PlusOuder en Kind

Sandra en dochter Luca: ‘Ik had het wel fijn gevonden als mam me vaker naar bed had gebracht’

Toen Luca klein was, waren haar ouders vaker in hun strandpaviljoen dan thuis. Dat was niet altijd makkelijk. ‘Tegelijk heb ik er onwijs veel van geleerd en ben ik er zelfstandig door geworden.’

Xandra van Gelder
Sandra en Luca. Beeld Marc Driessen
Sandra en Luca.Beeld Marc Driessen

Sandra Kunst (59)

“Toen de meiden klein waren, ontdekten we op vakantie een geweldige strandtent op Terschelling, een pareltje in the middle of nowhere. Niet veel later kwam het strandpaviljoen tussen Egmond aan Zee en Castricum aan Zee te koop. Dat ligt ook op zo’n unieke plek waar je niet met de auto kunt komen. We zijn ervoor gegaan. Het is geweldig om op zo’n magische plek te werken. Soms nemen we ’s avonds laat, als het strand helemaal leeg is, een duik in zee en dan glijdt alles van je af.

Het eerste jaar was heftig, Sara was zes en Luca drie. Mensen hebben een romantisch idee van een strandtent, dat hadden wij misschien ook. Maar in het seizoen werk je zeven dagen per week van zeven uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds.

We hadden het thuis goed geregeld met een au pair, maar ik voelde me toch schuldig. In het begin sprak ze geen Nederlands en als er iets was, belde ze mij en moest ik met de meiden praten en het voor haar vertalen.

De kinderen vonden het leuk om op het strand te spelen, maar ze trokken naar ons, ze wilden bij ons zijn. Wij waren alleen maar aan het werk. Als we thuiskwamen, lagen zij al in bed. Het was het zwaarste jaar ooit.

Ik heb geleerd om buiten het seizoen zoveel mogelijk leuke dingen samen te doen. De eerste jaren kon dat niet. Toen werkten we ook in de winter, Sjaak op booreilanden en ik in de horeca.

Saar en Luuk zijn heel verschillend. Sara is dol op Amsterdam. Luuk studeerde er wel, maar heeft niets met de stad. Ze wilde er ook niet wonen, ze bleef bij ons in Egmond.

Saar heeft zelf besloten dat ze een diploma wilde halen en daar keihard voor gewerkt. Toen ze slaagde, was ik supertrots.

Ze hebben allebei bij ons op het strand gewerkt. Het is geweldig om je eigen meiden op het terras te zien lopen. Luca ziet dingen. Als het niet goed gaat met iemand, voelt zij dat en probeert ze te helpen.

We doen dit nu 24 jaar en houden het niet nog jaren vol. Daarom zijn we op zoek naar een opvolger. We hebben het eerst aan de meiden gevraagd. Die willen niet en dat is goed.

We hebben plannen om straks met een campertje naar Ierland, Schotland en Finland te gaan. Het leuke van zo’n campertje is dat Saar en Luuk er ook mee weg kunnen als ze willen.”

Luca de Boer (26)

“Op ’t Zilverzand is het of je terug in de tijd stapt. Geen loungebanken, geen muziek; tot voor kort kon je er zelfs niet pinnen. Pap en mam hebben veel vaste klanten, ze nemen de tijd om naar mensen te luisteren. Ze denken niet commercieel: als iemand het moeilijk heeft, geven ze een bakkie koffie weg. Mam is superzorgzaam.

Ik heb bij ze gewerkt en als het 30 graden was, stond ik te puffen met een koude handdoek uit de ijskast terwijl mam in die stikhete keuken kookt en frituurt. Ze heeft pas sinds vorig jaar ventilatoren.

Mijn vriend Tim en ik hebben serieus nagedacht over het overnemen van het bedrijf. Het leek ons leuk, maar als we het zouden doen, dan wel met doordeweeks een bedrijfs­leider. Maar dat past niet bij de sfeer.

Dat je ouders in het seizoen zo hard werken, heeft twee kanten. Het is leuk om altijd naar het strand te kunnen en vriendinnen op ijs te trakteren, maar ik miste ze ook. Als ik vertel dat ik een au pair had, denken mensen snel dat ik verwend ben. Maar ik had het wel fijn gevonden als mam me vaker naar bed had gebracht. Tegelijk heb ik er onwijs veel van geleerd en ben ik er zelfstandig door ­geworden.

Toen ik een jaar of tien was, lazen we in de krant dat de Efteling op 1 april gratis was voor iedereen die voor tien uur binnenkwam. Het strandseizoen was al begonnen, maar we zijn toch heel vroeg op pad gegaan. Ik weet nog hoe speciaal het voelde om daar met zijn vieren rond te lopen.

We mochten vroeger een extra week aan de herfstvakantie plakken. We gingen naar Portugal of Spanje omdat mijn ouders dan ook op het zand konden luieren. Voor mij is rust liggen met een drankje, voor hen is dat wandelen. Ik hou best van wandelen, maar de kilometers die zij afleggen, zijn mij te veel.

Vroeger sliepen we elk jaar met een groep kinderen en ouders een nacht op het strand, de kinderen in een legertent, de ouders in kleine tentjes. ’s Avonds zochten we met de auto van pap hout op het strand voor een kampvuur.

Mijn ouders moeten alles zelf met de auto aanvoeren, de gasflessen om te koken, diesel voor het aggregaat, plus alles wat er gegeten en gedronken wordt. Pap heeft een grote auto en een vergunning om over het strand te rijden. Als ik in die auto rij, ben ik extra voorzichtig, maar mam scheurt met enorm gemak over het strand.”

Sandra Kunst (59), eigenaar strandpaviljoen ’t Zilverzand
Sjaak de Boer (62), eigenaar strandpaviljoen ’t Zilverzand
Luca de Boer (26), commercieel medewerker Magneet Makelaars
Sara de Boer (30), programmamaker bij Pakhuis de Zwijger

Sandra en Sjaak wonen in een vrijstaand huis in Egmond aan den Hoef. Luca woont met haar vriend Tim Wiebering (28) in een eengezinswoning in Heiloo.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden