Ruimte voor dans is er pas na de pauze

Waar moet je kijken? In het begin is dat niet duidelijk. Recht vooruit, tussen de schotten door? Links, waar een scherm een deel van de voorstelling afspeelt? Of geeft rechts toch een beter beeld?

Het maakt eigenlijk niet veel uit, want waar je bij Forsythe's Kammer/Kammer ook kijkt, je mist minstens de helft van de voorstelling. Een normale regisseur is erop uit de blik van de toeschouwers ergens heen te leiden, wat Forsythe presenteert is meer een caleidoscoop. In sommige scènes vindt de actie zelfs grotendeels achter de schermen plaats. Als publiek krijg je die dan tweedehands mee, via film.

Uiteraard is Forsythe minder laconiek dat hij zich voordoet. Er is weinig toevallig aan de manier waarop de dansers alvast maar met de voorstelling beginnen wanneer het publiek binnendruppelt. Of aan acteur Tony Rizzi die van de ene anekdote in de andere valt.

Het is een manier om de mensen te verleiden, ze op te warmen; 'want zo zijn ze ontvankelijker voor de gesproken teksten', zegt Forsythe in het programmaboekje.
In werkelijkheid bereikt Rizzi met zijn maalstroom aan woorden een heel ander resultaat; naar zijn litanie luisteren is uitermate vermoeiend.
Met zijn geklets probeert hij een groot gemis in zijn leven te maskeren; het gebrek aan echte liefde. Rizzi heeft wel iemand, een rockster, maar die ziet hem eigenlijk niet staan.

'De onbereikbare geliefde' is ook waar de tweede acteur, Dana Caspersen, last van heeft. Zij speelt Catherine Deneuve die een lerares speelt die valt voor een studente. Ingewikkeld? Valt mee, voor iedereen die ooit op twee televisiezenders twee films tegelijk volgde, is dit te doen.

Bij Forsythe stappen de acteurs in en uit hun verhaal, becommentariëren ze elkaar en de situatie waarin ze zitten.

Soms hoor je ze alleen, maar die gaten worden met filmopnames gevuld.
Of dit de 'uitzonderlijke visie op theater' is die de bewierookte maker belooft? Dat lijkt wat overdreven. Zo revolutionair is het allemaal niet, zeker niet het film- en acteergedeelte. De fragmentarische aanpak, het spel met de ruimte en tijd; het is allemaal eerder gedaan.

Voor de pauze is het probleem dat alles ironisch is. De voortdurende steken onder water maken duizelig. En, opmerkelijk voor een dansvernieuwer, bewogen wordt er nauwelijks.

Pas na de pauze komt de dans aan bod. Die is dan weer erg goed. Forsythe heeft slechts een matras en drie dansers nodig die hun woede daarop koelen om tot interessant bewegingsmateriaal te komen. Kammer/Kammer blijft ondanks deze korte opleving vooral een hersenkraker die het hoofd aanspreekt, niet het hart. (IRENE START)

Holland Festival;
The Forsythe Company;
Kammer/Kammer; gezien 2 juni, Zuiveringshal Westergasfabriek;
op 7 en 8 juni: The Forsythe Company Decreation.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden