Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Telkens zag ik de houten balk waaraan hij zich had verhangen

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Toen we de zolderetage opliepen, rende mijn collega direct naar beneden. Ik hoorde hem luidruchtig braken. De lijklucht was intens. Ik had er minder last van. Niet omdat ik de geur beter kon verdragen, maar omdat ik enigszins geïrriteerd was. Dit was niet de afspraak.

De uitvaartondernemer had de plek van overlijden zelf gezien. Logischerwijs kon ze hem daarom ook goed omschrijven. Althans, dat dacht ik. Het ging volgens haar om een onopgemerkt overlijden waarbij de overledene na tien dagen was aangetroffen.

Hij had zichzelf op zolder verhangen. De vervuiling scheen beperkt te zijn. “Weet u dat zeker?” vroeg ik haar. Het leek mij namelijk sterk. “Zeker weten,” zei ze. Er was volgens haar niet meer dan één vierkante meter vervuiling. En een licht vervuild matras dat weg moest.

Toen ik de zolder eenmaal zelf kon aanschouwen, bleek het een compleet andere situatie. Om te beginnen lag er geen vinyl, maar laminaat. De vierkante meter vervuiling met ‘een beetje lichaamssappen’ was eigenlijk vijftien tot twintig vierkante meter groot. Compleet bedekt met bloed en lijkvocht.

Er lagen twee matrassen in grote plassen met bloed en de gehele zolder was gevuld met gigantische, zware stukken hout. Ik snap dat je er in je omschrijving iets naast kunt zitten. Maar dit was alsof je een Mini verwarde met een vrachtwagen.

Op een van de matrassen lag een dik, geel, gevlochten touw. Normaliter hadden de hulpdiensten dat moeten meenemen. Dit is niet iets dat je achter wilt laten voor de nabestaanden. Dat het er nog lag, zegt denk ik genoeg over de schrikbarende toestand van de ruimte. Niemand wilde daar een seconde langer blijven dan nodig.

Ik bedacht in een minuut tijd hoe ik de situatie zou aanpakken. Na het aantrekken van mijn persoonlijke beschermingsmiddelen ging ik linea recta over op de automatische piloot. Ook ik wilde hier geen seconde langer blijven dan nodig.

Tijdens het verplaatsen van de grote stukken hout keek ik zo nu en dan omhoog, zodat ik niet per ongeluk ergens tegenaan zou stoten. Dan zag ik telkens de houten balk waar hij zichzelf aan had verhangen.

Bij binnenkomst had ik zijn foto in de woonkamer zien staan. Ik probeerde mijn gedachten uit te schakelen, maar dat lukte niet. Ik beeldde dan in hoe hij tien dagen aan deze balk had gehangen.

Hij was nog maar veertig jaar oud.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden