PlusOuder & kind

Sandra & Abe: ‘Vaak doe ik iets en denk ik: o ja, dat heb ik van haar’

Nadat Abe uit huis was gegaan, veranderde de relatie met zijn moeder in een vriendschap. ‘Ik heb steeds meer het gevoel dat ik mijn moeder kan helpen, in plaats van zelf geholpen te worden.’

Ouder en kind Sandra en Abe. Beeld Harmen de Jong
Ouder en kind Sandra en Abe.Beeld Harmen de Jong

Sandra Witman (54)

“Abe was als kind erg extravert. Hij wilde graag mensen vermaken, was altijd vrolijk en wilde voorstellingen voor iedereen spelen of dansen. Toen hij al vroeg aangaf dat hij wilde gaan acteren, was ik totaal niet verbaasd. Ik ben zelf altijd meer van achter de schermen geweest, zijn vader ook. Hij is daar dus anders in.

Inmiddels ben ik eraan gewend, maar in het begin vond ik het lastig om Abe als acteur, en niet als zoon, op het toneel te zien. En ik was en ben altijd wel plaatsvervangend nerveus, alsof ik daar zelf op het podium sta.

Als puber was hij totaal niet lastig. Abe had veel vrienden, hij deed veel. Omdat we hem altijd vrij hebben gelaten, was hij ook heel open over alles. Toen hij op de toneelschool begon, ging hij uit huis. Ik vond dat erg jammer, ik dacht: dat hoeft toch nog helemaal niet? Gelukkig komt hij nog vaak langs en is hij in Amsterdam gebleven – hij had zich ook aangemeld voor de toneelschool in Maastricht, dat is toch een stuk verder weg.

Nadat hij uit huis was gegaan, is onze relatie meer in een vriendschap veranderd; gelijkwaardiger. Het werkt nu twee kanten op: in plaats van dat ik advies geef, krijg ik ook advies van hem. Hij denkt bijvoorbeeld als volwassene mee als het gaat over mijn andere kinderen. Dan zegt hij: ‘Joh, dat heb ik ook gedaan vroeger, dat wist je ook niet en dat is gewoon goed gekomen.’

Abe is heel open en sociaal. Hij is altijd bezig met anderen. In zijn vriendengroep bewaakt hij de harmonie en zorgt hij ervoor dat ruzies niet escaleren. Ook in zijn werk let hij erop dat iedereen evenveel gezien wordt. Hij doet dingen graag in een groep. Soms kan hij wel wat ongeduldig zijn, dan raakt hij geïrriteerd als dingen niet gaan zoals hij wil. Ik probeer dat dan te relativeren: dingen duren soms wat langer, dat kun je niet afdwingen.

We hebben samen veel reisjes gemaakt. De eerste keer dat we met z’n tweeën op vakantie gingen, was Abe zes jaar. We gingen toen naar Zuid-Frankrijk met de auto. Dat was heel leuk, maar ook wel spannend; de hele tijd op een jong kind letten.

Ik ben Abe één keer kwijtgeraakt, toen ik nog samen was met zijn vader. Wij liepen in paniek over het strand om hem te zoeken, maar hij zat gewoon rustig bij de strandwacht te wachten tot we hem kwamen ­ophalen.” 

Abe Dijkman (27)

“Opgroeien bij mijn moeder was heel veilig en liefdevol. Ik heb altijd veel vrijheid en aandacht gekregen, en ik werd echt serieus genomen. Wat betreft hobby’s mocht ik alles uitproberen. Als ik had bedacht dat ik filmpjes wilde gaan maken, werd er meteen gekeken of er ergens een camera vandaan kon worden gehaald.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zes was. Toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg en mijn broertje en zusje werden geboren, vond ik dat heel erg leuk. Ik heb er nooit last van gehad, maar vond het fijn om meer familie te krijgen. We zijn een soort modern family, daar ben ik heel blij mee.

Toen ik uit huis ging en mijn broertje en zusje thuisbleven, ben ik een beetje naar de andere kant van het gezin geschoven. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik mijn moeder ook kan helpen en ondersteunen, in plaats van zelf geholpen te worden.

Op de toneelschool was ik druk bezig met mezelf ontdekken. Ik heb toen veel diepe gesprekken met mijn moeder gevoerd. Over ouder worden, wat belangrijk is in het leven, over kunst en authenticiteit. Dat hebben we een periode heel intensief gedaan, dat waren erg ­persoonlijke en fijne gesprekken.

In de puberteit heb je vaak zo’n fase dat je je een beetje geneert voor je ouders. Op mijn zestiende was ik daar net overheen en wilde ik juist laten zien dat ik me niet schaamde. Toen mijn moeder en ik bij een première in de schouwburg waren, ging ik heel bewust met m’n moeder midden op de dansvloer dansen. Zo van: kijk, ik dans gewoon lekker met mijn moeder, dat maakt me niet uit.

We lijken erg op elkaar. Ik heb vaak dat ik iets doe en daarna denk: o ja, dat heb ik echt van haar. Zo zijn we allebei bezorgde mensen. Wanneer we een feestje geven, zijn we beiden erg bezig met het idee dat iedereen het naar zijn zin moet hebben.

Doordat mijn moeder erg zorgzaam is, maakt ze zich druk om alles en iedereen. Ik gun het haar om soms even een adempauze te nemen. Ze is namelijk een heel sterke, liefdevolle moeder. Ik voel trots als ik over haar en haar werk praat, hoe ze haar bedrijf zelf heeft opgezet en hoe ze haar kwaliteiten, zoals haar zorgzaamheid, ook inzet in haar werk.

Mensen zeggen weleens: ‘Wat een indrukwekkende vrouw,’ en dan denk ik: ja, dat is mijn moeder!”

Ook samen in Het Parool? ouderenkind@parool.nl

Sandra Witman (54), eigenaar agentschap voor fotografen
Rijmert Los (54), eigenaar ­cateringbedrijf
Giles Los (17), eerstejaars goudsmid aan de Vakschool Schoonhoven
Stevie Los (14), derde klas IVKO
Abe Dijkman (27), acteur

Sandra, Rijmert, Giles en Stevie wonen in een koopwoning in Watergraafsmeer. Abe woont met zijn vriendin in een huurwoning in de Plantagebuurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden