurlijk geen eitje. Soms zag je hun kinderen achter ze langslopen in beeld, hoorde je hun kinderen door de lessen heen krijsen of vergaten ze simpelweg naar de les te komen. Ook waren er leraren die hadden besloten nooit een online les te geven, maar alleen iets aan huiswerk op te geven, wat je vervolgens zelf maar moest uitzoeken. Vooral dat bleek geen succes.

Nog een factor die mij niet motiveerde was dat er geen toetsen meer werden gegeven. Nou ben ik nogal lui, dus als er geen doel is waarvoor je het allemaal moet doen kun je mij al helemaal niet makkelijk aan het werk krijgen. Pas toen na een tijdje werd besloten zogenoemde ‘stoplichten’ in te voeren – afhankelijk van hoeveel je werkte en je gedrag kreeg je een kleur in plaats van toetsen – en mijn mentor me om de zoveel dagen begon te bellen om me te herinneren aan deadlines en dat ik echt wel aan de slag moest, begon ik weer een beetje aan het werk te gaan.

Toch was ik verbaasd om me heen ook goede reacties te horen over deze nieuwe manier van lesgeven. Leerlingen die ­eindelijk helemaal zelfstandig aan de slag konden en genoten van deze nieuwe vrijheid. Nu hoefden ze alleen even naar ­uitleg te luisteren, aan hun schoolwerk te gaan en de rest van de dag hadden ze vrij. Ze hoefden er niet eens voor naar school te fietsen!

Nou ja, ik was allang blij dat ik over was naar de vijfde, een nieuw schooljaar kon beginnen met een schone lei en we elkaar weer in real life zouden kunnen zien.

Dat nieuwe schooljaar verliep goed. Om de zoveel tijd zat er een leerling of docent thuis met corona, maar niemand die daarvan opkeek, dat gebeurde gewoon, en na een paar dagen kwamen die mensen altijd gewoon weer terug alsof er niets gebeurd was. Ik was opgelucht dat ik weer terug kon naar mijn normale systeem: opletten tijdens de lessen, geen opgaven maken en dan een 6 halen voor de moeilijkste vakken – en vaak wel wat hoger voor de vakken die me het meest liggen en me zelfs soms een beetje interesseren.

Megafoon

Het enige wat echt verschillend was met eerdere jaren zonder lockdown waren natuurlijk de mondkapjes die na een tijd werden ingevoerd. Ik verwachtte toen enorm te moeten gaan wennen aan deze verandering en dat het gek zou zijn om de hele school met mondkapje op te zien. Maar dat bleek ook wel weer mee te vallen. Er viel sowieso niet héél veel van te ­merken op mijn school. Veel leerlingen leken niet veel om de nieuwe regel te geven, maar daar had mijn school wel een oplossing voor: de conciërge werd erop uit­gestuurd met een megafoon in de hand. Elke keer als je je mondkapje even was ­vergeten op te zetten, stond hij plotseling achter je en toeterde hij in je oor dat ie op moest. Een vrij heftige, maar zeer effectieve maatregel, als je het mij vraagt.

Ook waren de pauzes verdeeld: de bovenbouw had nu op een ander moment pauze dan de onderbouw. Dat kwam me wel goed uit, eindelijk eens pauze zonder rondrennende en schreeuwende eersteklassers.

null Beeld Lin Woldendorp
Beeld Lin Woldendorp

Maar, zoals iedereen weet, brak toch na een tijdje lockdown numero 2 aan. Het begin daarvan vloeide samen met dagen waarop ik toch al moest thuiszitten omdat mijn zusje corona had. Het begin van de tweede lockdown had zo zijn voordeel en nadeel: ik hoefde in quarantaine geen extra lessen te missen doordat ik niet naar school kon, want de lessen waren immers weer online, maar ik heb ook nooit echt mijn laatste schooldag voor de lockdown kunnen meemaken.

Ik nam me voor deze lockdown minder chaotisch te laten verlopen dan de vorige. De nieuwe online lockdownlessen begonnen veel georganiseerder dan in de eerste periode: alle docenten kwamen online, en er was een nieuwe regel: leerlingen moesten hun camera aanzetten. Dit resulteerde in heel veel beelden van medeleerlingen die onderuitgezakt in bed lagen. Deze nieuwe maatregel is, vind ik, een goede nieuwe toevoeging aan de lessen. Leerlingen kunnen nu niet meer weglopen tijdens de les en iets anders gaan doen. En leraren hebben weer een beetje het gevoel dat er naar ze geluisterd wordt als ze tegen hun beeldscherm praten.

Schoolreis

Tot nu toe gaat het goed met mijn voor­nemen mijn werkgedrag te verbeteren.

Ik maak (de meeste van) mijn opdrachten en bewaar mijn creatieve bezigheden voor mijn vrije tijd. Ik denk dat ik me nu qua school beter realiseer dat al die opdrachten en deadlines nou eenmaal moeten worden gemaakt en gehaald, en dat dat niet per se een kwestie is van of ik daar wel zin in heb. De lockdown heeft dus ook zo zijn voordelen: ik heb meer kleding en meer tijd voor mijn hobby’s dan ooit tevoren.

Maar toch vind ik het jammer dat corona me een heel deel van mijn scholieren­carrière afneemt, want ook allemaal­ ­activiteiten op school gaan niet meer door. Zoals mijn schoolreis naar Rome, die ­verplaatst is van het begin van dit schooljaar naar maart, maar waarvoor de verwachtingen tot nu toe toch ook niet zo goed zijn.

En ik kan mijn vrienden niet meer op school zien. Wel spreek ik in mijn vrije tijd, binnen de regels natuurlijk, met mijn vrienden af. Meer dan wandelen, thuis afspreken of naar de Albert Heijn gaan zit er echter niet echt in. Ook hangt het heel erg af van hoe die personen, of de ouders van die personen, naar de corona­regels kijken. Wat het ook nog frustrerender maakt is dat dat constant verandert met de regels van de regering.

Impact

De lockdown heeft natuurlijk zo zijn impact op hoe je je voelt. Soms voelt het allemaal vrij doelloos. Elke keer gooit onze regering er weer een paar weken bij; eerst geloofde je nog dat het daarbij zou blijven, nu moet je er maar van uitgaan dat het allemaal voor onbepaalde tijd is en dat je niet al te optimistisch ingesteld moet zijn.

Het is moeilijk om een balans te maken tussen toch een zo normaal mogelijk leven proberen te blijven leven, zoals voor de quarantaine, en rekening te houden met je eigen veiligheid en die van anderen. Ik zie om mij heen wel steeds meer mensen die er echt genoeg van beginnen te krijgen, maar zo moet je het volgens mij niet zien. We hebben al die tijd vergeleken met andere landen al enorm veel vrijheden gehad tijdens onze lockdown, en dat alles nu weer wat strenger begint te worden moeten we maar gewoon accepteren. We moeten gewoon in ons hoofd houden dat alles ooit wel weer bij het oude zal zijn en dan zul je waarschijnlijk terugkijken naar deze tijd met het idee dat het allemaal eigenlijk wel weer meeviel.

Onze gezondheid heeft natuurlijk voorrang, al moeten sommigen daar een deel van hun jeugd voor opofferen.

Vier scholieren vertellen over hun coronatijd.

Bodhisattva de Kroon (13) 2 vwo Hyperion Lyceum woont in West

“Ik weet mijn dag echt goed in te vullen. Ik kan een uur later opstaan dan eerst, ga naar school en dan gamen of skaten met vrienden. Eerst vond ik het wel verwarrend, ik wist niet goed wat voor gevoel ik erover moest hebben. Maar eigenlijk is het nu bijna normaal geworden, een deel van m’n leven. Ik heb bijvoorbeeld standaard drie mondkapjes bij me. School is wel iets anders, maar ik vind het niet zo erg om docenten via een scherm te zien. Ik ben ook heel zelfstandig, dus mijn huiswerk krijg ik wel af. Ik merk wel dat ik bij sommige vakken een beetje lui word. Dan vergeet ik een opdracht te doen, maar voor sommige vakken haal ik zelfs betere cijfers. Met vrienden spreek ik nog gewoon af, bij het skatepark of een pleintje. We hebben geen schijt aan de maatregelen of zo, we passen op en blijven uit de buurt van oudere mensen.”

Bodhisattva de Kroon: ‘Ik vind het niet erg om docenten via een scherm te zien.’ Beeld Lin Woldendorp
Bodhisattva de Kroon: ‘Ik vind het niet erg om docenten via een scherm te zien.’Beeld Lin Woldendorp

“Ik merk niet echt negatieve dingen voor mij persoonlijk. Of nou, toen ik laatst hoorde dat een man van zijn balkon was gesprongen omdat hij de lockdown niet aankon, werd ik daar wel verdrietig van. En mijn vader heeft een dansclub op het Leidseplein die al bijna een jaar dicht is, daar praten we veel over. Als hij bijvoorbeeld thuiskomt nadat weer een verlenging van de lockdown is aangekondigd, word ik daar ook wel een beetje sip van. Dus ik denk ook niet echt: laten we dit nog heel lang doen.”

Shemaraiah Baddoo (13) 2 havo/vwo Spinoza Lyceum woont in Badhoevedorp

“Ik moest in het begin heel erg wennen. Al die nieuwe maatregelen, dat vond ik best spannend. Ik weet dat dit het beste is voor het land, maar ik mis mijn vrienden, dat je niet zomaar ergens naar binnen kunt lopen, dat je niemand mag knuffelen, niet dichtbij mag komen. Ik hou me goed aan de regels, denk ik, en ga ook bijna niet meer naar buiten. Alleen soms om te hardlopen of boodschappen te doen.”

“Afspreken met vrienden doe ik niet echt, want dat vind ik een risico. Zelf ben ik niet bang, maar ik heb wel ouders die ziek kunnen worden. Er overlijden ook mensen, dat wil je echt niet. Maar ik was het wel heel erg gewend om buiten af te ­spreken. Van dat naar niets, dat is voor mij echt een grote stap.”

Shemaraiah Baddoo: ‘De dagen gaan nu wel een beetje op elkaar lijken.’ Beeld Lin Woldendorp
Shemaraiah Baddoo: ‘De dagen gaan nu wel een beetje op elkaar lijken.’Beeld Lin Woldendorp

“Nu spreek ik vrienden via FaceTime, maar sommigen spreek ik ook minder. Als je elkaar niet op school ziet, is contact houden soms lastiger. Wat ik fijn vind is dat mijn familie meer thuis is, dat we vaker allemaal bij elkaar zijn. Maar nu het al zo lang duurt, gaan de dagen ook wel een beetje op elkaar lijken.”

“Aan piekeren of boos zijn heb je niets. Ik probeer juist te denken aan hoe het na de lockdown wordt, hoop te houden. Ik wil positief ­blijven.”

Milou Steens (14) 3 vwo Fons Vitae Lyceum woont in Zuid

“Ik heb corona gehad tijdens de kerst­vakantie. Het duurde maar een paar dagen, maar ik was behoorlijk ziek en had bijna alle klachten. Mijn familie heeft het gelukkig niet gehad, maar ik voelde me toch wel schuldig. Iedereen moest ­binnenblijven en er mocht niemand ­langs­komen. En de gedachte dat er ook mensen aan doodgaan, vind ik best wel heftig. Ik ruik nog altijd niets en heb ­weinig energie.”

Milou Steens: ‘Ik was behoorlijk ziek en had bijna alle klachten.’ Beeld Lin Woldendorp
Milou Steens: ‘Ik was behoorlijk ziek en had bijna alle klachten.’Beeld Lin Woldendorp

“Tijdens hockeytraining moest ik laatst stoppen, omdat het niet ging. Maar gelukkig mag ik daar nog wel naartoe. Ik hockey drie keer per week en zou niet eens weten hoe ik die tijd moet ­opvullen, als ook dat niet zou mogen. Het is echt mijn uitlaatklep, na zo’n lange dag thuis achter de computer.”

“En het is ook ­gezellig, want afspreken buiten school kan niet meer met een hele groep, en op school zie je elkaar ook niet. Ik facetime wel met vriendinnen tijdens de pauze, ­anders zit je maar de hele dag alleen in je kamer. Als het nog een tijdje duurt, vind ik het niet erg. Naar school gaan vind ik ­fijner, maar het is voor een goed doel. Als het te lang duurt, gaat het alleen wel heel saai worden.”

Anissa Taha el Idrissi (15) 3 mavo Lumion Amsterdam woont in West

“De eerste lockdown vond ik nog wel chill. Het was het einde van het schooljaar, ­leraren waren minder streng en het was lekker warm, dus ik was veel buiten. Nu is het ­anders. Op school zijn ze veel strenger. Je moet nu bijvoorbeeld de camera aan tijdens de online lessen, dus dan moet je er wel echt zijn. Ik vind het best lastig om mijn aandacht erbij te houden en ben thuis sneller afgeleid. Ik zit op mijn bed in mijn kamer, dus het is makkelijk om ook op mijn telefoon te zitten. Ik hoor weleens van anderen dat ze netflixen tijdens de les. Aan de andere kant is het ook fijn: ik ben ’s ochtends best lang bezig om me klaar te maken en was elke dag te laat. Nu ben ik op tijd.”

“Ik mag gelukkig nog wel langs bij mijn oma. Aan haar dacht ik in het begin veel. Dan checkte ik het nieuws en was ik wel bezorgd. Maar verder is er best veel veranderd. Ik spreek nu vooral af met mensen die dicht bij me wonen. We gingen eerst bijvoorbeeld naar de stad om te winkelen, maar we kunnen nu niet echt ergens ­naartoe, dus halen we wat te eten en gaan we naar iemands huis. Gisteren gingen we hardlopen bij de Sloterplas. Of nou ja, eigenlijk werd het meer wandelen. Op een gegeven moment zijn we ook maar gaan skeeleren, we hadden verder toch niets te doen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden