Plus

Smeuïg spel redt Moeders en Zonen niet

Anne Wil Blankers imponeert en Paul de Leeuw geeft mooi tegenspel in Moeders en Zonen. Ondanks dat smeuïge spel en de relevante thematiek - de veranderende acceptatie van homoseksualiteit - is het toneelstuk een lange zit die op den duur verveelt.

Paul de Leeuw geeft met een uitgelaten, ontspannen Cal mooi tegenspel Beeld Leo van Velzen

Nee, hij hoeft haar jas niet aan te nemen en ze wil ook niets drinken. Statig staat ze in zijn appartement. Anne Wil Blankers imponeert met een ijzersterke vertolking van Katherine; een vrouw die haar zoon verloor aan aids. Nu, twintig jaar later, bezoekt ze zijn toenmalige vriend Cal (Paul de Leeuw), die inmiddels met kind en echtgenoot in New York woont. De conservatieve Katherine heeft de dood van haar 29-jarige zoon nooit een plek kunnen geven. Nog steeds is ze krampachtig op zoek naar een schuldige.

Paul de Leeuw geeft met een uitgelaten, ontspannen Cal mooi tegenspel. Vrolijk, onhandig en vol goede bedoelingen ontvangt hij zijn toenmalige schoonmoeder en probeert haar enerzijds naar de mond te praten, anderzijds uit te leggen hoe het er toentertijd aan toe ging. Maar leg zo'n vrouw maar eens uit dat homoseksualiteit niet iets is waar je voor kiest, maar wat je wel of niet bent. 'Mijn zoon was geen homo toen hij naar New York ging', is haar overtuiging.

Moeders en zonen

Gezien: 15/5, DeLaMar
Nog te zien: aldaar t/m 29/5, 11/11 in Amstelveen, 10/12 in Haarlem

Freek Bartels speelt een fijne rol als Cals nieuwe, veel jongere partner Will. Zijn aanwezigheid maakt dat het stuk ook over de veranderende acceptatie van homoseksualiteit gaat, die nog lang niet breed gedragen wordt. Dat thema manifesteert zich ook binnen een schijnbaar gelukkig progressief homogezin. 'Ik had me nooit voorgesteld vader te worden, hij had zich nooit voorgesteld er géén te worden,' zegt Cal over zijn echtgenoot.

Terrence NcNally schreef Moeders en zonen in 2014. De tekst is statisch en bij vlagen erg sentimenteel. Katherine en Cal halen twee uur lang herinneringen op, waarbij ze hun emoties met terugwerkende kracht benoemen. Het hier en nu dat het personage van Bartels aan het stuk meegeeft, is te beperkt.

Moeders en zonen is daardoor vooral een uitgerekte exposé en wordt een taaie kijkervaring. Regisseur Job Gosschalk heeft daar geen spannende regie tegenover weten te zetten. Hetzelfde geldt voor de hyperrealistische vormgeving.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden