Proefwerk

The Roast Room (8)

The Roast Room in Zuid is een tikje poenig, maar alles zit heel goed in elkaar. Hulde voor de bijgerechten en vooral die shortrib, OMG.

Beeld Rink Hof

Als ik slecht of middelmatig vlees heb gegeten - gedachteloos veel te grootgebracht en doodgemaakt, onzorgvuldig bereid en op een bord gekwakt- vraag ik me regel­matig af waarom ik eigenlijk niet gewoon vegetariër word, en minder ik mijn vleesconsumptie drastisch. Als ik daarentegen heel lekker vlees heb gegeten, zoals onlangs de fantastische shortrib bij the Roast Room (€30), nodigt dat gek genoeg op zijn beurt absoluut niet uit tot het nuttigen van nog veel méér vlees.

Integendeel: na één hap van het voornoemde wou ik dat deze twee ons vetdooraderde, knapperige, precies de juiste weerstand biedende heerlijkheid aan drie stukjes hagelwitte rib het enige vlees was geweest dat ik die avond, of deze maand, of de hele zomer had gegeten. Het andere hoofdgerecht bijvoorbeeld - een volstrekt acceptabele gegrilde entrecote van Iers Angusvlees met Opperdoezer aardappelen, paddenstoelen en lekker kleverige jus bordelaise (met rode wijn en merg) - verbleekte volledig. Want waarom zou je in godsnaam nog een acceptabele entrecote willen eten als je net je tanden hebt gezet in iets dat zo onomwonden verrukkelijk en hartig en ­vlezig is dat het lijkt of ergens achter in je reptielenbrein een neonreclame aanfloept met 'DIT = GOED'. Alsof God zelf een dansje doet en zegt: 'Kijk dame, dit is dus die shortrib waarvan ik jou destijds heb gemaakt.' Alsof Moeder Natuur je dan zachtjes over je bol aait en fluistert: 'Dit is beter dan goed; dit is het beste ooit. Kom, we gaan iets doodmaken.'

De mascotte van The Roast Room, om even bij het lugubere thema te blijven, is een soort kruising tussen het Michelinmannetje en Pinokkio, die bij de ingang met een groot slagersmes breed glimlachend zijn eigen been afhakt en aan de gasten te eten geeft. Dat klinkt meer als stof voor jarenlange psychoanalyse dan als het aangewezen thema voor een chic steakhouse met Zuid­publiek, maar het ironisch afgehakte been komt overal terug. Wederom - net als de inpandige slagerette en de Zweedse vintage stoelen - het bewijs dat hipsters de nieuwe kakkers zijn. Intussen zijn kosten noch moeite noch, zo te zien, nog veel meer kosten, gespaard.

De zaak, die is vastgebouwd aan de RAI en een groot terras heeft, beslaat zeshonderd vierkante meter en twee verdiepingen, met beneden de bar met een eenvoudige brasseriekaart en boven het restaurant. In de keuken staan de meest waanzinnige houtovens, broilers, houtskoolgrills en rotissoirs. Het is het nieuwe project van de eigenaars van restaurant Visaandeschelde, en aan alles is te merken dat The Roast Room bouwt op zowel het succes als de uitgebreide ervaring van de overkant. Het zit allemaal verdraaid goeddoordacht in elkaar en de bediening is uitstekend, we zijn vooral meteen fan van de kordate, elegante, jonge sommelier.

Doordacht rustiek
Op de kaart, zowel in het dagmenu (wij nemen vier gangen voor €55) als à la carte, natuurlijk veel vlees in allerlei vormen en maten, maar ook de beroemde kreeft van de overkant. De bijgerechten, meestal een ondergeschoven kindje, verdienen aparte notering: een crème brûlée van mais, puree met truffel en merg, en gros plombs (een soort reuzencouscous); allemaal prachtig en origineel.

In de amuse zien we nog het decadente vroege 'noughties'-tijdperk waarin Visaandeschelde groot werd: een kippenoester weliswaar, maar wel met karnemelkschuim, groene olie, zoete maispuree en natuurlijk een blaadje shishokers. Ook de oosters aangemaakte filet americain doet nogal pre-crisis aan, met komkommergel, sesamzaadjes, limoen, alginaatballetjes van sojasaus en zeer overheersend wasabischuim. Maar de rest van het gebodene is echt heel aangenaam en doordacht rustiek.

Fris en effectief
Het buikspek van Limburgs Kloostervarken (€23) arriveert met plompe langoustines, tomaat en bloemkoolcouscous in een plezierig zomers gerecht. Ook de tweede gang van het menu, lamsham en lamsnek met parelgort, artisjok, groene asperge en een overheerlijke jus, bevalt prima. De hoofdgerechten besprak ik al. Bij de shortrib krijgen we een erg fijne 'likkie lakkiesaus' (een soort zoete, gebakken sambal), de bijbestelde bearnaise van gerookte boter (€4) lijkt helaas meer op een hartige sabayon.

De desserts zijn fris en effectief: een amandelpuddinkje (op de kaart staat panna cotta, maar daar lijkt het eigenlijk niet echt op) met verveine-roomijs en frambozen in het menu, en heerlijk aan het spit geroosterde ananas (€12) met bruine rum, ananasijs en rijstpudding: rijk, ­tropisch en luxueus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden