Plus Film

Take Me Somewhere Nice is een sprankelend speelfilmdebuut

Ena Sendijarević brengt met haar filmdebuut ‘Take Me Somewhere Nice’ een ode aan het niksen. Het is nu te hopen dat Sendijarević niet zelf lang gaat niksen en zo snel mogelijk weer zo’n rake film gaat maken.

Beeld Gusto Entertainment

In The New York Times verscheen ­enkele weken geleden een artikel dat zich, in deze tijden van eindeloze verbinding en bezigheid, hard maakte voor ‘niksen’, een term die blijkbaar net zo typisch Nederlands en onvertaalbaar is als ‘gezellig’. Met haar sprankelende speelfilmdebuut Take Me Somewhere Nice biedt Ena Sendijarević (32), een Nederlandse regisseur van Bosnische afkomst, een masterclass in dat niksen.

Take Me Somewhere Nice is een roadmovie met horten en stoten, waarin Sendijarević zich vooral richt op het lanterfanten, het rondhangen waarmee het reizen wordt onderbroken. De jonge Alma (Sara Luna Zorić) gaat in haar eentje uit Nederland naar Bosnië, het land waar haar moeder vandaan komt en haar vader achterbleef.

“Ik kan niet kiezen,” is het eerste dat we haar horen zeggen, “ik wil ze allebei.” Ze heeft het over twee jurkjes – een rode en een blauwe – waarover ze met haar moeder overlegt bij de pashokjes van een kledingwinkel, maar die vertwijfeling speelt evengoed een rol op veel andere punten in ­Alma’s leven. Is ze nog een meisje of is ze al een vrouw? Maar ook: kiest ze voor het land waar ze opgroeide of voor het land waar ze vandaan komt?

Schijnbare paradoxen

In hun oer-Nederlandse tuin met coniferenhaag oefent Alma een paar scènes later Bosnisch met haar moeder: “Kan ik hier met mijn pinpas ­betalen?” De maatschappelijke efficiëntie die in dat zinnetje verscholen ligt, vervliegt echter direct bij aankomst. Alma’s neef Emir (Ernad Prnjavorac) komt haar ophalen van het vliegveld, maar heel verwelkomend is hij niet. En hij is al helemaal niet van plan haar naar het ziekenhuis waar haar vader ligt te brengen – daar heeft hij het veel te druk voor. Hij heeft zelfs een ‘stagiair’, de nonchalante Denis (Lazar Dragojević), al blijft onduidelijk wat voor schimmig werk de twee precies doen.

Zoals Alma een vat vol tegenstrijdigheden is, zo drijft ook de film op schijnbare paradoxen. Sendijarević vermengt een droogkomisch oppervlak met een bloedserieuze onderstroom vol grote ideeën over de ­hedendaagse maatschappij en weet met voornamelijk statische shots toch een zeer dynamische energie te creëren.

Na dit veelbelovende speelfilm­debuut is het vooral te hopen dat Sendijarević niet te lang hoeft te lanterfanten voor ze een volgende film mag maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden