Recensie

'Sluimer' is Van Loon's meest ambitieuze en persoonlijke show (****)

Met als uitgangspunt zijn insomnia zet Henry van Loon een volwassen voorstelling neer met een kop en een staart. Het is geen stand-up meer te noemen. 'Sluimer' is tot nu toe zijn meest persoonlijke en ambitieuze show.

Henry van Loon Beeld Jouk Oosterhof

Vorm is belangrijker dan inhoud. Henry van Loon zegt het tussen neus en lippen door, maar raakt daarmee de kern van zijn avond. Als je op een feestje staat en het gaat over voetbal, hoef je alleen maar te roepen: 'Chelsea nog gezien gisteren?' Het maakt niks uit of ze wel gespeeld hebben, je maakt direct deel uit van het gesprek.

Van Loon heeft er moeite mee, die oppervlakkige realiteit. 's Nachts ligt hij er wakker van. Waarom voelt hij zich zo ongemakkelijk in gezelschap? Waarom past hij er niet tussen? Waarom vraagt er nooit iemand naar je kapotte ziel?

Insomnia
'Sluimer' is zijn meest ambitieuze en persoonlijke show tot nu toe. Het uitgangspunt, insomnia, functioneert als kapstok voor dromerige introspectie. Overdag, als normale mensen op hun werk zijn, wandelt hij wat over straat. Tussen de gekken en de alcoholisten. Types die bij de supermarkt alleen drie blikjes Euroshopperbier kopen. Het knaagt. 'Ik heb alles, behalve het gevoel dat het goed is wat ik doe.'

Gaandeweg begint de kapstok te vervormen, worden de personages die hij opvoert steeds surrealistischer, met als hoogtepunt een Vlaamse winkelier die alleen bonnenprikkers verkoopt. Van Loon heeft bedacht dat dat het laatste stukje is van zijn materialistische puzzel. Dat hij met een bonnenprikker eindelijk gelukkig zal worden.

Dit is geen stand-up meer. Waar zijn eerste twee programma's vooral een aaneenschakeling van losse stukken was, blijkt Sluimer een volwassen voorstelling met een kop en een staart. Ook het onderwerp is goed gekozen. Binnen de wanen van een slapeloze man kan immers alles en Van Loon geeft zijn krankzinnige kronkels dan ook carte blanche.

Rauwe realiteit
Inhoud en lach lopen bijna naadloos in elkaar over. Tot grote hilariteit van het publiek begint hij over zijn verleden als fashion model voor Tommy Hilfiger en schetst hij vervolgens een prachtig beeld van een total lege wereld. Met zijn gouden mimiek en perfecte timing kan hij bijna elke situatie oproepen. En ook weer kapot maken. Als hij een mop vertelt aan 'Tommy', wacht je gespannen op de clou, maar in plaats daarvan sijpelt de rauwe realiteit weer binnen. Zoals ook een fijne droom vaak erg broos is.

Mooi gecomponeerd en Van Loon onderkent zelfs het risico van een té gladgestreken voorstelling. Af en toe gooit hij er een snoeiharde, totaal willekeurige grap tegenaan. Ben je weer helemaal wakker.

Met 'Sluimer' zet hij ook als performer een nieuwe stap. Hij maakt al jaren deel uit van het a-capellagezelschap Stanley en de Menzo's, maar zong in zijn solovoorstellingen nog nooit. Nu wel. Over de kameleon die zich altijd en overal zo makkelijk aanpast, zich nooit zorgen hoeft te maken of hij er wel bij hoort. Maar als je overal bij hoort, wie ben je dan eigenlijk?

Sluimer

Ons oordeel: ★★★★☆
Wat: Cabaret
Wie: Henry van Loon
Gezien: 25 oktober, Theater Bellevue
Te zien: 5 t/m 7 februari in De Kleine Komedie
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden