Review

Steve Miller (67) is nog steeds een jonge hond

Steve Millerop 7 oktober in de Royal Albert Hall in Londen. Foto Redferns Beeld
Steve Millerop 7 oktober in de Royal Albert Hall in Londen. Foto Redferns

Dat het concert van Steve Miller in de Heineken Music Hall maandagavond een nostalgische bedoening zou worden, was te verwachten. De Amerikaanse zanger-gitarist had sinds 1982 niet meer in ons land gespeeld. Maar dat hij dat oude repertoire - en ook het nieuwe - 'live' zo geïnspireerd zou brengen, daar zullen weinigen op gerekend hebben.

Hij is altijd een vreemd fenomeen geweest binnen de popwereld. Een man wiens muzikale output in
drie periodes vervat kan worden.

De late jaren zestig, toen hij zijn opvatting van de blues nog vermengde met psychedelische rock.

Vervolgens halverwege de jaren zeventig, toen hij een eigen rockstijl ontwikkelde die z'n hoogtepunt beleefde op het album The joker. Maar zoals dat vaker gaat in de rock, werden de daaropvolgende albums, waarop Miller z'n trucje in feite nog een keertje herhaalt - Fly like an eagle (1976) en Book of dreams (1977) - commercieel grotere successen.

En tenslotte, in de jaren tachtig gaat hij genadeloos onderuit met het zouteloze Abacadabra (1982) als dieptepunt. Vanaf dat moment kwam het niet meer goed, totdat afgelopen zomer Bingo! verscheen; Millers eerste nieuwe album sinds 1993, waarop hij ruim een dozijn oude bluesklassiekers interpreteert.

Dat kon hij in de jaren zeventig al: zich een bestaand nummer eigen maken met die karakteristieke, lijzige zangstem en die strakke, efficiënte manier van gitaarspelen. En hij blijkt het nog steeds te kunnen.

In de matig gevulde Heineken Music Hall valt onmiddellijk op hoe fantastisch geconserveerd Miller er op zijn 67ste uitziet. Hetzelfde geldt voor zijn zangstem die in dertig jaar geen spat veranderd is. En wat zijn gitaarspelen betreft: een virtuoos was hij nooit - wel een man met een karakteristieke eigen stijl.

Miller heeft een driekoppige band mee, waarvan gitarist/bassist Kenny Lee Lewis en drummer Gordy Knudtson al zo'n dertig jaar met hem samenwerken. Klavierspeler Joseph Wooten is een relatieve nieuwkomer, net als de opzichtig dansende achtergrondzanger Sonny Charles, die leadvocalist was van Checkmates, Ltd.

Ze gaan er tegenaan als een schoolbandje bij hun allereerste optreden. Dat is wat dit concert doet zinderen. Geen inspiratieloze plichtmatigheden.
(PETER BRUYN)

Steve Miller. Gehoord: 18/10, Heineken Music Hall, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden