PlusOuder&kind

Roos & Noa: ‘Ze leert wat harder te zijn, en dat is goed’

Noa woont met haar ouders en zusje in het huis waar haar moeder opgroeide, met opa als onderbuurman. Haar oma overleed vorig jaar. ‘Mama’s speech op de begrafenis ging echt over oma, zoals ze was.’

Noa en Roos Spier. Beeld Harmen de Jong
Noa en Roos Spier.Beeld Harmen de Jong

Roos Spier (50)

“Ik woon al bijna mijn hele leven in hetzelfde huis. Eerst met mijn familie; mijn ouders hadden op de benedenverdieping een kantoor. Toen ze stopten met werken, zijn zij beneden gaan wonen en hebben wij boven gekocht, ook met het idee om te kunnen helpen. Naïef als ik was, dacht ik alleen aan fysieke beperkingen en dat ik dan zou bijspringen. Maar mijn moeder kreeg alzheimer en dat had veel impact, ook op mijn gezin.

Vorig najaar is mijn moeder over­leden. Toen ze in het ziekenhuis lag en we wisten dat ze zou sterven, hebben we met mijn twee broers, de partners en de vijf kleinkinderen om haar bed gestaan en afscheid genomen. Dat was heel mooi.

Knijn, zo noem ik mijn moeder, was Corine Spier-Rottschäfer. In 1959 werd ze Miss World en later richtte ze het eerste Nederlandse modellen­bureau op. Noa is heel mooi, al lijkt ze totaal niet op Knijn, die witblond was. Schoonheid is als moeder lastig objectief te beoordelen, maar als ik met haar op straat loop, draaien alle mannen zich om.

Noa is de allerliefste en allerzachtste. Ik denk dat zij later een verbinder zal zijn, elk team heeft iemand nodig die mensen aan elkaar kan koppelen. Op school is ze gevraagd om brugklascoach te worden. Mooi dat school ook ziet dat No goed is met mensen.

Soms is ze iets te lief. Als iemand van de tegenpartij op het hockeyveld valt, ziet Evy – de jongste – dat als een kans om een doelpunt te scoren. Als No iemand ziet vallen, zou ze het liefst naar diegene toelopen om te vragen of het goed gaat. Vroeger deed ze dat, maar ze leert wat harder te zijn, en dat is goed.

Noa lijkt op Dave, mijn man. Eef lijkt op mij, wij zijn gestructureerd, No niet, die is voortdurend alles kwijt. Het is grappig: we hebben bijna nooit ruzie, maar als er iets is, speelt dat tussen Noa en Dave. Ze lijken zo op elkaar.

In het begin van corona waren we streng en zagen we bijna niemand. Later hebben we dat wat meer losgelaten en zagen de kinderen wel vrienden, maar moesten ze echt afstand houden van mijn ouders. Een paar weken geleden heb ik op de valreep corona gekregen. Ik zat in isolatie op mijn kamer, Dave, Noa en Evy moesten in quarantaine. No riep elke morgen door de deur: hoi mammie, gaat het wel goed met je? Bij het eten zette zij de camera van haar telefoon aan om met mij te facetimen, zodat we toch samen konden eten.”

Noa Spier (15)

“Opa en oma hebben altijd beneden gewoond, soms ging ik voor school nog even bij oma tekenen. Oma is overleden en opa, die 95 is, woont er nog. Toen oma ziek werd, was dat zwaar voor mama.

Op een ochtend was mama beneden en belde ze papa of hij wilde komen. Ik begreep dat er iets was, maar toen er twee ambulances voor de deur stonden, wist ik dat het echt mis was. Op de begrafenis hield mama een heel mooie speech. Ik kan het niet precies navertellen, maar het ging echt over oma, zoals ze was. Opa eet twee keer per week bij ons en we delen een hond, dus we zijn best vaak bij hem.

Het is grappig om te zeggen dat mijn oma Miss World was. Ik heb weleens iets voor een reclame gedaan en zou het leuk vinden om meer modellenwerk te doen. Mama vindt het goed, maar ze zegt wel dat het een harde wereld is.

Mijn ouders zijn liefdevol, ze zijn er altijd als Evy en ik ze nodig hebben. Mama helpt meer met school, papa meer met sport. Mama en Evy lijken op elkaar, zij zijn heel geordend en plannen alles. Mijn vader is fanatiek, hij wil graag winnen. Ik ook. Mijn temperament heb ik van hem. Als wij ruziemaken, zegt mama: jullie kijken in de spiegel.

Hockey is fijn omdat we er als team vol voor gaan. Als we verliezen, kan ik heel erg balen en vraag ik me af of ik meer uit mezelf had moeten halen. Als het druk is op school, vind ik rust in hockey. De laatste tijd vond ik het moeilijk om te leren. Ik probeerde het wel, maar andere dingen, zoals mijn telefoon, waren net iets leuker dan mijn schoolboeken.

Mama overhoort me en heeft me geleerd hoe je moet samenvatten. Mijn samenvattingen waren superlang, maar zij liet zien hoe je de belangrijke begrippen eruit kunt halen en het kort kunt opschrijven. Nu maak ik een samenvatting en leest zij hem om te zien of ze het snapt.

Toen de scholen dicht waren, maakte mama een planning voor ons allemaal. Die hing op de keukendeur en er stond alles op wat we moesten doen, van de hond uitlaten tot taken voor school. Dat was best handig.

Ik ben half Indonesisch. De meeste mensen zien een kleurtje als iets moois, ik heb nog nooit iets heftigs meegemaakt. We zouden naar Indonesië gaan, maar toen kwam corona. Ik wil graag, want papa zegt dat het daar ontzettend mooi is.”

Roos Spier (50), adviseur digitale transformatie
Dave Papilaya (54), salesmanager
Noa Spier (15), 3 vwo Hervormd ­Lyceum Zuid
Evy Spier (10), groep 6 Asvo
Het gezin woont in een huis in het ­Centrum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden