PlusBeeldspraak

Terug naar de boshut waarin de thuisbioscoop werd uitgevonden

Het komt goed, zolang we ons maar ergens op kunnen verheugen. Intussen kunnen we altijd nog terug naar de boshut waarin de thuisbioscoop werd uitgevonden.

Evil Dead 2, 1987 - Bruce Campbell Beeld Imageselect
Evil Dead 2, 1987 - Bruce CampbellBeeld Imageselect

De wortel die de ezel in beweging houdt, daar draait het nu om. Een vooruitzicht dat ons ervan weerhoudt om er de brui aan te geven of in opstand te komen. Wanneer het slechte nieuws van de dag geduid wordt, is een wenkend perspectief de oplossing.

De wortel die mij al jaren voortdrijft, is een bosrijke vallei in de Oostenrijkse Alpen, waar jonge raven elkaar in groten getale opzoeken tot ze een partner vinden en een eigen ­domein kunnen veroveren. Daar zou ik graag een boshut bewonen, verkwikkende bergwandelingen maken en ­dagelijks raven zien en horen. Mocht ik oud en gebrekkig zijn voor het zover komt, dan is een verblijf in een etablissement met ligstoelen, een dekentje en een ober ook goed. Het uitzicht moet dan wel Alpen, bossen en raven bevatten. Dat is de wortel.

De Oostenrijkse filmcanon geeft geen aanleiding om het land te bezoeken, integendeel. Michael Haneke en Ulrich Seidl, de wereldberoemde boegbeelden van de nationale cinema, lijken ons ervan te willen doordringen dat we vooral niet naar Oostenrijk moeten gaan. Dat is het land van gesloten rolluiken en verborgen kelders. Daar gebeuren verschrikkelijke dingen. Zouden de raven daarop afgekomen zijn?

Loodzware beeldbuis

Bij gebrek aan bewegingsvrijheid op lokaal en internationaal niveau brengt de thuisbioscoop me naar een boshut die ik als mijn broekzak ken. Sterker: ik verwierf mijn eerste thuisbioscoop nadrukkelijk om die Amerikaanse boshut regelmatig te kunnen bezoeken. Dat was in het tijdperk van de magnetische videoband en de loodzware beeldbuis, eind jaren tachtig. Het was behelpen, maar zo is het leven. Dat verandert nooit.

De belachelijk dure Nederlandse videoband-met-boshut werd grijsgedraaid tot de komst van een iets betere dvd, die vervolgens plaatsmaakte voor een uitstekende dvd uit de Verenigde Staten. Die uitgaven zijn allemaal bijgezet in het video- en dvd-mausoleum op zolder, want op blu-ray oogt en kraakt de boshut eindelijk zoals het hoort. Ik heb de hut minstens vijftig keer bezocht in al die jaren. Het kan ook honderd keer zijn. Ik heb het niet bijgehouden.

Vooruit man, laat ons niet langer in spanning! Waar heb je het over?

Ik beken: Evil Dead II is de film die ik het vaakst heb bekeken in mijn 57 jaar op deze aardkloot. Er zijn mensen die mij serieus nemen, vooral wanneer het over film gaat. Hoe is het dan mogelijk dat een film met de bedenkelijke titel Kwaadaardige Doden 2 zo hoog in mijn vaandel staat? Die titel doet een kliederig vervolg op een platvloerse pulphorrorfilm vermoeden. Maar het is een parodie op The Evil Dead, geen vervolg. En het is een briljante lachspiegel voor onze worstelingen, een hilarische metafoor voor het grote ploeteren dat we het leven noemen.

Toetje na een avond stappen

Evil Dead II begint met de hoofdrolspeler uit de voorganger, die geheel onbevangen met zijn vriendin naar de boshut gaat alsof daar niets kwaadaardigs is gebeurd. Vijf ­minuten later is de rolbezetting al gehalveerd en wordt held Ash op de proef gesteld door bovennatuurlijke krachten. Zijn hand en de bomen in het bos keren zich tegen hem, zelfs de meubels nemen hem te grazen. Ash, dat zijn wij: overvallen door een samenzwering van de natuur en krachten die we niet willen of kunnen begrijpen.

Evil Dead II is een absurde komedie, die barstensvol surrealistische vondsten zit en de kijker tachtig minuten van de ene verbazing in de andere stort. De charme ligt deels besloten in het knusse, handgemaakte karakter van alle decors, trucages, gedrochten en camerahulpmiddelen. Regisseur Sam Raimi bouwde eigen mechanieken om de camera tot een personage te maken, dat hoofdrolspeler Bruce Campbell achtervolgt en belaagt. Het gaat er wild aan toe.

Dat maakt de film geknipt als toetje na een avond stappen. Het was jaren een wenkend perspectief wanneer het concert voorbij was, de zaallichten aangingen en de volgende kroeg beter gemeden kon worden. Als metafoor laat de worsteling van Ash in Evil Dead II zich op zo veel ­manieren duiden dat ik er nooit op uitgekeken raak. Het is nu een avondklokfilm, want de besmettelijke kwaadaardigen komen alleen als het donker wordt en buiten de boshut is het nog linker dan binnen.

Ik betrad de boshut voor het eerst in 1987 in Londen, waar de film in een goedkope non-stopbioscoop draaide. Er lag een zwerver in de zaal te snurken, die had een dak boven zijn hoofd gevonden. Midden in de film schrok hij schreeuwend wakker: “Are we still in those woods?

Ik moest het beamen.

We zitten er voorlopig nog middenin.

Evil Dead II is verkrijgbaar op dvd en blu-ray van Studio Canal en te zien op iTunes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden