Ouder & kind

Thirza over haar moeder Tatjana: ‘We weten nu dat elk moment het laatste kan zijn’

Net toen voor Thirza de puberteit aanbrak, kreeg haar moeder een verschrikkelijke boodschap: ongeneeslijke borstkanker. Sindsdien maken ze nauwelijks nog ruzie. ‘Ik wil niet te veel voor haar zijn.’

Tatjana en Thirza. Beeld Harmen de Jong
Tatjana en Thirza.Beeld Harmen de Jong

Thirza Willighagen (22)

“Van mijn moeder heb ik geleerd dat je als vrouw in je eentje de hele wereld aankan. Tot mijn twaalfde heeft ze me opgevoed als alleenstaande moeder. Toen kreeg ze een partner. Ik heb veel van haar geleerd, bijvoorbeeld hoe ik mijn fietsband moet plakken, maar vooral weet ik dankzij haar dat ik alles zelf kan. Je hebt geen man nodig om dingen te doen of te bereiken.

In 2013 werd bij mijn moeder ongeneeslijke borstkanker vastgesteld. Ik was toen net vijftien en pas in de puberteit beland. Het was de ik-kan-mijn-moeder-wel-schietenfase. Na de diagnose is er meteen een knop omgegaan. Alles was veranderd, ik wilde helemaal geen ruzie meer maken met mijn moeder.

We weten nu dat elk moment het laatste kan zijn. Dat maakt alle minuten die ik met haar heb extra dierbaar. Onze band is er erg door verbeterd: ik ga niet de tijd die ik nog met haar heb verdoen met ruziemaken.

Sinds ze ziek is, zijn onze ruzies op de vingers van één hand te tellen. Natuurlijk zijn er soms irritaties. We zijn nogal explosieve mensen, maar we spreken de irritaties uit waardoor ze niet escaleren. Soms vind ik het lastig om aandacht van haar te vragen, vooral op dagen dat het slechter met haar gaat. Ik wil niet te veel voor haar zijn. Ik weet wel dat ik dat nooit zal zijn, maar toch is dat soms lastig.

Mijn moeder is heel positief. Ze probeert zoveel mogelijk uit het leven te halen, een klein uitstapje maakt haar al enthousiast. Zeker nu ze door corona weinig kan doen, is het schijnen van de zon voor haar al iets moois. Daardoor kan ik de dingen ook beter relativeren. Corona heeft mijn sociale cirkel erg verkleind en invloed gehad op mijn studieverloop, dus af en toe denk ik bij mezelf: wat is mijn leven kut, zo met corona. Maar dan bedenk ik me dat het voor haar pas echt zwaar is.

Vroeger ging ik elk jaar met mijn moeder naar de Efteling. Ik hoop dat we dat na corona snel weer kunnen doen. Dat zijn uitstapjes waar ik heel gelukkig aan terugdenk. Mijn moeder is een held op sokken, maar ze ging wél met me mee toen ik voor de eerste keer in een achtbaan wilde.

Door haar ziekte kan mijn moeder niet lang lopen of staan. Toen ik een paar jaar geleden mijn propedeuse haalde, zat ze in een rolstoel in de zaal. Alles aan haar straalde uit hoe trots ze op me was. Zien en voelen dat mijn moeder zo trots op me is, is het allerfijnste gevoel dat ik kan hebben.”

Tatjana van Miert-Willighagen (49)

“Thirza haalde als jong meisje constant rare streken uit. Toen ze een jaar of vier was had ze nieuwe schoenen nodig. Toen we in de schoenenwinkel een nieuw paar voor haar zochten, konden we opeens haar oude schoenen niet meer vinden. Het was gewoon een oud paar schoenen, wie kon die nou hebben meegenomen? ’s Avonds las ik Thirza een verhaaltje voor. Toevallig was daar iets gestolen van de hoofdpersoon. ‘Van jou is vandaag ook iets gestolen,’ legde ik Thirza uit. Stilletjes zei ze toen dat ze iets moest vertellen. Ze wilde zo graag nieuwe schoenen, dat ze haar oude schoenen zelf in een hoekje van de winkel had verstopt.

De basisschool was een lastige periode voor Thirza. Ze was erg ongelukkig en werd niet begrepen of gestimuleerd. Ik had een sterk voorgevoel dat ze dyslectisch was en heb meerdere keren aangedrongen om haar te laten testen. Maar de school vond dat niet nodig. Het is als ouder moeilijk om je kind zo ongelukkig te zien. In groep 7 vroeg ze me of ze alsjeblieft naar een andere school mocht. Eenmaal daar zag ik haar in één keer opbloeien: ze was weer vrolijk en zichzelf. Toen is ze ook eindelijk op dyslexie getest. Dat bleek ze inderdaad te hebben. Ik heb gehuild bij die uitslag: alles viel op zijn plek.

Toen ik zwanger werd van Thirza, zat ik in een relatie waar ik niet gelukkig in was. Ik heb mezelf gevraagd: wil ik mijn kind hierin grootbrengen? Het antwoord was nee. Haar vader heeft toen besloten om erbuiten te blijven.

Voor de eerste keer ouder worden is sowieso moeilijk, maar als alleenstaande moeder is het extra pittig. Er is niemand om aan te vragen of je het wel goed doet. Daarnaast doe je ook harder je best om aan de buitenwereld te laten zien dat het je allemaal wél lukt.

Toen Thirza twaalf was kreeg ik een relatie en zijn we van Deventer naar Zaandam verhuisd. Ik hield mijn liefdesleven altijd buiten Thirza: zij is voor mij nummer één. Een nieuwe partner moest het verdienen om Thirza te mogen ontmoeten. Nu hebben we een samengesteld gezin dat enorm hectisch is, maar vooral hartstikke gezellig.

Toen ik ziek werd, sjeesde Thirza net de puberteit in. Dat stopte toen. Ik maak me soms zorgen of ze daardoor wel een goede puberteit heeft gehad. Al met al heeft mijn ziekte ons vooral doen realiseren dat ruziemaken geen zin heeft. Er is wel af en toe onenigheid, maar dat is snel weer voorbij. Het is zonde van onze tijd samen.”

Tatjana van Miert-Willighagen (49), werkt niet
Mario van Miert-Willighagen (48), mantelzorger en kunstenaar
Thirza Willighagen, (22), vierdejaars kunst en economie aan de HKU
Simcha Willighagen (18), 4 vmbo-t op het Altra College
Santi van Miert (14), gaat naar het Orion

Het gezin woont in een rijtjeshuis in Zaandam.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden