Saint Martin

Deze Saint Martin is niet heilig

11 november is het Sint Maarten, de dag van de heilige die aan barmhartigheid deed, zodat zijn feest wel een bedel­feest wordt genoemd. Zo voel ik me ook soms. De kok/uitbater van Saint Martin heet Martin - over zijn heiligheid zullen we het verder hebben.

De zaak is plezierig eenvoudig: houten tafeltjes, keukenstoelen, maar wel echte servetten en goede wijnglazen. De muziek is eerst klassiek (Chopin), maar verandert later in bluesachtige klanken. Oké.

We hebben telefonisch gereserveerd en kregen de waarschuwing dat om acht uur een groot gezelschap zou komen. Maar dan zijn wij al weg, denken wij, en omdat ons verzekerd wordt dat de hele kaart er zal zijn, happen we toe.

Helaas zijn de fruits de mer en nog wat gerechten op, zodat we ons als voorgerecht moeten beperken tot een plankje worst en kaas met vruchten/notenbrood van Année (à €7,50): drie soorten goede worst en drie soorten redelijke kaas, dat laatste natuurlijk een beetje raar als voorgerecht. Nou ja.

Als tussengerecht blijven nog twee gerechten over. De paprikasoep (€6,50) is redelijk, al zouden velen erbij gebaat zijn als de paprika eerst wordt geschild (dat maakt hem minder agressief voor wie daar gevoelig voor is).

Het andere tussengerecht is het kippenpasteitje, een oude favoriet, die je steeds minder tegenkomt (€8,50). De ragout is, met grote stukken goed kippenvlees in een goede saus, wat flauw, maar verder heel behoorlijk. Maar het taaie pasteibakje zegt: Jos Poell en dan nog niet eens opgepiept. Dan gaat de lol er snel af. (Zelf maken is niet moeilijk; ze bij een goede banketbakker kopen kan ook!).

Bij de hoofdgerechten komen we pas echt voor raadsels te staan. Wat te denken van een gerecht van stukjes gebakken eendenborst op zuurkool op puree, gegarneerd met drie forse groene asperges en een trosje tomaten? Zuurkool, asperges en tomaten... wat is dat voor combinatie? Het lijkt wel alsof alleen op kleur is gekozen (€22,50).

Ook de lamsstoof is wat merkwaardig, om niet te zeggen amateuristisch, geserveerd. De stoof, een tajine met amandelen en pruimedanten, zit in een kom, badend in het vet. Het vlees is mals, de smaak niet erg overtuigend. Daarbij een schaaltje met kleffe aangemaakte gele rijst, dikke hompen komkommer en een bakje met wat een munt-komkommersaus heet, maar waarmee je niet goed uit de voeten kunt. Moet je de hompen komkommer erin dopen? Hem over het vet in de kom met de stoof gieten? Het vlees erin dopen? Lastig eten zoals het is opgediend en een raadsel, dit gerecht (€23,50). Er was ook nog een grote bak nauwelijks aangemaakte sla.

En dan komen we bij de nagerechten. De tiramisu is op; we houden het dus bij de panna cotta met frambozencoulis ( €6,50), een goede panna cotta, maar helaas met een frambozensaus die veel en veel te zoet is.

En dan de Tarte Tatin. Er werd nog bij gezegd dat hij met filodeeg is. Dat is duidelijk; het is ook weer veel te zoete (niet gekarameliseerde) gloeiend hete appelcompote op een dun laagje filodeeg. Dit is zelfs geen smoes voor een Tarte Tatin.

Ze staan zich hier voor op de wijnkaart, die inderdaad gevarieerd is (onder andere Californisch, Chileens en zelfs Marokkaans!), en de huiswijn per glas, waarvan we twee glazen nemen (à €3,50). We vragen welk water ons wordt geschonken; dat is het meisje dat ons bedient, onbekend. Wel wordt ons tijdens elk gerecht en na elke gang gevraagd of het smaakt en omdat we niet het hele hoofdgerecht hebben opgegeten, roept de keuken ons via haar ter verantwoording - als je vier gangen neemt, blijft logischerwijs wel wat over! Allemaal tekenen van een onprofessionele benadering.

Wie wil eten zoals je thuis eet, met alles wat dan verkeerd kan gaan, is hier op zijn plaats. Een hoogstandje is het niet.

6,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden