Amsterdammer helpt Amsterdammer

Sara Tareke kwam op haar elfde naar Nederland: ‘Ik begrijp de keuze van mijn moeder nu wel’

Sara Tareke verlangt als alleenstaand ­moeder van drie naar een bakfiets, zodat ze met haar kinderen op stap kan. Nu moeten ze noodgedwongen ­alles lopend doen. Kosten: 600 euro.

Sara Tareke volgde een opleiding tot cruiseschipmedewerker: ‘Pittig, maar ik kan nu wel als de beste cocktails shaken.’ Beeld Eva Plevier
Sara Tareke volgde een opleiding tot cruiseschipmedewerker: ‘Pittig, maar ik kan nu wel als de beste cocktails shaken.’Beeld Eva Plevier

Ze heeft een reeks slapeloze nachten achter de rug. “Het begon een week geleden. De tweeling werd ziek en binnen de kortste keren was mijn oudste geveld en voelde ook ik me belabberd,” zegt Sara Tareke.

In elk huishouden betekent de buikgriep groot alarm. Zo ook in huize Tareke. Had ze net haar zoontje van acht verzorgd en in slaap gesust, dan riep haar dochtertje van twee om haar moeder of roerde haar tweelingbroertje zich. Als de laatste zich dan weer enigszins opgelapt te ruste legde, had de eerste hulp nodig en begon het riedeltje van voren af aan.

“Normaal kan ik het in m’n eentje wel aan, maar zodra ik weinig slaap krijg, wordt het erg zwaar.” Het scheelt een hoop dat ze driekwart jaar geleden haar huidige woning mocht betrekken dankzij een urgentieverklaring [zie kader]. Het is een licht appartement in de Oosterparkbuurt en – het belangrijkste – op de eerste verdieping. “Hiervoor woonde ik vierhoog in de Kinkerstraat. Het sjouwen met de kinderen, de wagen en alle spullen was veel te veel.”

Tweeling

Daar kwam bovenop dat Tareke met een langdurige knieblessure kampt en de zwangerschap van de tweeling haar sporen heeft achtergelaten. “Ja, die laatste zwangerschap was geen grap,” lacht ze. In de loop van de negen maanden werd Tareke steeds groter en zwaarder, omdat ze veel vocht vasthield. “Ik heb normaal schoenmaat 38 en toen ik zwanger was, paste ik net in maat 41. Het was allemaal tot gigantische proporties uitgegroeid!”

De vaders van haar kinderen zijn wel in beeld, maar Tareke begreep al in een vroeg stadium dat ze geen grote verwachtingen van hen moest koesteren. “Wel probeer ik hen in het leven van mijn kinderen te betrekken.” Dat heeft deels te maken, vertelt Tareke, met het feit dat ze zelf zonder vader is opgegroeid. Ze werd geboren in Ethiopië, in Addis Abeba, en grotendeels opgevoed door haar oma, omdat haar moeder naar Nederland was vertrokken in de hoop op een betere toekomst. “Ik heb warme herinneringen aan die tijd met mijn oma.”

Op haar elfde reisde Tareke haar moeder achterna in de veronderstelling dat het om een korte vakantie ging. Tot haar grote verdriet moest ze in Nederland blijven terwijl ze dolgraag terug wilde. “Het heeft lang geduurd voordat ik mijn moeder haar keuze heb kunnen vergeven. Nu begrijp ik het wel.”

Klaar met feesten

Haar grootmoeder zag ze nooit meer, maar tien jaar na haar overlijden kon Tareke haar graf bezoeken. “Dat zal ik nooit vergeten. Er viel een last van mijn schouders. Ik was klaar met feesten en stopte acuut met roken.” Voor die tijd werkte Tareke in cafés en bars, een vervolgopleiding na haar middelbare school had ze niet volbracht. Als jongvolwassene was ze niet altijd op het rechte pad gebleven, maar ze benadrukt dat ze van haar fouten heeft geleerd en met hulp van haar familie het contact wist te verbreken met de verkeerde mensen, die ze destijds als haar vrienden beschouwde. Na deze turbulente tijd besloot ze het roer om te gooien en een opleiding tot cruiseschipmedewerker te volgen. “Een pittige studie maar ik kan nu als de beste cocktails shaken.” Sinds ze de tv-serie The Love Boat zag, riep het cruiseleven haar. “Het was een bijzondere ervaring, maar er heerste een moordende competitiedrift op het schip en daar wilde ik niet aan meedoen. Haha,de werkelijkheid bleek anders dan de serie.”

Peuterleidster

Terug in Amsterdam werkte ze weer in de horeca, maar sinds de komst van de jongste twee is ze voltijd moeder. Na de zomer, als de tweeling naar de opvang gaat, wil Tareke een opleiding tot peuterleidster volgen, omdat ze weer onder de mensen wil zijn. Een bakfiets zou die wens ook verwezenlijken, omdat het gezin op die manier een stuk mobieler wordt. En mocht iemand nog een tweedehands laptop hebben liggen, dan zou ze daar ook heel blij mee zijn. “De mijne is kapot maar mijn oudste moet soms huiswerk maken op de computer, niet echt ideaal dus.”

Urgentieverklaring

De gemeente Amsterdam heeft voor mensen die met grote spoed een woning nodig hebben de urgentieverklaring in het leven geroepen. Zulke verklaringen worden alleen in geval van nood verstrekt, zoals wanneer een woning onbewoonbaar is door brand of als een gezin met kinderen uit huis dreigt te worden gezet vanwege omstandigheden buiten hun schuld. Met een verklaring op zak hebben mensen voorrang op een beperkt aantal woningen uit het aanbod van Woningnet in de stad.

De groep mensen die aanspraak kan maken op een urgentieverklaring voor een sociale huurwoning is de afgelopen jaren gegroeid door de bezuinigingen – hulpbehoevenden moeten vaker op zichzelf wonen – of door politieke beslissingen, zoals het opvangen van asielzoekers.

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Anita Oosterveen hulp bij het wegwerken van achterstallig onderhoud in haar huis. Joris de Haas heeft aangeboden haar te helpen.

Vanwege een hernia verloor Anita Oosterveen (60) haar baan bij het UWV en kwam ze in de ziektewet terecht. ­‘Afgekeurd zijn’ beviel haar absoluut niet, maar het vinden van een baan ging niet van een leien dakje. “Voorheen heb ik allerlei baantjes gehad, bij de slager en de bakker. Dan doe ik dat toch gewoon weer, dacht ik. Maar op mijn leeftijd ben je gewoon te duur voor die bedrijven.”

Ze besloot haar zinnen te zetten op vrijwilligerswerk en kwam zodoende bij buurthuis de Archipel in Oost terecht. Daar runt ze onder meer de kantine, tot ieders grote tevredenheid. De plek is voor Oosterveen een tweede thuis geworden en de mensen uit de buurt voelen als familie.

Oosterveen praat eigenlijk liever over de Archipel dan over zichzelf. “Ik heb niet zoveel nodig,” zegt ze. Als ze dan toch iets moet noemen: haar huisje kan wel een likje verf gebruiken. “Als ik niet meer tegen die scheuren in de muur hoef aan te kijken, ben ik een gelukkig mens.”

Door haar krappe beurs zat een opknapbeurt er lange tijd niet in, maar daar brengt Joris de Haas (45) verandering in. “Anita’s verhaal sprak me aan. Ze wijdt haar dagelijks leven aan het helpen van anderen,” zegt de Amsterdamse ondernemer. “Voor mij is het een kleine moeite om haar wens te verzilveren en te zorgen dat zij in het vervolg prettig thuis kan komen na een lange dag vrijwilligerswerk.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden