Amsterdammer helpt Amsterdammer

Sandra Wouters wil graag zelf kunnen koken: ‘Ik wil zelfstandig zijn’

Sandra Wouters wenst een aangepaste keuken. Beeld Eva Plevier
Sandra Wouters wenst een aangepaste keuken.Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Sandra Wouters (54) kan niet lang staan omdat ze voortdurend pijn heeft, maar met een aangepaste keuken kan ze weer koken. Kosten: 550 euro.

Roxane Soudagar

Bij de voordeur van Sandra Wouters (54) worden bezoekers verwelkomd door het geblaf van twee kleine honden, het getsjirp van parkieten en nog eens vijf katten. Ook staan er rond de feestdagen welgeteld vier kerstbomen en talloze versieringen uitgestald. “Er gaat maanden overheen om het zo te versieren hoor. Per dag kan ik een paar slingers ophangen. Maar ik ben alleen met de feestdagen, dus ik wil er toch iets gezelligs van maken. Ik vind dat ik dat verdien.”

Wouters heeft een rits aan gezondheidsproblemen, waardoor ze voortdurend pijn heeft. Ze lijdt onder meer aan artrose in haar rug, een maaghernia en het carpaletunnelsyndroom. “Kort gezegd: mijn lichaam is op. Door stress, verkeerd bewegen, te veel bewegen. Artsen zeggen dat mijn lichaam eruitziet alsof ik al drie levens geleid heb.”

Hartinfarct

Wouters werd geboren in Oud-West, als nakomertje van een gezin met vijf kinderen. Haar vader overleed toen ze nog klein was. In 1993 verhuisden Wouters, haar moeder en haar mindervalide zus naar de Baarsjes. Ook haar moeder had inmiddels gezondheidsproblemen, waardoor Wouters de zorg voor het gezin grotendeels op zich nam, naast haar werk en opleiding.

Toen haar moeder in 1996 overleed aan hartproblemen, werd het verzorgen van haar zus een fulltimebaan. Toch bleef ze nog bijna twintig jaar lang werken in de kinderopvang. Pas toen in 2016 haar zus werd getroffen door kanker, moest Wouters stoppen met werken.

In een paar dagen tijd in 2017 veranderde alles. “Mijn zus moest naar een verzorgingstehuis. En precies rond die tijd kreeg ik een hartinfarct. Ik lag acht dagen lang in het ziekenhuis, en toch bleef ik van alles voor mijn zus regelen. Ik was totaal niet met mezelf bezig. Kort daarna is ze overleden.”

Afleiding

Tijdens het praten wiebelt Wouters steeds heen en weer. “Dat is om de pijn niet te voelen. Ik was vorige week bij de pijnpoli voor een injectie in mijn rug, maar dit keer is het niet goed gegaan.” Ze krijgt ook pijnstillers, en wanneer de injectie wél lukt, scheelt dat enorm. Toch kan ze nog geen 100 meter lopen en vrijwel niet staan. Ze heeft een scootmobiel en beweegt thuis op een stoel met wieltjes.

Of ze inmiddels gewend is aan de pijn? “Nee, aan zenuwpijn wen je niet. Maar ik heb therapie gehad zodat ik weet hoe ik met de pijn omga, het kan accepteren en mijn grenzen ken. Verder is het belangrijkste: afleiding.” Vandaar de huisdieren, de versierde woning, het knutselwerk om haar heen. “Ik ben erg creatief, al zeg ik het zelf.”

Ook kan ze dankzij haar Stadspas en een aantal goede vriendinnen nog redelijk vaak op pad. Ze gaan samen naar de film, op een rondvaart, naar Ikea of het Amsterdam Light Festival. Ook heeft ze sinds kort een ‘maatje’ via het maatjesproject van Humanitas (zie kader). “We zijn samen naar een museum gegaan, en naar een kerstmarkt. Het is fijn om zo’n maatje te hebben want de laatste tijd…ja vereenzamen is een groot woord, maar familie spreek ik niet meer.”

Zelf koken

Tot voor kort zat Wouters in de ziektewet; momenteel wacht ze tot ze door het UWV wordt afgekeurd, zodat ze een WIA-uitkering kan ontvangen. Ze leeft zuinig en kan voor onverwachtse uitgaven teruggrijpen op het spaargeld van haar zus. Haar huisdieren gaan naar de Dierenvoedselbank. Wel heeft ze moeite met de gestegen energierekening, want in een koud huis worden haar rugklachten erger. “Maar gelukkig gaan de toeslagen in het nieuwe jaar ook omhoog.”

Wat ze wel mist: zelf kunnen koken. Ze kan niet achter het fornuis staan, en heeft de woningbouw daarom om een aanpassing gevraagd: het keukenblok opschuiven, zodat haar stoel onder het fornuis past. “Maar ze willen het niet betalen. Het zou niet noodzakelijk zijn.”

Momenteel leeft Wouters veelal op boterhammen en kant-en-klaarmaaltijden. Soms koken haar vrienden een maaltijd. “Maar ik wil zelfstandig zijn. En ik zou graag vaker bakken, dat is een hobby van me; wanneer de pijn meevalt, doe ik dat alsnog. Dan ga ik eigenlijk over mijn grenzen heen. Maar soms wil ik even weten dat ik leef.”

Tandem Maatjes van Humanitas

Tandem Maatjes is een project van Humanitas Amsterdam en Diemen, dat zich richt op het sociaal activeren van deelnemers (27+) die een beperkt sociaal netwerk hebben en daar iets aan willen veranderen. Een vrijwilliger biedt een luisterend oor, denkt mee en ondersteunt een deelnemer om de gewenste verandering – klein of groot – te bereiken. Ook vindt meerdere keren per jaar, op verschillende locaties in Amsterdam, het Tandem Vriendencafé plaats, voor laagdrempelig vriendschappelijk contact. Iedereen kan zich aanmelden.

Humanitas is een landelijke vrijwilligersorganisatie die gratis hulp biedt, onder meer op het gebied van sociaal contact, geldzaken en thuisadministratie, rouw en verlies, opvoeding en het maken van een nieuwe start. Wil je meer informatie, jezelf aanmelden als deelnemer of als vrijwilliger? Kijk dan op
www.humanitas.nl/ams of bel naar 020-7736542.

De wens van vorige week

Vorige keer vroeg Sharona Holtjer om een bijdrage voor de inrichting van haar nieuwe huis. Rukiye Sarizeybek, Johanna Swagerman, Marjolein Schadé en Yvonne Sevriens doneren gezamenlijk 600 euro én een festivalbon.

Sharona Holtjer (25) heeft een pittige jeugd achter de rug. Ze groeide op met een alleenstaande moeder en een drank- en drugsverslaafde vader. Haar moeder ‘was niet klaar voor kinderen’ en Holtjer had zowel ADHD als borderline. Op 13-jarige leeftijd werd ze uit huis geplaatst. Ze omschrijft de jeugdzorginstellingen waar ze daarna woonde als ‘oorlogsgebied’: “Ik heb verschrikkelijke dingen meegemaakt, vooral door de kinderen onderling.”

Na een zware depressie, een afkickkliniek en een dakloze periode – ‘ik ben blij dat ik die kant van de samenleving heb gezien’ – heeft ze nu eindelijk rust. Ze krijgt therapie, verwerkt haar trauma’s één voor één en kan in januari haar eigen woning in Amsterdam-Noord betrekken. Veel meubels worden al geregeld, maar ze mist het geld voor onder meer een fornuis en een matras. “Tot nu toe heb ik altijd overleefd. Ik wil eindelijk gaan leven.”

Rukiye Sarizeybek (58), interim manager in het onderwijs, heeft een dochter van dezelfde leeftijd als Sharona. Zo ook de drie vriendinnen waarmee ze het geld doneert. “Het raakte me dat het zó bepalend is hoe je opgroeit. Dat het niet vanzelfsprekend is om op die leeftijd allerlei doelen te bereiken. En tegelijk bewonder ik Sharona’s veerkracht enorm, vooral dat ze in de nare dingen die ze heeft meegemaakt ook leerpunten vindt.”

Sharona gaf aan dat ze nog nooit naar een festival was geweest, vandaar ook de festivalbon. “Daarnaast stel ik me beschikbaar om haar verder te helpen als ze met iemand wil praten over haar volgende stappen, of als ze gebruik wil maken van ons uitgebreide netwerk.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden