Amsterdammer helpt Amsterdammer

Sharisca Richardson wil weer iets starten: ‘Zodat mijn zoon genoeg kansen heeft’

Sharisca Richardson: ‘Ik ben hier met een doel: ervoor zorgen dat mijn zoon de ondersteuning krijgt die hij nodig heeft.’ Beeld Eva Plevier
Sharisca Richardson: ‘Ik ben hier met een doel: ervoor zorgen dat mijn zoon de ondersteuning krijgt die hij nodig heeft.’Beeld Eva Plevier

Sharisca Richardson (45) verhuisde met haar elfjarige zoon naar Nederland, zodat hij betere hulp voor zijn leerproblemen kon krijgen. Richardson vraagt een bijdrage voor een opleiding tot personal trainer. Kosten: 600 euro.

“Ik zou wel een boek willen schrijven,” zegt Sharisca Richardson na er een tijd over na te hebben gedacht. “Een boek over mijn leven. Voor meisjes zoals ik, zodat ze kunnen lezen wat er allemaal mogelijk is, en dat je moet vechten voor wat je wil.” De afgelopen vijf jaar runde Richardson op Curaçao haar eigen restaurant. “Eerst werkte ik bij een bank. Het geld was goed, maar ik was daar ongelukkig. Mijn toenmalige partner suggereerde dat ik mijn eigen bedrijf kon beginnen, dat vond ik een geweldig idee. Mijn eigen baas zijn… Baas,” zegt ze met veel nadruk. “Dat paste wel bij me.”

Hoewel haar partner haar op het idee bracht, was het Richardson zelf die haar zaak, Sharis Take Out, van de grond kreeg. Ze investeerde haar spaargeld, regelde de vergunningen en stond daarna zelf in de keuken. “Ik maakte de beste breakfast en maaltijden voor de lunch,” vertelt ze met trots. “’s Avonds organiseerde ik karaoke, omdat ik van muziek hou.”

Goedlopend restaurant

Vijf jaar lang liep haar restaurant goed. Als alleenstaande moeder van twee kinderen was een bedrijf runnen soms wel zwaar, maar Richardson was gelukkig. Totdat in het voorjaar van 2020 de olieraffinaderij tegenover haar restaurant sloot en ook het coronavirus Curaçao bereikte. Tegelijkertijd bleek dat haar dyslectische elfjarige zoon eigenlijk niet de juiste hulp kon krijgen binnen het Curaçaose onderwijs. (Zie kader.) Zijn meester adviseerde Richardson hem mee te nemen naar Nederland.

Daarop besloot ze haar zaak te verkopen en, als laatste telg van het grote gezin waar ze in opgroeide, met haar zoon Curaçao te verlaten. “Het was ongelooflijk zwaar om mijn moeder, met wie ik heel close ben, achter te moeten laten,” zegt ze geëmotioneerd. “Ze is 85 en heeft hulp nodig, maar ik moet ervoor zorgen dat mijn zoon goed terechtkomt, en dat vindt zij ook.” Haar dochter had ze twee jaar eerder al naar een tante in Almere gestuurd vanwege de onderwijsbeperkingen thuis.

In Amsterdam begint Richardson in feite weer van voor af aan. “Ik heb geen diploma’s en dat is in Nederland heel lastig. Op Curaçao begon ik ook met niks, maar heb ik toch er iets van kunnen maken door hard te werken en on the job bij te leren. Hier in Nederland ben ik eigenlijk weer een baby, die opnieuw moet groeien en leren.”

Groeien zal haar ook wel lukken, gelooft Richardson. “Ik denk echt dat ik weer iets van de grond kan krijgen, misschien zelfs een bedrijf. Misschien kan ik ooit een kiosk openen om gezonde maaltijden te verkopen. Maar eerst moet ik ergens een baan vinden, zodat ik mijn kinderen kan geven wat ze nodig hebben.”

Het beetje geld dat Richardson overhield na de verkoop van Sharis Take Out, begint op te raken aan het levensonderhoud van haar en haar kinderen en aan het kostgeld dat ze haar zus betaalt, bij wie ze tijdelijk inwoont. Daarom wil ze graag snel een opleiding tot personal trainer volgen, zodat ze aan de slag kan als fitness­instructeur.

Fanatieke sporter

Zes jaar geleden begon Richardson zelf met fanatiek sporten en goed op haar voeding letten. “Toen ik bij de bank werkte had ik veel stress, dus at ik. En dan had ik meer stress, en at ik nog meer. Mijn zus zei: jij moet gaan sporten.” Intussen heeft ze veel kennis opgedaan over sport, voeding en het lichaam, en die zou ze graag gebruiken om ook anderen te helpen gezonder te worden en met stress om te gaan.

“Ik ben hier met een doel: ervoor zorgen dat mijn zoon de ondersteuning krijgt die hij nodig heeft, zodat hij later genoeg kansen heeft op een baan en een gelukkig leven. Om dat te kunnen doen moet ik geld gaan verdienen en daarvoor heb ik een opleiding nodig. Maar als iemand mijn zoon zou kunnen helpen met zijn leer­achterstand, dan zou ik ook heel gelukkig zijn. Ik ben in de eerste plaats een moeder.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Voor meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Onderwijs op Curaçao

Op Curaçao zijn er meerdere problemen met het onderwijs, zoals verouderde methoden en een tekort aan lessen die in het Nederlands worden gegeven op de basisschool. Hierdoor is de stap naar bijvoorbeeld havo soms erg groot voor de kinderen op het eiland, en dat heeft tot gevolg dat een groot deel van de bevolking vroegtijdig school verlaat. In december 2020 zegde Nederland een nieuw steunpakket toe aan Curaçao. Een deel van dat geld, zo’n 30 miljoen euro, is bestemd voor het onderwijs op het eiland. Hoewel dit geld vooral bedoeld is voor de schoolgebouwen, zoals reparatie van ramen en deuren, wil Nederland ook investeren in meer digitaal onderwijs.

De wens van vorige week: ‘Ik vind meneer Hasani een kanjer, zoals hij alsmaar doorgaat’

Twee keer werd de Canta van Gyven Hasani gestolen. Vorige week vroeg hij om een bijdrage voor een nieuw tweedehands exemplaar. Joop Verburg doneert.

De Joegoslavische oorlogen hebben zware gevolgen gehad voor de in Kosovo geboren Gyven Hasani (42). In 1999 moest hij zijn land ontvluchten, nadat de metaalzaak die hij met zijn vader had opgebouwd en zijn ouderlijk huis met de grond gelijk werden gemaakt. Samen met zijn ouders begon Hasani een nieuw leven in Italië.

Daar kwam jeugdvriendin Faria, die inmiddels in Amsterdam was neergestreken, hem opzoeken. Hasani en Faria werden verliefd, trouwden. Na een langdurig proces kon hij haar achterna reizen naar Nederland, waar hun twee zoons zijn geboren.

Hasani’s zoons zitten op het speciaal onderwijs en kunnen niet zelfstandig naar school reizen. Normaal brengt hij ze daarom met de Canta, maar die is al twee keer gestolen. Omdat Hasani door de coronacrisis zijn baan in een hotel kwijt is geraakt, is heeft hij geen geld meer om een nieuwe te kopen.

Oud-kruidenier Joop Verburg (71) was geraakt door Hasani’s doorzettingsvermogen en doneert graag de gevraagde 550 euro voor een nieuwe Canta. “Ik vind meneer Hasani een kanjer. De manier waarop hij en zijn vrouw alsmaar doorgaan en het hoofd boven water houden, is lovenswaardig. Dat gezin verdient een donatie.” Verburg heeft besloten iets extra over te schrijven. “Misschien kan meneer Hasani daarmee de Canta laten lassen, zodat hij hem aan de ketting kan leggen om hem te beschermen tegen vandalen.”

Joop Verburg. Beeld Eva Plevier
Joop Verburg.Beeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden