PlusExclusief

Susanne vertrok naar Zutphen, scheidde van haar man en kocht weer een huis in Amsterdam

null Beeld Jakob van Vliet
Beeld Jakob van Vliet

De zoektocht naar een huis vergt geld, geduld en incasseringsvermogen. Met welke dromen begonnen huizenjagers en welke zijn daar nog van over? Susanne miste ‘de ongrijpbare energie en de prikkels van Amsterdam’.

Sara Luijters

In april van dit jaar nemen Susanne Duijvestein, haar partner Daan en hun dochtertje Inez de stap, na een half leven in Amsterdam, om de hoofdstad te verruilen voor Zutphen. Duijvestein kondigt het nieuws van hun vertrek aan met een bevlogen bericht op Instagram, op het moment dat ze gaat stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart.

‘Ik ben een beetje boos op de stad geworden, ik vind alles zo’n beetje stom. Er wordt ons genoeg fakeness voorgespiegeld in de stad: illusies van gelukkige levens als je rijk bent, normalisering van verdoving, kauf dich glücklich. Zelfs de kinderen van de straat leven voor mijn deur in de kapot valse belofte van money, macht, dikke auto’s en dure kleren,’ zo schrijft ze.

Teleurgesteld in de veranderde stad vertrekt het gezin naar een groot, vrijstaand huis met een tuin van 400 m2. “We wilden een zelfvoorzienend leven ­leiden, veilig boven zeeniveau, met ­zonnepanelen en een moestuin en veel ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. Ik kon er mijn werk als begrafenisonder­nemer voortzetten en had er ruimte voor mijn praktijk.”

Huizen wegkapen

Ze verkopen hun bovenhuis van 102 m2 in De Baarsjes in maart voor bijna 9 ton. Ze hadden het in 2013 voor 3 ton gekocht, toen Duijvestein nog bij een bank werkte en de buurt in rap tempo gentrificeerde. Ze vertrekken om hun droom te gaan leven. “Ik vond het leven in Zutphen heel fijn rustig, maar wel een beetje belegen vergeleken met Amsterdam. Er gebeurt nooit iets; toen we na weken voor het eerst het geluid van een politiehelikopter hoorden, voelde dat als thuis. Dat hadden we gemist.”

Ze leren leuke Zutphenaren kennen en de nieuwe buren zijn heel hartelijk, maar er zijn ook mensen die minder blij zijn met de groeiende groep westerlingen in hun stad. “Daan maakte een praatje met de fietsenmaker. Die mopperde op de Amsterdammers die in groten getale koophuizen in Zutphen wegkapen voor de neus van de locals door met hun overwaarde flink te overbieden. Hij besloot daarna om maar niet meer aan mensen te vertellen dat wij ook van die Amsterdammers waren.”

De nieuwe omgeving legde ook iets anders bloot. “Tussen Daan en mij ging het al langer niet goed, we waren eigenlijk niet gelukkig met elkaar. Dat maakte de verhuizing ineens heel helder. Ik miste ook de ongrijpbare energie en de prikkels van Amsterdam, de snelheid van het leven, de diversiteit, het rumoer en de sexyness van de stad.”

Na vier maanden van wikken en wegen hakt Duijvestein de knoop door: ze wil scheiden en terugkeren naar Amsterdam. “Daan stond gelukkig achter het besluit, hij miste dezelfde dingen. We moesten allebei toegeven dat het ons niet meer ging lukken samen, en niet op die plek. De dag na het besluit, in augustus, bood een vriendin die ook op het pleintje in West woont aan om tijdelijk bij haar te logeren. Ik heb er geen seconde over getwijfeld. In mijn scheidingsverdriet troostte ik mezelf dat er heus een weg terug was, en nu kon ik die weg heel letterlijk nemen, rechtstreeks naar hetzelfde plein. Ik belde meteen met de school of Inez weer terug in de klas kon komen, wat gelukkig geen probleem was.”

Het lukt vrij snel het huis in Zutphen te verkopen, aan een jong stel. “Door de veranderende woningmarkt verkochten we het huis met een verlies van 30.000 euro, maar dat konden we dragen.”

Heel veel mazzel

Als blijkt dat haar voormalige onderburen in West hun woning te koop aanbieden, is Duijvestein er als de kippen bij. “Ze vroegen 4 ton voor het huis van 54 m2 met twee kleine slaapkamers, ik heb het uiteindelijk voor 460.000 euro van ze kunnen kopen. Dat is natuurlijk om te huilen, zoveel geld, maar het is het me honderd procent waard en het voelt goed dat ik van bekenden heb kunnen kopen. We hebben heel veel mazzel gehad dat we het oude huis precies op het juiste moment konden verkopen, dat besef ik maar al te goed.”

Daan kan twee jaar lang ook een etage huren aan hetzelfde pleintje. “Het lijkt wel een droomscheiding. We gunnen elkaar de wereld en zijn allebei weer aan het daten, ook een reden om blij te zijn dat we weer in Amsterdam wonen.”

Wie Susanne Duijvestein (36), holistisch begrafenisondernemer, docent en auteur van Uitvaart in eigen hand.

Woont In een koophuis in West van 54 m2. Dochter Inez (7) woont de helft van de tijd bij haar en de andere helft bij haar vader.

‘Het voelt goed dat ik van bekenden heb kunnen kopen.’ Beeld Jakob van Vliet
‘Het voelt goed dat ik van bekenden heb kunnen kopen.’Beeld Jakob van Vliet

Tip van Susanne


‘Laat je als stadsverlater met spijt niet uit het veld slaan: er is altijd een weg terug.’

null Beeld Laura van der Bijl
Beeld Laura van der Bijl

Verhuisgeschiedenis

2005-2006 Zuiderzeeweg
2007 Spuistraat
2008-2013 Breughelstraat
2013-2022 Magalhaensplein
Mei-augustus 2022 Vijfmorgenstraat, Zutphen
September 2022 Magalhaensplein, bij een vriendin
Vanaf februari 2023 Magalhaensplein, met dochter

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden