PlusProefwerk

Silk Road Kebab House in Oost is een Oeigoers avontuur zonder concessies (7,5)

Silk Road Kebab House. Beeld Lin Woldendorp
Silk Road Kebab House.Beeld Lin Woldendorp

Culinair recensent Mara Grimm ontdekte de Oeigoerse keuken bij Silk Road Kebab House en was zwaar onder de indruk van de chewy noodles, die hier voor je neus worden gemaakt.

Systeemplafonds, ­glitterbehang en skai-leren tafelkleedjes... Ik knap daar altijd enorm van op, zeker in combinatie met een authentieke keuken. Voor dat laatste moet je zonder twijfel bij Silk Road Kebab House in Oost zijn, het enige Oeigoerse restaurant van de stad. Omdat het zit ingeklemd tussen een nagelstudio en een tentje waar ze om volstrekt onduidelijke reden pizza kipsaté verkopen, loop je er zo voorbij. Dat heb ik dan ook tijden gedaan, totdat ik het getipt kreeg door Jonneke de Zeeuw, een van de leukste foodbloggers van Nederland.

De zaak wordt gerund door Adil en zijn vrouw Dilnur, een echtpaar dat gebrekkig Nederlands spreekt, maar ook zonder woorden zo zorgzaam is dat we het liefst vandaag nog bij ze intrekken. Ze behoren tot de paar duizend Oeigoeren in Nederland, dat zijn moslims afkomstig uit de Chinese ­provincie Xinjiang. Dat ze daar worden onderdrukt, is nogal zacht uitgedrukt; de Chinese regering heeft talloze Oeigoeren opgesloten in heropvoedingskampen en doet er alles aan hun cultuur uit te roeien. ­Vreselijk natuurlijk. Bovendien verdient de ­Oeigoerse keuken júíst alle ­aandacht. Die heeft niet alleen ­Centraal-Aziatische, maar ook Turkse invloeden. Zo eet je hier met stokjes, maar er wordt bijvoorbeeld ook kebab gemaakt. Verwacht verder vooral noodles, dumplings, rund- en lamsvlees en veel ­specerijen. Aan varkensvlees en alcohol doen ze niet. Aan desserts trouwens ook niet, want Oeigoeren eten het zoet meestal vóór het eten in plaats van erna.

Op houtskool

Enfin. Alle gerechten op de ­gelamineerde menukaart zijn voorzien van nogal summiere omschrijvingen als ‘zoetesaus vis’ of ‘big dish chicken’, maar gelukkig ook van een foto. Wat niet voorradig is, wordt met een pleister afgeplakt. Het is dus een kwestie van kiezen wat er lekker uitziet. In mijn geval was dat zo’n beetje alles. Bij het doorgeven van de bestelling informeert Adil dan ook bezorgd of we zeker weten dat het niet wat veel is. Hij krijgt gelijk; nog geen tien minuten later wordt er een extra tafel bijgezet. Laat je dus vooral niet misleiden door het totaal­bedrag op het bonnetje; voor zo’n 20 euro per ­persoon eet je hier uitstekend.

Laat je niet misleiden door het bedrag op het bonnetje; voor zo’n 20 euro per ­persoon eet je hier uitstekend. Beeld mara Grimm
Laat je niet misleiden door het bedrag op het bonnetje; voor zo’n 20 euro per ­persoon eet je hier uitstekend.Beeld mara Grimm

Van alles wat we proeven, springen twee dingen eruit: de kebab en de hand-pulled noodles. De kebab wordt achter in de zaak door Adil op houts­kool geroosterd. Hij is er van lam, lamsniertjes of rund. Redelijk sappig vlees dat op smaak is gebracht met komijn en een klein beetje chili. Erbij eten we liang pi, een koude en verfrissende noodlesalade met komkommer, knoflook en chili-olie die Oeigoeren graag bij hun kebab eten.

Ook voor vegetariërs zijn er opties, al vind ik het tofugerecht niet het beste; een wat gezapig geheel, ondanks de prima saus. De gestoofde aubergine – hong shao qie zi – is zo zoet dat we ervan schrikken, maar omdat het tegelijkertijd pittig is, blíjft het intrigeren.

Dat laatste geldt ook voor de robijnrode thee die we erbij drinken; die wordt gemaakt van 32 kruiden en ­specerijen waaronder rozenknopjes en ­kardemom.

Toch gaan we pas echt uit ons dak bij de goshluk laghman, een klassieker uit de Oeigoerse keuken. We krijgen een bord noodles – die we Dilnur nét voor onze neus hebben zien maken – met een kom pittige stoof met plakjes sappig vlees, groenten en zwarte paddenstoelen. De stoof gaat over de noodles, zodat een enorme berg comfortfood ontstaat om ons volledig in te verliezen.

De noodles zijn lekker chewy, de stoof is prettig pittig en omdat er goed gedoseerde Szechuanpeper in zit, gaat je tong bij elke hap een klein beetje tintelen. Zo verslavend dat we nog maar één ding willen: méér.

null Beeld mara Grimm
Beeld mara Grimm

Schapenhoeven

In een vlaag van overmoed besluit ik daarom all the way te gaan met de Oeigoerse keuken: ik bestel een portie schapen­hoeven. Ook nu is er weer de bezorgde blik van Adil. Weet ik dat wel zeker? Dat hij zijn vraag een keer of drie herhaalt blijkt niet voor niets. De hoefjes ruiken stallerig, een geur die ik bij wijn en kaas meestal wel waardeer, maar in combinatie met de gelatineuze structuur van het vel en weinig vlees aan de hoefjes is het een ander verhaal. Hoe ik ook mijn best doe, verder dan twee happen kom ik niet. Voor de duidelijkheid: dat ligt niet aan de bereiding, maar aan mij.

Het bewijst wel dat hier geen concessies worden gedaan aan de Westerse smaak – een uit­stekend teken. Bovendien is het merendeel van de gerechten ook redelijk toegankelijk voor de minder avontuurlijke eter en zijn zowel de noodles van ­Dilnur als de goede zorgen van Adil onvergetelijk. Vooral gaan dus, flink veel bestellen en wat over is meenemen in een doggybag. Dat deed ik ook, dus voor wie zin heeft: ik heb nog een paar ­schapenhoeven in de ­vriezer ­liggen.

Best
De hand-pulled noodles.

Minder
Het tofugerecht is een ­beetje gezapig.

Opvallend
Dit is het enige Oeigoerse restaurant van de stad.

Leukste tafel
Rechts achterin, zodat je kunt zien hoe de kebab wordt geroosterd.

Silk Road Kebab House

Insulindeweg 513
020-3620325
ma-zo 12-22 uur
silkroadkebabhouse-amsterdam.nl

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden