The French Café bistrot

Lunchen op z'n Frans

Het wordt steeds moeilijker de verschillende types eetgelegenheden uit elkaar te houden. Wat is nu een brasserie? Een grand café, een bistro(t), een eetcafé, een petit restaurant, een wijnbar?

Sinds enige tijd kennen we in De Pijp, bij het zo populaire Gerard Douplein, The French Café. Dat is duidelijk geen café, maar eerder een aardig klein restaurant. Je moet het maar weten. Ik besprak het in 2008 en was nogal enthousiast (ik gaf het een 9), want het had een authentieke Franse keuken met een authentieke Franse chef. De zaak liep goed - terecht.

Niet helemaal verwonderlijk dus dat er een soort filiaal kwam, twee huizen verderop, en dit werd The French Café bistrot gastronomique genoemd. Om de verwarring compleet te maken.

Inderdaad wijkt de formule enigszins af van die van de oorspronkelijke zaak. Je kunt er terecht voor de tweegangenformule (voor- en hoofd- of hoofd- en nagerecht, €24,00) en voor drie gangen (€28,00). Normaal keuren we altijd vier gangen, maar hier houden we het bij de lunch - dat kon ook al bij de oude zaak - en dan zijn drie gangen voldoende, vinden we.

Het aantal zaken waar je behoorlijk kunt lunchen is de laatste tijd flink gegroeid en dan is dit zeker één van de goede mogelijkheden.

Veel wijnen per glas, want je wilt niet dronken op je werkplek terugkomen, en, net als in de eerste zaak, lekkere cider. Dat wordt mijn keuze.

Er zijn als specials kreeft, oesters en een kippetje van het spit en nog zo het een en ander, maar we beginnen met de vissoep 'touquetoise'. Le Touquet (Het Hoekske) ligt vlak bij de ingang van de Kanaaltunnel en de marmite touquetoise, een goed gevulde visstoofschotel, is beroemd. Deze soep, een flinke kom vol, begeleid door wat kaas, rouille en kaascroutons, is een gladde soep, zonder herkenbare vulling. Goed van smaak, maar na enige happen eigenlijk een beetje saai, als een uitgestorven straat.

Pasteitje

De bouchée à la reine, vol-au-vent zeggen de Belgen, een pasteitje zeggen we hier, bestaat uit een bijzonder mooie, romige vulling met zwezerik en morieljes. Daar is helemaal niets op aan te merken, maar het pasteibakje maakt een beetje een doffe indruk. Alsof een Jos Poellbakje uit de fabriek is gebruikt en dan nog zonder het eerst even op te piepen, wat absoluut noodzakelijk is als je er nog iets van wilt maken. Jammer! En dat terwijl uit een enkel plakje diepvriesbladerdeeg met een paar messneden een uiterst decoratief versgebakken pasteibakje te maken is.

De poisson du jour, de vis van de dag, is een op de huid gegrilde zeebaars met aardappelsalade en Hollandse garnalen. Dat klinkt eenvoudig, maar is met grote perfectie gedaan: mooi, precies à point gegrilde vis, een aardappelsalade die ik één van de beste aller tijden zou willen noemen, en dan nog met royaal wat garnalen en een spoortje balsamicostroop. Een heerlijk gerecht, precies goed. Die aardappelsalade zou heel goed een volledig gerecht kunnen zijn; ik zou er graag mee lunchen.

De ribeye gegrild met rucola-courgette rolletje en ansjovisboter is een vrij dun lapje, maar toch net nog saignant gegrild, wat al een wondertje is. De ansjovisboter erbij geeft het vlees precies de bite die het goed kan hebben, de ratte-aardappelen zijn goed en het rolletje is, nou ja, een beetje erg groen en grassig, maar een kniesoor die daarop let. Alles bij elkaar een alleszins aanvaardbaar geheel.

Voor het dessert zijn er verschillende keuzes. De crème brûlée is een ruim bemeten, lage ovenschaal met een mooie, gelijkmatig gebrande suikerkorst en een goede crème eronder.

Tarte du jour

En dan vragen we naar de tarte du jour. Dat is een chocoladetruffeltaart. En, wordt even later gezegd, eventueel ook rabarbertaart. Of, wordt ons nog weer later toegevoegd, citroen-meringue- of frambozentaart.

Het is duidelijk: dit zijn ingekochte taarten, naar later blijkt van het Vlaamsch Broodhuys. Nou is het brood uitstekend, dat hebben we al gemerkt, maar het Vlaamsch Broodhuys is duidelijk geen gebakhuis

.

We bestellen, als liefhebbers van rabarber, dat stuk rabarbertaart en niet eerder zijn we zo teleurgesteld: zompig, drassig en bijna zonder die typische rabarbersmaak. Kennelijk weten ze bij die leverancier niet dat rabarber erg veel vocht kan loslaten en dat je daar dus speciale maatregelen voor moet nemen. Kan de bistrot daar iets aan doen? Ja, erkennen dat dit wel voor brood, maar niet voor dat soort gebak een geschikt adres is en beter of elders kiezen. Schaam je, Dimitri!

Typisch dus dat alles prima is, behalve die ingekochte bakwaren. Daar ligt nog een taak. En verder ben ik blij dat ze er zijn.

De keuken van het restaurant is op alle dagen geopend tot 23.00.

8-

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden