Amsterdammer helpt Amsterdammer

Shafeeq Al Hilali (15) wil met zijn hele familie een weekendje weg om ‘nieuwe herinneringen te maken’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: de 15-jarige Shafeeq Al Hilali wil graag voor het eerst met zijn familie op vakantie. Kosten: 600 euro.

Bien Borren
Shafeeq Al Hilali: ‘Het voelde alsof ik altijd al bij mijn moeder had gewoond en soms een tijdje uit logeren moest.’ Beeld Eva Plevier
Shafeeq Al Hilali: ‘Het voelde alsof ik altijd al bij mijn moeder had gewoond en soms een tijdje uit logeren moest.’Beeld Eva Plevier

Shafeeq Al Hilali (15) lacht bedeesd. Ja, hij gelooft dat zijn moeder wel blij is dat hij na tien jaar weer in de buurt woont. “Ze zegt best wel vaak dat ze me zo heeft gemist en dat ze er zo van geniet dat ik er weer ben.” Zelf is hij ook een stuk gelukkiger hier, al zegt de schuchtere tiener het niet met zoveel woorden. Maar de verhuizing was wel zíjn plan.

Hoewel de tijd die hij in Alkmaar bij een pleeggezin doorbracht niet slecht was, wilde hij dichter bij zijn familie zijn. Zowel zijn moeder, broers en zus wonen in Amsterdam-Oost. En Shafeeq sinds anderhalf jaar dus ook.

Bijna verdronken

Hij is geboren in West. De relatie van zijn ouders was stormachtig. De enige reden voor contact waren de vier kinderen die ze samen hebben. Shafeeq is de jongste en herinnert zich niets van de tijd voor het ongeluk. Met het ongeluk doelt hij op een dag in mei toen hij als tweejarig jochie in een moment van onoplettendheid te water raakte.

Zijn vader had hem, zijn broers en zus meegenomen naar een strandje in de buurt. Het duurde tien akelige minuten voordat een buurman Shafeeq vond en uit het water haalde. Hij lag een paar dagen in coma en het was kantje boord. Maar hij ontwaakte. Vanwege de explosieve relatie van zijn ouders en zijn bijna-verdrinkingsdood sloeg de gezinshulpverlening alarm. De kinderen werden op last van de rechter uit huis geplaatst.

Waar Shafeeqs broers en zus ofwel weer naar huis mochten of in de buurt kwamen te wonen, ging hij van pleeggezin naar pleeggezin. Hij verhuisde in korte tijd acht keer en belandde uiteindelijk in Alkmaar. “Mijn moeder mocht me in die tijd eens in de zes weken drie uurtjes bezoeken. Dat is niet veel als je een band wilt opbouwen,” zegt Shafeeq koeltjes. “Ik was een tijdje wel gefrustreerd over de hele situatie en ik begreep ook niet waarom ik niet bij mijn moeder woonde.”

Honden uitlaten

Lange tijd koesterde hij de hoop thuis te komen, maar zijn oudere broer heeft veel zorg nodig. “Het zou voor mijn moeder te veel worden als ik ook bij haar woon. Ik begrijp dat nu wel, en het is ook fijn om een eigen plekje te hebben.” Vanwege een nieuwe regeling is hij sinds kort van zondag tot woensdag thuis en ook vakanties mag hij daar doorbrengen. Een fijne afspraak, ‘want ik ben heel graag bij mijn moeder’.

Ze hebben een hechte band, ondanks al die rottige jaren waarin ze zich verplicht aan die schampere bezoektijden moesten houden. “Samen tijd doorbrengen ging meteen heel gemakkelijk. Het voelde alsof ik altijd al bij haar had gewoond en soms een tijdje uit logeren moest.” Met zijn vader heeft hij al heel lang geen contact meer.

Op de dagen dat hij bij haar is, spendeert hij het liefst elke minuut met haar. Ze laten samen de honden uit, hij helpt haar bij haar vrijwilligerswerk en samen gaan ze op bezoek bij zijn oma of zijn zus en haar kinderen. Het voelt soms wel een beetje gek om na zoveel jaar in je eentje opeens familie om je heen te hebben. “Als er nu iets is, kan ik meteen naar ze toe. Eerst was dat niet zo.”

Efteling

Ze hebben het niet breed. Moeder werkte als leidinggevende bij Zeeman, maar de jarenlange strijd om haar kinderen eiste zijn tol. Ze ontvangt een uitkering en doet vrijwilligerswerk. Een vetpot is het niet en ze zijn dus ook nog nooit met z’n allen op vakantie geweest.

Het is een stille droom van Shafeeq om een weekendje weg te gaan met iedereen. “Ik heb geen gedeeld verleden met hen. Ik zie ze nu wel vaker, maar dan moet altijd wel iemand weg of zo. Dus we brengen nooit onafgebroken tijd door samen.”

“Ik denk dat als we een weekend ergens buiten de stad in een huisje zouden zitten en bijvoorbeeld naar de Efteling kunnen, we nieuwe herinneringen maken. Die heb ik nu niet met hen en dat lijkt me wel heel fijn om te hebben.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

De wens van vorige week

Maria Zinga heeft 400 euro nodig voor het naturalisatieproces voor haar en haar kinderen. Marianne Sanders doneert.

Al haar hele leven is Maria Zinga (45) ziekelijk. Als kind had ze veel maag- en darmproblemen en nu is het vooral haar chronische bloedarmoede die haar parten speelt. Om plotselinge flauwtes te vermijden moet ze gezond leven. Niet alleen vanwege haar eigen gezondheid, maar ook omdat ze in haar eentje de zorg draagt voor haar vijf kinderen.

Die gunt ze een fijne en stabiele jeugd, niet het minst omdat de hare is getekend door het verlies van haar moeder, die in het kraambed stierf, en een plotselinge vlucht uit thuisland Angola omdat ze daar niet meer veilig was.

Zinga en haar kroost zijn inmiddels geland en geaard in de Van der Pekbuurt, maar geen van allen heeft een Nederlands paspoort en dat zorgt voor moeilijkheden. Ze komen in aanmerking voor een versoepeld naturalisatieproces, maar helaas is dat erg duur.

Marianne Sanders (66) wil de Zinga’s graag helpen met het financieren van hun Nederlands staatsburgerschap, want ‘ergens een staatsburger zijn, is de basis van je bestaan’. De gepensioneerde vroedvrouw werkte jarenlang in Amsterdam-Noord en vraagt tegenwoordig als voorzitter van de stichting White Ribbon aandacht voor de hoge moedersterfte in sommige delen van de wereld.

“Het is zo jammerlijk dat het getal zo fiks is, want wie strijdt er voor je als je moeder doodgaat? Soms de vader, maar niet altijd.” Zinga vecht ‘als een leeuwin voor haar kinderen’. “Als moeder wil je dat de basis goed is. Rechtsgeldigheid hoort bij de essentie van het leven.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden