Beeld Oof Verschuren

Soms schaamt schuld zich niet

Roos Schlikker

Hoe zou hij ’s morgens wakker worden? Schopt hij kwiek het dekbed van zich af, zijn benen gehuld in katoenen streepjespyjama? Trippelt hij naar het toilet voor een lange ochtendplas? Beneden staat zijn yoghurt klaar. Muesli, dat geeft energie. Hij kamt zijn haar nog even. Tikt een espressootje weg. Roept tegen zijn partner dat hij er vandoor is. “Lekker aan ’t werk. Dag!”

Geen idee of het zo gaat, maar ik kan het me voorstellen. En hoe worden zij wakker, het gezin elders in Nederland? Hoe moet je opstaan in de wetenschap dat zij dat nooit meer zal doen? Jouw dochter, zus, nichtje. Hoe beleef je de dagen als je weet dat het allemaal zo anders had kunnen lopen? Als Annes toekomstige moordenaar geen ‘modelgevangene’ was genoemd?

Terwijl het ene gezin levenslang moet pogen de scherven bij elkaar te vegen van een servies dat nooit meer compleet wordt, rijdt iemand anders vrolijk naar zijn nieuwe baan.

Schuldgevoel kent vele uitingsvormen. Sommigen kruipen weg. Velen wijzen naar mensen om hen heen. Zij hebben niks gedaan. Hij begon! En weer anderen schudden hun kop, halen diep adem en besluiten: zand erover. Klaar. En door. Het is natuurlijk speculeren, maar ik ben bang dat dit laatste de houding van Erik Masthoff samenvat. Hoe kan het anders dat hij zich doodgemoedereerd heeft laten promoveren tot bestuurder bij Fivoor, de organisatie die verantwoordelijk is voor de forensisch psychiatrische afdeling in Den Dolder? Masthoff was directeur Zorg en Behandeling in de penitentiaire inrichting Vught, de plek waar Michael P. verbleef voordat hij werd overgeplaatst naar datzelfde Den Dolder.

De Onderzoeksraad voor Veiligheid concludeerde in een vernietigend rapport dat bij de behandeling van P. talloze ernstige blunders zijn begaan. Zo weigerde Vught informatie met Den Dolder te delen omdat P. geen toestemming gaf. Hierdoor wist men bij de psy­chiatrische kliniek niet dat P. twee minderjarige meisjes zeer bruut had verkracht. Natuurlijk is Masthoff niet degene die Anne Faber het bos insleurde. Maar onder zijn leiding belandde P. op een plek waar hij tal van privileges kreeg. Je zou excuusbrieven verwachten. Mea culpa’s. Momenten van intense deemoedigheid. In plaats daarvan werd deze week bekend dat Masthoff een prachtjob heeft gekregen.

Soms schaamt schuld zich niet. Als je heel rooskleurig naar de mensheid kijkt, kun je geloven dat Masthoff elke morgen naar zijn nieuwe baan racet omdat hij iets goed wil maken. Dat alle gemaakte fouten hem werkdrift geven, ambitie om het zieke systeem te helen. Dat hij alles doet met Anne in gedachten. Maar als dat zo is, had dan de sensitiviteit gehad om op de achtergrond te blijven en niet door te schuiven naar deze baan.

Want ergens in Nederland is een familie die elke morgen ontwaakt in de wetenschap dat het bed van hun kind, nichtje, zus voor altijd onbeslapen blijft. Die mensen lezen nu over de nieuwe carrièrestap van de man onder wiens verantwoordelijkheid Michael P. een modelgevangene werd genoemd. Het is de vraag wanneer Masthoff écht wakker wordt.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.