Splinter Chabot.

PlusInterview

Splinter Chabot over de worsteling met zijn geaardheid: ‘Ik dacht: ik mag niet ook zo zijn’

Splinter Chabot.Beeld Ernst Coppejans

Programmamaker Splinter Chabot (24) schreef Confettiregen over de worsteling met zijn geaardheid. ‘Mijn ouders wisten niets van de zelfmoord die ik had overwogen.’

Een leraar ging het boek lezen in de klas. Een meisje mailde dat ze het ging kopen voor haar broertje, en stiekem zou laten bezorgen, zodat hij het kon lezen zonder dat iemand ervan wist. Weer anderen, veel anderen, lieten al weten dat ze zich zo in zijn verhaal herkenden. Splinter Chabot zou eigenlijk een politiek manifest schrijven, maar het werd Confettiregen, een zeer persoonlijk verslag van zijn worsteling met ‘anders’ zijn. Elke reactie krijgt een ­persoonlijk antwoord. “Ik weet hoe gevoelig het ligt. Je moet niet het idee krijgen dat je een automatisch bericht terugkrijgt.”

Hij groeide op in Den Haag, als derde van vier jongens. Hoezeer zijn ouders al accepteerden dat hij homo was – zijn moeder hintte steeds dat ze graag een schoonzoon zou krijgen, zijn vader, schrijver Bart Chabot, zegt dat hij het al wist toen Splinter twee was – hij kon het zelf pas op zijn achttiende over zijn lippen krijgen. Tot die tijd voelde hij zich er diep ellendig over, en heeft hij op een gegeven moment zelfs overwogen een einde aan zijn leven te maken. Vorige week verscheen Confettiregen. Begin januari was hij gaan schrijven, half februari was het manuscript klaar.

Dat heb je ongelooflijk snel gedaan.

“Ja hè? Ik had er ook niet langer over willen doen. Ik stond ’s ochtends vroeg op en ging schrijven met de gordijnen dicht. Ik moest helemaal terug naar die tijd, naar vroeger, en beleefde dus alles ook weer opnieuw. Wéér die verliefdheid, wéér die onzekerheid, die twijfel. Als ik er zes maanden over had gedaan, of twee jaar, had ik de hele tijd in die emotie gezeten. Dat wilde ik niet.”

Je beschrijft hoe hecht jullie familie is. Ik snap niet goed hoe het zo moeilijk kan zijn om over je gevoelens te praten als je uit zo’n warm, tolerant gezin komt.

“Het begint ermee dat ik het er kennelijk over móét hebben. Dat geeft aan dat er iets anders is. En ik durfde niet. Ik was een puber, en als puber vind je je ouders vervelend en bemoeizuchtig. Iedereen gaat tekeer tegen zijn ouders, dat deed ik ook, en daar kwam deze worsteling nog eens bij. En af en toe gebeurde er iets. Dan zong een broer een verkeerd liedje, of zei iemand over een homo op televisie dat die wel erg overdreven was of zo, en dat bleef kleven in mijn hoofd. Dan dacht ik: ik mag niet ook zo zijn, ik mag niet te vrouwelijk zijn. En ik had een broertje op school, ik wilde niet dat hij zou worden gepest omdat hij een broer had die homo was. Er was op school al eens een jongen weggepest omdat hij op jongens viel.”

Mijn zoon is elf, en ik heb geen idee hoe hij denkt over meisjes of over jongens. Wat zou jij hem, of mij, aanraden om hem jouw worsteling te besparen?

“Dat is heel moeilijk. Zelfs als je omgeving heel warm is. Als het badwater warm is, kan het nog steeds koud voelen, omdat de kou van binnenuit komt. Telkens als je iets negatiefs over homoseksualiteit hoort of ziet, voelt het alsof er spijkers naar binnen worden geschoten. Polen heeft nu lhbti-vrije zones. Wat betekent dat? Of Angela Merkel, die tegen het homohuwelijk stemde omdat dat politiek beter uitkwam. Dan kies je dus voor macht in plaats van voor mensen.”

“Je hebt ook in Nederland mensen die zeggen: je mag het niet praktiseren, je mag het niet zijn. Hoe haal je het in je hoofd om verliefdheid te verbieden? Terwijl: als er een God bestaat, of Allah, dan denk ik dat ze met hun engelen hele wilde avonden beleven. Er is niets zo erotisch als de kerk. Kijk naar al die glitters, alle pracht en praal, de kaarsen, de jurken, die bijna blote engelen met hun vleugels… Hartstikke leuk.”

Moet je als ouder dan maar accepteren dat je kind zal worstelen met zijn geaardheid?

“Je kunt altijd proberen erover te praten. Ik kon dat niet aan. Als mijn moeder zei dat ze graag een schoonzoon wilde, vond ik dat extreem ongemakkelijk. Ik legde brieven op het bed van mijn ouders. Ik wilde mee op een reis naar Praag, wat niet mocht, dus ik schreef: ‘Ik wil graag vrienden maken.’ Ik had veel vriendinnen, maar geen vrienden. Maar ik durfde niet te zeggen dat er één jongen was met wie ik heel graag bevriend wilde raken, en dat die meeging op reis. Misschien kun je als ouder ook een brief schrijven aan je kind, als direct erover praten niet lukt, zodat hij het stiekem kan lezen. Dat kan ­helpen.”

Hoe was het om je ouders je boek te laten lezen?

“Heel vreemd. Ze wisten dat ik het aan het schrijven was, maar er stonden dingen in die ik voor hen verborgen had gehouden. Zoals de zelfmoord die ik overwogen had, die af en toe door mijn hoofd flitste als een optie. Terwijl ik nu denk: waarom?”

“Ik kreeg het manuscript op zondag terug van de uit­gever, en heb toen met mijn moeder aan de keukentafel ­zitten lezen. Maar toen kon ik steeds haar blik zien, dus vroeg ik haar in de woonkamer te gaan zitten. Daar hoorde ik haar af en toe lachen of zeggen dat ze iets mooi vond. Dat appte ik meteen naar de uitgever: we hadden afgesproken dat ik het boek alleen zou uitgeven als mijn moeder het goed vond. Ze leest veel, ik vind haar oordeel belangrijk. Het verhaal kan wel goed zijn, maar het moet ook goed opgeschreven zijn. Ik wil anderen ermee helpen. Als iemand het leest en zich er juist door geremd voelt omdat het niet goed is gedaan, dan heeft hij, of zij, of het, er niks aan.”

Je hebt het je vader niet laten lezen.

“Nee. Hij is ook schrijver, dat is heftig. Hij zou zeggen: ik zou dit woordje wel, dit woordje niet doen. Ik wilde alleen de mening van mijn moeder, dan was het goed.”

Hij heeft ook net een boek uitgebracht, over zijn jeugd: Mijn vaders hand. Had je dat wel van tevoren gelezen?

“Nee. Ook niet. Een familietrekje, denk ik. Als het af is, mag je het zien! Ik kende een paar verhalen die mijn vader aan de keukentafel had verteld, maar die waren altijd grappig. Dat hij was gaan schommelen op een bouw­terrein waarbij een paal op een auto was gevallen. Van die auto was niets meer over, maar de eigenaar zat er niet zo mee. Maar dat zijn vader hem, toen hij ervan ­hoorde, daarna bont en blauw had geslagen, las ik pas in zijn boek.”

Ook je oudste broer heeft vorige week een boek uitgebracht. Staan daar nog dingen in die je niet wist?

“Dat is een roman. Ik heb die nog niet gelezen, ik heb het boek van mijn vader nog niet uit.”

Communiceren jullie met elkaar via boeken?

“Voor een deel wel. Je kunt het het beste vertellen als je het opschrijft.”

Wel omslachtig.

“Eigenlijk volgen jullie een gesprek tussen de familie ­Chabot. Erg onhandig, het kost ook heel veel bomen! Het spijt ons zeer. Ik heb mijn vader nu wel veel beter leren kennen. Ik ben opgevoed met het idee dat we maar één opa hadden. De vader van mijn moeder, maar dat zag ik nooit zo. Hij was gewoon opa. Als kind bedenk je niet dat je ouders ook kinderen zijn geweest. Die waren altijd groot en altijd al bij elkaar. Eigenlijk dacht ik dat mijn vader ook min of meer uit die opa kwam.”

“Langzaam kwam ik erachter dat er nog een andere vader en moeder waren, van papa. Ze woonden bij ons in de buurt, maar ik heb ze nooit ontmoet. We hadden alleen door dat ze er soms waren door papa. Als we ergens liepen, bevroor mijn vader soms opeens. Dan verstarde hij, kreeg hij een laag metaal om zich heen, en daarna ontspande hij weer. Dan wist je dat hij zijn moeder bijvoorbeeld aan de andere kant van de straat had zien lopen. Mijn grootouders waren er niet, maar ook weer wel.”

Splinter Chabot, Confettiregen, uitgeverij Unieboek|Het Spectrum, €21,99.

Splinter Chabot

Den Haag, 3 maart 1996
2008-2014 vwo, VCL, Den Haag
2014-nu studie politicologie, ­Universiteit van Amsterdam
2015-2016 studie theaterwetenschappen, Universiteit van Amsterdam
2017-2019 voorzitter JOVD ­(Jongerenorganisatie Vrijheid en Democratie)
2017-nu tafelheer bij De Wereld Draait Door
2019 programmamaker Splinter, in de politiek
2019 uitgeroepen tot best geklede man volgens Esquire
2020 schrijversdebuut met ­Confettiregen

Splinter Chabot woont in Amsterdam-West. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden