Amsterdammer helpt Amsterdammer

Soe-Agnie wil haar werk kunnen blijven doen: ‘In ieder mens zit ergens nog hoop’

Hilly Soe-Agnie (66) zit in een buurtteam en is actief bij de kerk. Door haar conversiestoornis ze kan ze niet zonder scootmobiel, maar het bereik van die van haar is beperkt. Eentje met een grotere accu zou haar enorm helpen. Kosten? 600 euro.

Soe-Agnie werkte lang in het Sarphatihuis als verpleegkundige, maar door haar conversiestoornis moest ze daar op 45-jarige leeftijd mee ophouden. Beeld Eva Plevier
Soe-Agnie werkte lang in het Sarphatihuis als verpleegkundige, maar door haar conversiestoornis moest ze daar op 45-jarige leeftijd mee ophouden.Beeld Eva Plevier

‘Weer terug aan de slag kunnen gaan is heel ­belangrijk voor mij,” vertelt Hilly Soe-Agnie in haar kleur­rijk ingerichte woonkamer in Amsterdam-Noord. “Ik heb jaren vooral in bed gelegen en weinig mensen gezien. Dingen doen, mijn vrijwilligerswerk in het buurtteam, naar de kerk, eropuit… Het betekent zoveel voor me.”

Soe-Agnie werkte lang in het Sarphatihuis als verpleegkundige, maar door haar conversiestoornis moest ze daar op 45-jarige leeftijd mee ophouden, wat haar veel verdriet heeft gebracht. “Mijn werk verliezen was zo’n beetje alsof ik mijn leven verloor. Ik werkte met dementerenden. Hoe zo iemand verdwaald kan raken in zijn eigen ik, dat is zo bijzonder. Dan is het de kunst om weer contact met ze te maken door met ze mee te bewegen. Toen wist ik natuurlijk nog niet dat ik zelf later ook zou verdwalen in mijn ik.”

Psychisch trauma

Sinds 1995 kampt Soe-Agnie met een conversiestoornis, wat betekent dat ze door een onder­liggend psychisch trauma aanvallen kan krijgen, waardoor bepaalde lichamelijke functies tijdelijk worden uitgeschakeld. Zo’n conversiestoornis kan zich op verschillende manieren uiten, maar in het geval van Soe-Agnie zorgt die ervoor dat haar omgeving moeilijk of geen contact meer met haar kan krijgen. De aanvallen worden getriggerd door een overdaad aan zintuiglijke prikkels of door dingen die haar emotioneel raken. “Het is een kwestie van veiligheid en spanning. Ik ben de hele dag bij mezelf te rade aan het gaan of ik spanning heb en waar dat door komt. Als ik een aanval krijg, is dat eigenlijk een manier om mezelf te beschermen door alles af te sluiten,” legt Soe-Agnie uit.

Wat ten grondslag ligt aan haar psychische trauma, speelde zich af in wat Soe-Agnie ‘haar vroegere leven’ noemt. Hoewel ze zich absoluut niet schaamt voor dat vroegere leven, wil ze het liever hebben over recentere jaren. “Wat er allemaal is gebeurd na mijn eerste aanval in 1995, is een veel belangrijker verhaal,” zegt ze.

Die eerste aanval kreeg Soe-Agnie op haar werk. Zonder enige waarschuwing viel ze op de grond. Wat volgde, was een langdurig en moeizaam traject bij verschillende medische instellingen. Meermaals werd Soe-Agnie verkeerd ­gediagnosticeerd en kreeg ze verkeerde medicatie voorgeschreven. “Veel van de instanties die me hadden moeten helpen, hebben gefaald. Daardoor ben ik alles kwijtgeraakt. Ik was vol­ledig lamgeslagen door het systeem.”

Toch heeft Soe-Agnie altijd hoop gehouden. “Ik ben mijn hele leven al aan de kant gezet. Ik ben een vrouw, bruin en feministisch. Ik heb ­altijd van me laten horen en ben opgestaan voor wat voor mij belangrijk is. Omdat ik eigenlijk mijn tijd vooruit was in dat opzicht, kreeg ik vaak met onderdrukking te maken. Op school, thuis, in mijn huwelijk. Ook voordat ik ziek werd, botste ik met het systeem. Maar ik heb ­altijd gedacht: ‘Ik ben meer dan dit, kijk nou naar wat ik kan. Ik ben toch Hilly!”

Ervaringsdeskundige

Na twintig jaar niet hebben kunnen werken, is Soe-Agnie sinds een tijd actief als ervarings­deskundige in het buurtteam van Amsterdam-Centrum. “Zo’n team bestaat uit allemaal deskundigen die iemand die het zwaar heeft moeten ondersteunen. Die mensen doen goed werk, maar handelen vanuit een soort plan. Ik weet hoe het is om ‘de klant’ te zijn, dus kan ik mensen meer vanuit gevoel en ervaring helpen. Dat betekent veel voor me.”

Haar bewegingsvrijheid vergroten met een nieuwe scootmobiel zonder accubeperkingen zou Soe-Agnie enorm helpen en ervoor zorgen dat ze weer aan de slag kan, zodat ze al haar vaardigheden kan benutten. “In ieder mens zit ergens nog hoop, vergis je niet, hoor. Maar wat je ook hebt, je moet wel je weg zien te vinden. Dat weet ik, omdat ik het allemaal heb meegemaakt. Nu wil ik dat anderen leren.”

De buurtteams van Amsterdam

Bij de buurtteams van Amsterdam kunnen inwoners van de stad terecht met vragen en problemen. De buurtteam zijn er om mensen bij te staan als zij ergens moeite mee hebben of in een lastige situatie terecht (dreigen te) komen. De zaken waarvoor mensen bij een buurtteam kunnen aankloppen, lopen zeer uiteen. Zo kunnen mensen die moeite hebben financieel rond te komen bij een buurtteam terecht, maar mensen die meer sociale contacten zoeken ook. Op dit moment kent Amsterdam zeven buurtteams, verdeeld over de stadsdelen.

De wens van vorige week

‘Meneer Dhoeman heeft zijn best gedaan in Nederland, we mogen best wat terug doen voor hem’

Roy Dhoeman (59) is Nederland dankbaar voor zijn leven hier, maar zijn laatste dagen wil hij in zijn ­vaderland Suriname slijten. Voor de terugreis vroeg hij een bijdrage, Wamper van der Drift doneert.

Ruim twee keer zo lang heeft Roy Dhoeman in Amsterdam doorgebracht als in Suriname. Toch is hij blijven dromen van een bestaan aldaar. “Mijn leven heeft grotendeels in het teken gestaan van het helpen van anderen,” vertelde hij vorige week in deze rubriek. Toen zijn moeder kanker kreeg nam hij, op slechts 9-jarige leeftijd, het grootste deel van het huishouden al op zich. Hoewel dat pittig was, heeft Dhoeman vooral warme herinneringen aan die tijd. “We leefden in een houten huisje, getimmerd door mijn vader, op het platteland van Suriname. De vrijheid die ik toen heb ervaren, daar verlang ik dagelijks naar.”

Op 19-jarige leeftijd reisde Dhoeman zijn ouders achterna, die naar Nederland waren geëmigreerd. Hij is nu vrijwilligerscoördinator van buurtcentrum de Meevaart, waar hij erg op zijn plek is, maar toch trekt Suriname aan hem. Helaas is remigreren lastig voor hem vanwege zijn kleine beurs.

Wamper van der Drift, troubleshooter en strateeg in het bedrijfsleven, doneert geld voor zijn reis. “Ik ben opgegroeid in Suriname en kom veel in de tropen. Meneer Dhoeman heeft zijn best gedaan in Nederland, dan mogen we best wat terug doen voor hem.” Door wat extra geld van Van der Drift en een aantal anonieme donaties kon er ook een spaarpotje voor Roy Dhoeman worden aangelegd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden