PlusInterview

Thomas van der Vlugt van StukTV: ‘Een paniekaanval is goed, dan weet je tenminste waar je limits liggen’

Thomas van der Vlugt (29), bekend van YouTubekanaal StukTV, schreef De tien geboden van Thomas om jongeren te helpen hun dromen waar te maken.

Thomas van der Vlugt. Beeld Nina Schollaardt
Thomas van der Vlugt.Beeld Nina Schollaardt

Thomas van der Vlugt brak door met ­het YouTubekanaal StukTV, dat hij sinds 2011 met compagnons Giel de Winter en Stefan Jurriens runt en dat ruim 2,5 miljoen abonnees trekt. Vorige week verscheen zijn boek De tien geboden van Thomas. De titel verwijst naar zijn christelijke ­opvoeding en de lessen die hij leerde in aanloop naar zijn succesvolle carrière, die hij ­combineerde met drank en vrouwen. “Ik geef mezelf echt bloot in dit boek, heel spannend,” zegt Van der Vlugt. “Meestal ben ik one of the guys bij StukTV; dit boek is echt Thomas van der Vlugt die jongeren iets wil meegeven.”

Wat wil je hun meegeven?

“Jongeren wordt enorme druk opgelegd; je mag niet falen, je moet gelukkig zijn. We doen veel voor onze fysieke gezondheid: we eten vega en quinoa, maar aan onze mentale gezondheid besteden we nauwelijks aandacht. Waarom hebben veel mensen een personal trainer, maar geen mental coach? Toen ik twee jaar geleden een gastcollege gaf, vroegen studenten hoe je omgaat met keuzestress en prestatiedruk. Ik vond het tof dat ik deze vragen kon beantwoorden door de dingen die ik heb meegemaakt. Zo ontstond het idee voor een boek.”

Je groeide op in een protestants-christelijk gezin in ­Nieuwegein, met je ouders, zusje en twee broers. Wat voor rol speelde het geloof daarin?

“We waren een heel normaal, burgerlijk gezin. Mijn vader is techneut, mijn moeder verpleegkundige. Elke zondag naar de kerk en bidden voor het eten, en ik mocht niet naar Fox Kids kijken, want dat was te gewelddadig. Toen ik op mijn zeventiende in Amsterdam ging wonen, vond ik de verhalen uit de Bijbel ineens kort door de bocht. Ik noem mezelf niet meer gelovig, maar de tien geboden vind ik iets moois.”

De naam van je boek.

“Ja, een mooi lijntje naar mijn achtergrond.” Lachend: “Maar het is niet mijn bedoeling dat dit de nieuwe tien geboden zijn, hoor.”

Ik kan me voorstellen dat sommige christenen niet blij zijn met het boek.

“Op Instagram stuurden mensen berichten dat ze het niet oké vinden dat ik spot met het geloof. Dat doe ik niet; ik heb respect voor gelovige mensen, maar ik vind dat iedereen op z’n eigen manier mag geloven. Of het bij mijn ouders gevoelig ligt? Tuurlijk, maar ze weten dat ik graag het randje opzoek. Mijn moeder stuurde me gisteren een berichtje waarin ze schreef dat ze emotioneel was geworden na het lezen van mijn boek omdat ze trots op me is.”

Welke van de tien geboden uit je boek is het belangrijkst voor je?

“Een mooie vind ik: creëer zelf kansen. Je kunt wel thuis wachten totdat er iets gebeurt, maar dat kan heel lang duren. Ik was freelance cameraman, toen ik het oproepje van Giel (de Winter, red.) zag, de oprichter van StukTV: hij zocht mensen die met hem mee wilden doen. Ik heb hem toen een berichtje gestuurd.”

Je schrijft dat de kansen in Nederland voor het oprapen liggen.

“Jazeker, dat denk ik echt. Dat komt doordat mijn perspectief is veranderd: ik ben in Zimbabwe geweest voor een hongersnoodreportage, in Libanon voor vluchtelingenwerk en in Nepal na de aardbeving. We leven in zo’n rijke maatschappij; je kunt alle risico’s nemen, want er is toch altijd een sociaal vangnet. Als je op straat terechtkomt, zijn er mensen die je helpen.”

Denk je niet dat er met name kansen voor jou liggen, bijvoorbeeld omdat jij privileges hebt? Je bent wit, man en hetero.

“Wat je zegt kan kloppen, ik kan natuurlijk niet voor heel Nederland praten, misschien moet ik het wat nuanceren. Maar ik geloof dat als je alles op alles zet, iedereen het kan maken. Er zijn altijd kansen die je zelf kunt creëren.”

Je bent in je boek openhartig over je rock-’n-roll-bestaan. Hoe problematisch was je alcoholgebruik?

“Nou, ik had mezelf soms niet meer in de hand. Ik miste ­bijvoorbeeld mijn vlucht voor werk naar Barcelona, omdat ik mijn roes lag uit te slapen. Ik was 23, met StukTV verdienden we geld, dus ik wilde zoveel mogelijk uit het leven halen. Het was topsport: een drukke baan in combinatie met heel veel feesten. Totdat Giel en Stefan vroegen: moet jij niet even normaal gaan doen en met iemand gaan praten? Ze hadden door dat ik niet scherp was. Ik keek alleen maar in mijn agenda waar ik moest zijn; ik was fysiek aanwezig, maar mentaal niet.”

Je kreeg last van paniekaanvallen.

“Ik raakte overprikkeld, was helemaal niet happy, intens ongelukkig zelfs. Toen ben ik gaan praten met Joost, mijn mental coach. Hij zei dat ik meer tijd voor mezelf moest maken en mijn eigen projecten moest gaan doen. Zo ontstond mijn YouTubekanaal Hard. Ik ben nu gelukkig, stabieler en heb nauwelijks meer last van paniekaanvallen.”

null Beeld Nina Schollaardt
Beeld Nina Schollaardt

Je schrijft dat je bijna tweehonderd bedpartners hebt gehad. Als vrouw zou je dan al snel een ‘slet’ worden genoemd.

“Ja, 168 om precies te zijn, maar daar ben ik niet trots op. Ik vind het niet chic en ik loop er ook niet mee te koop. De reacties daarop vind ik nog mild. Bij Radio 538, waar ik gisteren zat, vonden ze dat het aantal wel meevalt. Als vrouw zou je hierom inderdaad meer worden veroordeeld, maar ik vind het ook mooi als een man een beetje exclusief is. Omdat seks speciaal is, wat je niet met iedereen hoeft te delen. Misschien dat ik dat zo zie door mijn christelijke achtergrond. Tegelijkertijd vind ik aandacht van vrouwen gewoon heel leuk.”

Heb je een les getrokken uit die losbandige tijd?

“Daar gaat mijn volgende boek over, over de vraag hoe ik dat moet managen. Ik ben vrijgezel, maar ik ben jaloers op vrienden die een lange, gelukkige relatie hebben. Ik vind het lastig om de juiste vrouw te vinden, mijn vrijheid op te geven. En monogamie vond ik in relaties ook soms lastig. Toch lijkt het me mooi om iets met iemand op te bouwen.”

Een van je geboden is: oordeel niet over anderen. Je noemt schrijver Asha ten Broeke in je boek een ‘kutcolumnist’, omdat zij jouw hongersnoodreportage in een Volkskrantcolumn bekritiseert. Hoe rijm je dat met niet oordelen over anderen?

“Ik heb een week lang een reportage gemaakt in Zimbabwe om aandacht te vragen voor de hongersnood, en heb daar mijn hart en ziel in gelegd. Zij schreef dat ik views probeerde te scoren ten koste van die mensen. Dan mag ik haar een zeikwijf vinden.”

Een ander gebod is: omarm tegenslagen. Ook schrijf je dat het goed is om fouten te maken, als je maar weer opstaat. Vind je dat we uit alles een positieve les moeten trekken?

“Dan heb je er nog iets aan als je op je bek gaat. Het is goed om een paniekaanval te krijgen, dan weet je tenminste waar je limits liggen. Als ik nu te druk ben, voel ik het aankomen. Ik wil graag een positieve draai aan dingen geven.”

Thomas van der Vlugt

Geboren op 8 mei 1992, Nieuwegein

2009: Mbo-opleiding cameraman, Creative College Utrecht

2011: Stages bij Campus TV en RTL

2011-heden: Presentator YouTubekanaal StukTV

2018: Start zijn eigen YouTube­kanaal Hard

2021: Boek De tien geboden van Thomas verschijnt bij Lev (A.W. Bruna Uitgevers)

Thomas van der Vlugt woont in Laren, waar hij een paar maanden geleden een huis kocht.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden