The B52s - Funplex ***

De timer van de cd-speler geeft precies 1 minuut en 11 seconden aan als daar na zestien jaar radiostilte ineens de stem van Fred Schneider uit de boxen schalt.

Schneider heeft de afgelopen dertig jaar het maximale uit een zeer beperkt talent geperst. Zijn vocale voordracht valt nauwelijks als zang te kenschetsen. Het doet denken aan de opgewonden erupties die sommige in zichzelf gekeerde zwervers uitstoten: bars, gepassioneerd, niet coherent.

En nog altijd contrasteert zijn stem op aanstekelijke wijze met die van Kate Pierson en Cindy Wilson. Het viertal uit Athens, Georgia, maakte in 1992 voor het laatst een album. Good stuff was een tam en ongeïnspireerd werkje dat op een vanzelfsprekende manier het einde van de band leek aan te kondigen. Want dat onbekommerde, cheerleaders-on-speed-geluid, kon onmogelijk een lang leven beschoren zijn. Maar zie daar: op Funplex, hun achtste album, klinken ze even vitaal als op hun debuut.

De staccato new wave is met bescheiden elektronische accenten millenniumproof gemaakt, maar nog altijd is het de manische Schneider in combinatie met de montere bakvissenzang van Pierson en Wilson die het geluid van de B52s typeert. Fris en energiek, alsof ze gisteren voor het eerste besloten hebben een bandje te beginnen. Petje af. (Astralwerks/EMI)
(JERRY GOOSSENS)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden