Plus Film

Serene stilte verbergt geheim in La Quietud

Een landhuis op het Argentijnse platteland, twee dochters die thuis komen en de nodige familiegeheimen. En dat verbonden met de geschiedenis.

De zussen keren terug naar hun ouderlijk huis en belanden vrijwel direct samen in bed.

Stilte of rust betekent La Quietud, de titel van de negende speelfilm van de Argentijnse filmmaker Pablo Trapero. Maar ook: zwijgen. Het is de passend dubbelzinnige naam van de weelderige ranch nabij Buenos Aires waar het rijke gezin Montemayor woont, dat in de film centraal staat.

Althans: de inmiddels bejaarde pater en mater familias, Augusto en Esmeralda, wonen er nog altijd; hun volwassen dochters Eugenia en Mia zijn al uitgevlogen. Maar wanneer Augusto een beroerte krijgt, keren beiden terug naar de afgelegen plek waar ze opgroeiden. Mia arriveert als eerste uit Buenos Aires; door haar ogen strekt de rijkdom die haar vormde zich voor ons uit.

Trapero toont de omgeving en het interieur van de ranch in vloeiende, lang aangehouden shots waarbij de camera door de ruimtes glijdt. Die beeldvoering blijft ook in de rest van de film terugkeren, en geeft de volle aandacht aan de opeenvolging van aantrekken en afstoten tussen de personages.

In de eerste plaats tussen de twee zussen die centraal staan. Eugenia arriveert later omdat ze van verder moet komen – ze vertrok voor haar studie naar Parijs en bleef daar wonen. Dat de twee zussen bij Eugenia’s terugkeer vrijwel direct samen in bed belanden en daar gezamenlijk masturberen op een fantasie over hun vroegere tuinman, is een eerste hint naar de grotere en kleinere geheimen die de hele film lang op zullen blijven borrelen.

Verwarring

Trapero maakt daarbij slim gebruik van de fysieke gelijkenis tussen zijn twee hoofdrolspeelsters, Bérénice Bejo (van geboorte Argentijns maar opgegroeid in Frankrijk) en Martina Gusman (de echtgenote van Trapero, die al in meerdere van zijn films schitterde). Die gelijkenis vormde in zekere zin ook een bron voor de film: direct toen het Trapero opviel, vatte hij het plan op om de twee ooit eens als zussen te casten. In de film waarmee die wens nu eindelijk in vervulling gaat, zet hij de gelijkenis vaak nog extra aan – in sommige shots weet je niet zeker naar welke van de twee zussen je nu precies kijkt.

Die verwarring werkt al snel door in de intriges tussen de twee, want Eugenia en Mia blijken er al hun hele leven een gewoonte van te maken om met elkaars geliefden aan de haal te gaan. Die draad pakken ze nu vrolijk weer op, ook met vader in coma en moeders strenge oog op hen gericht. De vier leden van het gezin, plus de mannen die rond de twee zussen cirkelen, dat zijn alle spelers in dit even hitsige als verontrustende drama. Pas in het explosieve slot komt de grotere sociale context om de hoek kijken, het verleden dat zo’n bepalende rol speelde in Trapero’s vorige film El clan. Die film, over twee criminele broers in een patriarchale wereld, is volgens Trapero een spiegelbeeld van La Quietud, met zijn twee zussen in een matriarchaal gezin.

Maar waar de regisseur er in die eerdere film slim in slaagde het persoonlijke en het politieke met elkaar te vermengen, zijn de twee in La Quietud uit balans. De politieke dimensie van het verhaal komt zo laat om de hoek kijken, dat het verhaal tegen die tijd allang is vastgelopen in de opeenstapeling van soapachtige onthullingen en relatiedrama’s.

La Quietud

Regie Pablo Trapero
Met Martina Gusman, Bérénice Bejo, Graciela Borges
Te zien in Cinecenter, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden