PlusBeeldspraak

Sylvia Kristel was een schitterend visioen

In de breinmist van een besmetting kun je zomaar op een filmster stuiten. Sylvia Kristel is niet verdwenen. Ze is overal en nergens.

Bart van der Put
Sylvia Kristel als Alice Carroll in de film Alice ou la Dernière Fugue. Beeld Alamy
Sylvia Kristel als Alice Carroll in de film Alice ou la Dernière Fugue.Beeld Alamy

De ongenode gast was stiekem naar binnen geglipt. Achteraf moet ik concluderen dat gelegenheid de dief had gemaakt. Ik had niet om een besmetting gevraagd, maar na de jaren van waakzaamheid en gepaste afstand was de aandacht verslapt. Intussen had de indringer nieuwe sluipwegen gevonden. Hij brak in op een onbewaakt moment terwijl ik boodschappen deed. Zo word je een figurant in een massascène uit het nieuwe seizoen van de realityserie Omikron. Het was stom toeval, domme pech en verder niets.

Maar het kan ook de wraak van de Windsors geweest zijn. Ik had lelijke dingen geschreven over de monarchie, terwijl het koninklijke kadaver nog niet eens was bijgezet. Dat was roekeloos. Boven het volk verheven lieden hebben connecties die eeuwen teruggaan. Dat gaat altijd over macht en bloedlijnen. Toen de medische stand zich nog moest ontwikkelen hadden heersers geen lijfarts maar een bloedlinke magiër aan hun zijde. Een Merlijn, een Sindala of een Raspoetin. Zou Raspoetin nog in het paleis van de tsaren ronddolen?

Vitamine V

Niet ijlen! Je brein kookt over. Pak de thermometer er maar bij. Het is geen banvloek, het is de omikron. Geef je over aan de verlokkingen van de cinema. Ga op avontuur in de thuisbioscoop en laat het denkwerk aan anderen over. Zoek een vreemde vampierfilm. Vitamine V! Een aderlating is altijd een probaat middel ter verlichting van lichamelijke bezwaren geweest. Klaus Kinski zei het al in Nosferatu: “Het is het oudste heilmiddel ter wereld.” Kinski verstrekte geen onbaatzuchtige adviezen. Hij speelde graaf Dracula en had dorst.

Werner Herzogs Nosferatu kan ik dromen, maar de weduwe van de bloeddorstige graaf kende ik nog niet. Dat was niemand minder dan Sylvia Kristel, de Marilyn Monroe van de polder. In Dracula’s Widow (1988) werd ze geregisseerd door Christopher Coppola. Dat is de broer van Nicolas Cage en een van de talrijke neven van de geniale regisseur Francis Ford Coppola, die vier jaar later Bram Stoker’s Dracula zou maken. Die Dracula had geen weduwe maar was zelf een weduwnaar, die in Winona Ryder de reïncarnatie van zijn betreurde geliefde herkende. Hun gedoemde romantiek was goed voor drie Oscars en luid applaus.

Sylvia Kristel trof de verkeerde Coppola. Neef Christopher had bij het schrijven van zijn debuutfilm bedacht dat het geinig zou zijn om met film noir archetypen aan de haal te gaan. Maar dat idee loopt stuk op een gebrek aan humor en stijl. Dracula’s Widow oogt en klinkt als een goedkope videoclip uit de hoogharige jaren tachtig, waarin Kristel als femme fatale in Los Angeles uit de kist kruipt om in een mantelpakje haar dorst te lessen. De verkeerde Coppola laat zijn ster lelijk in de kou staan: ze doolt door lege straten, bezoekt een slooppand en een enkele bar om uiteindelijk in een rubberen vleermuis te veranderen.

Absurd succesvolle seksepos Emmanuelle

In de breinmist van de omikron dwaalden mijn gedachten intussen af naar een nacht in The Fizz op de Nieuwezijds Voorburgwal, medio jaren tachtig. De muziek deugde niet en er waren weinig andere nachtdieren in de witte discotheek. Het was een dooie boel. Maar toen verscheen Sylvia Kristel in een fabelachtige avondjurk met bijpassende hoed. Zij schreed naar de bar, nam sierlijk plaats op een kruk en rookte haar sigaretten zoals dat alleen in films gedaan wordt. Het was een schitterend visioen. Zij was een filmster, een echte!

De verkeerde Coppola moest haar toen nog bellen, maar Frankrijk lag al jaren aan haar blote voeten. Dat kwam door haar naakte optreden in het absurd succesvolle seksepos Emmanuelle (1974). Die film kon mij niet bekoren maar heeft nog steeds een klassieke status. Alice ou la Dernière Fugue (1977) is nagenoeg vergeten, maar maakte in mijn breinmistbioscoop diepe indruk, omdat heldin Alice Carroll ook als een dolende ziel in een onontkoombaar isolement verstrikt raakt. Maker Claude Chabrol wijkt geen moment van Kristels zijde: ze verlaat haar liefdeloze echtgenoot en belandt na autopech op een mysterieus landgoed, dat haar niet meer laat vertrekken. Hoe is dat mogelijk? Is ze dood?

Allicht! Maar ook weer niet. Want ze is een filmster, een echte. Die hebben het eeuwige leven. Ook daarin wordt Kristel tekort gedaan. Naar Dracula’s Widow of Emmanuelle hoeft niemand lang te zoeken, maar de fantastische film van Chabrol werd een flop en is door de Franse filmdistributeur René Chateau tot winkeldochter gedegradeerd. Kristel dacht dat het anders was gelopen indien ze de rol naakt had gespeeld. Dat is een tragische misvatting.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden