Plus Recensie

Sinatra brengt Bob Dylan weer lol in het optreden

Gitaarspelen doet Bob Dylan (75) tijdens concerten niet meer. Praten overigens ook niet. Maar zijn vrijage met Sinatra, door sommigen verafschuwd, lijkt hem hernieuwde lol in optreden te hebben gebracht.

Beeld anp

En nog maar eens een album met Sinatrasongs bracht Bob Dylan onlangs uit. En hij pakte meteen door: Triplicate bevat wel drie cd's met vooral werk uit het great American songbook. Bij het eerste van drie uitverkochte concerten komt echter niets van Dylans jongste plaat aan bod. Sinatra komt er daar sowieso bekaaid van af: slechts vijf van de in totaal 21 songs zijn te linken aan de man die Ol' blue eyes werd genoemd.

Gitaarspelen doet de 75-jarige Dylan tegenwoordig niet meer bij concerten. In de Afas (het begint al een beetje te wennen de voormalige HMH zo te noemen) zit/staat hij de hele avond achter de piano. Alleen voor dat ooit door Frank Sinatra gezongen werk komt hij achter de toetsen vandaan en stelt hij zich pontificaal op achter een microfoon midvoor op het podium.

Heel beschaafd
Hij maakt iets geheel eigens van dat repertoire. Grotendeels ontdaan van de voor Sinatra zo kenmerkende swing, klinken de songs als het soort muziek waarmee Amerikanen zich amuseerden voor de rock-'n-roll de boel op z'n kop zette. Heel beschaafd, ja. Maar dat kan ook leuk en mooi zijn, zoals bijvoorbeeld in het door Dylan met hoorbaar plezier gezongen Why Try To Change Me Now.

Over dat nummer zou Dylan kunnen vertellen dat Sinatra het in 1959 opnam voor het album No One Cares en dat het werd geschreven door Cy Coleman. Veel en veel later, in 2001, was diezelfde Coleman betrokken bij de Nederlandse musical Grace, die - met weinig succes - werd opgevoerd in het speciaal daarvoor gebouwde (en inmiddels weer afgebroken) Grace Theater, vlak naast de huidige Afas Live.

Vrijage met Sinatra
Maar dat vertelt Dylan natuurlijk allemaal niet. Die praat tijdens tijdens het optreden überhaupt niet. Maar de tijden dat hij de indruk wekte met tegenzin op het podium te staan, zijn voorbij. Die veelbesproken en door een deel van zijn fans zelfs verafschuwde vrijage met Sinatra, lijkt hem een hernieuwde lol in optreden te hebben gebracht. Hij blijft binnen de popmuziek die altijd een beetje knorrige oom, maar hij doet oprecht zijn best het de visite naar de zin te maken.

Daar hoort bij dat tegenwoordig meestal goed te verstaan is wat hij zingt. De spaarzame sixtiessongs op de setlist (Don't Think Twice it's Alright, Highway 61 revisited) zingt hij nog een beetje binnensmonds, maar heel zorgvuldig gaat hij om met recenter eigen werk. Opvallend veel aandacht is er daarbij voor songs van het in 2012 verschenen en indertijd matig enthousiast ontvangen album Tempest.

Melancholiek en groezelig
In Scarlet Town roepen Dylan en zijn als jaren vaste begeleiders een sfeer op die doet denken aan Tom Waits: melancholiek en groezelig tegelijk. Early Roman Kings biedt recht-toe-recht-aan-blues in de stijl van Muddy Waters, waarna Spirit on the Water (van Modern Times, uit 2006) aangenaam lichtvoetig klinkt. Dylans pianospel is in al die songs even elementair als zijn gitaarspel dat voorheen was. Onverwachte associatie bij die bonkige bluesakkoorden: Herman Brood.

In de toegift doet Dylan als gebruikelijk zijn best Blowin' in the Wind zo idioot mogelijk te laten klinken. Wie zweert bij dat oude werk, komt beter aan zijn trekken bij de straatmuzikant die, ook alweer gebruikelijk bij Dylanconcerten, de concertganger bij het verlaten van de zaal buiten opwacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden