Plus

Ruim 200 marathons, waarvan 35 in Amsterdam: hardloper Simon Pols (69) is uniek in zijn soort

Geen hardloper heeft de marathon van Amsterdam vaker gelopen dan Simon Pols (69). Zondag start hij voor de 36ste keer op rij. Een historische dag, want waarschijnlijk is het zijn laatste keer en dat doet best een beetje pijn.

Simon Pols: ‘Ik ben verslaafd, volgens mij, een beetje boel verslaafd.’ Beeld Dingena Mol
Simon Pols: ‘Ik ben verslaafd, volgens mij, een beetje boel verslaafd.’Beeld Dingena Mol

De hardlooptraining op vrijdagochtend begint Simon Pols altijd bij Chez Favié, het koffiepaviljoen op De Duizendmeterweg in het Amsterdamse Bos. Snel omkleden, veters van de gympen strikken, de tas met warme kleding afgeven bij de bediening en vervolgens snel een ritme vinden op de paden die hij als geen ander kent.

Zo ook deze vrijdag, aan het begin van de herfst, ruim een week voor de marathon van Amsterdam. Op zondag 17 oktober zal hij voor de 36ste keer het startschot horen, alle voorgaande edities is hij gestart en gefinisht. Geen enkele deelnemer kan een vergelijkbaar curriculum vitae overleggen. Pols is uniek in zijn soort.

Toch scheelde het niet veel of de Amsterdammer, tegenwoordig woonachtig in Duivendrecht, had zijn imposante reeks zelf beëindigd. Een week voor het geplande interview wilde hij zijn inschrijving annuleren. ‘De kans dat ik dit jaar meedoe is niet zo groot. Het gaat zeer moeizaam in de trainingen en ik heb geen zin in een veredelde wandeltocht. Ondanks dat ik heel veel keer in Amsterdam de ­marathon heb gelopen, heb ik niet veel te melden. Daarom zie ik af van een interview,’ mailde Pols.

Een paar dagen later belde hij, inmiddels met pensioen na een ­jarenlang dienstverband bij Hema, om te melden dat hij zich toch had bedacht. Hij zou wel meedoen, ­natuurlijk doet hij mee. Het hardloopbloed stroomt nog te snel door de aderen. “Dit wordt wel echt de laatste keer dat ik meedoe, denk ik,” zegt Pols, nadat hij de eerste honderden meters door het bos heeft gerend. “Ik dacht een paar weken geleden dat ik de laatste had gehad, in 2019. Het is een moeilijke ­beslissing. Stoppen voelt voor mij als een nederlaag en ik houd niet van verliezen.”

“Ik twijfelde eigenlijk al weken over de deelname. Toen ik dit weekend een duurloop probeerde, ging dat heel aardig, dus besloot ik toch maar weer mee te doen. Daar heb ik voorlopig geen spijt van, maar dat kan nog komen onderweg. Tijdens de coronaperiode heb ik wel doorgetraind, maar geen lange afstanden gedaan.”

Al veertig jaar loopt Pols zijn rondjes door het Amsterdamse Bos. Meestal drie keer per week, soms twee keer. De eerste jaren combineerde hij de sport met voetbal. Daarna focuste hij zich alleen nog op de lange afstanden zonder bal. Verschillende routes zitten in zijn trainingsarsenaal. Doordeweeks volbrengt hij meestal tien kilometer, in het weekend kan dat oplopen tot het drievoudige.

Spartathlon

Tijdens het vertellen stiefelt Pols door het bos. Hij groet hardlopers, loopt met een boog om spelende honden heen en houdt zijn tempo vast. Als Pols een dag niet rent, voelt hij zich in de avond niet helemaal lekker. Een beetje down zelfs. “Ik ben verslaafd, volgens mij, een beetje boel verslaafd.”

‘Ik heb geen zin in een veredelde wandeltocht, er moet wel wat snelheid in zitten.’ Beeld Dingena Mol
‘Ik heb geen zin in een veredelde wandeltocht, er moet wel wat snelheid in zitten.’Beeld Dingena Mol

Dat blijkt als de geboren Amsterdammer begint over al zijn hardloopavonturen sinds 1985. In totaal heeft hij meer dan 200 marathons (steeds 42.195 meter) en ultraruns over de hele wereld (wedstrijden over vaak meer dan vijftig kilometer) voltooid. Omgerekend zijn dat meer dan 10.000 hardloopkilometers. “In 2003 heb ik gepoogd om alle marathons van Nederland te lopen. Dat mislukte, ik haalde er zeventien omdat de laatste twee op dezelfde dag vielen als een andere marathon.”

De meest legendarische was zonder twijfel de Spartathlon, een hardloopwedstrijd over 246 kilometer zonder een seconde te slapen, van de voet van de Acropolis in Athene naar het Sparta uit de Griekse oudheid. Pols spreekt van een route ‘langs de poorten van de hel, verzengende hitte en een horrorafstand’. Na ruim twee dagen hardlopen, 36 uur in totaal, verbrandden zijn spieren zoveel dat het eten zijn darmen niet eens bereikten.

Wanneer Pols zijn avonturen vertelt, vallen de mond van vrienden vaak open van verbazing. “Ze vinden mij stapelgek. Ze begrijpen het ook niet en eigenlijk is het ook niet uit te leggen. Het is soms een beetje extreem wat ik doe.”

Na vier kilometer begint Pols zich te verontschuldigen voor het tempo. Hij verliest misschien zijn snelheid, het fanatisme en doorzettingsvermogen zijn nog ongeëve­naard. De benen zijn alleen niet meer zo rap als voorheen. De zweetdruppels glijden van zijn voorhoofd, langs de wangen en verder naar beneden. De route zou hij ook met de ogen dicht kunnen doen, zo vaak heeft hij hier gelopen.

“Het klinkt een beetje opschepperig misschien, dat wil ik helemaal niet zijn. Maar van de 35 marathons in Amsterdam heb ik er elf binnen de drie uur volbracht. Daarna ­begonnen de jaren langzaam te tellen.”

In 2019, de laatste editie tot op heden, ging de recordloper in net meer dan vier uur over de finish in het Olympisch Stadion. “Ik ben geen opgever, geen uitstapper in de marathon. Ik heb altijd de finish gehaald, maar die laatste keer ging het niet best in het deel door het Vondelpark. Ik moet schoorvoetend bekennen dat ik volledig tegen mijn principes in een stukje heb gewandeld. Dat doe ik nooit. En wil ik ook nooit weer.”

Lang leve de lol

Zondag hoopt hij binnen de vierenhalf uur te blijven. “Ik heb geen zin in een veredelde wandeltocht, er moet wel wat snelheid in zitten. Zo rond de tien kilometer per uur. Zodra het wandelen wordt, wil ik niet meer. Dat gezichtsverlies wil ik mezelf besparen.”

In het tegenwoordige deelnemersveld ziet hij veel verschillen ten opzichte van 1985, toen er nog werd gestart en gefinisht op de Dam. “Het is tegenwoordig veel meer lang leve de lol. Als iemand er meer dan vijf uur over doet, vind ik het eigenlijk geen marathon meer. Mensen trainen er minder voor. Dat vind ik prima, hoor, maar dat is aan mij niet besteed. Bij mijn atletiekclub Startbaan in Amstelveen zie ik dat ook terug. Het is meer gezellig dan serieus.”

Startbaan huldigde hem al eens voor zijn imposante reeks, in tegenstelling tot de gemeente Amsterdam of de organisatie van de marathon. In Rotterdam mogen hardlopers na de tiende keer gratis meedoen, Pols moet in ­Amsterdam nog gewoon startgeld overmaken. “Niemand heeft meer deelnames dan ik. Dat werd op een gegeven moment ook een soort obsessie, ik wilde de reeks verlengen. Ik ken ook de vorige recordhouder. Die raakte een jaar of tien geleden geblesseerd. Overigens niet door mijn toedoen. Nee, zo ben ik niet.”

Aan het eind van zijn ronde duikt Pols Chez Favié in. Even de inspanning afblussen met koffie, zoals hij al ­decennia doet. Bang om ooit te stoppen met lopen is hij niet. “Ik houd ook van wandelen, dat kan hier ook prachtig in het bos.”

Favorieten

De organisatie van de Amsterdam Marathon verwacht zondag in totaal 31.000 lopers aan de start op vier verschillenden afstanden. De wedstrijdlopers, die om 9.00 uur beginnen aan de 42.195 meter, doen een poging het parcoursrecord van 2.04,06 uur van Lawrence Cherono uit 2018 te verbreken. Kort daarachter wordt gestreden om het Nederlands kampioenschap. Bij de mannen zal dat gaan tussen Khalid Choukoud, Michel Butter, Björn Koreman en Frank Futselaar, bij de vrouwen is Bo Ummels de favoriet, met gevaarlijke outsider Ruth van der Meijden als concurrent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden